## PAGE 394 ၃ ၅ ၁ ပူရဏကဿပစသော တိတ္ထိဆရာကြီးများအကြောင်းကိုလည်း သကုလု ဒါယီသည် ဝါဒစုံအောင် လေ့လာထားပြီးသူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း တပည့်များနှင့် ဆွေးနွေး ဟောပြလေ့ ရှိ၏။ ဗုဒ္ဓနှင့် ခေတ်ပြိုင် ထိုဝါဒရေး ခေါင်းဆောင် ကြီးများ၏ အားနည်းချက်များကိုလည်း တပည့်များအား ထောက်၍ဆောက်၍ ပြလေသည်။ ဗုဒ္ဓကိုမူ အပြစ်ဆိုစရာ မတွေ့သဖြင့် ကြည်ညိုနေသူဖြစ်၏။ ` တနေ့တွင် မြတ်စွာဘုရားရှင်က အဘယ့်ကြောင့် မိမိအား ကြည်ညိုလေး စားသူ များပြားရကြောင်း မေးတော်မူလျှင် သကုလုဒါယီသည် သူထင်သည့် အတိုင်း အဝတ်အစား အနေအထိုင် ခေါင်းခေါင်းပါးပါးကျင့်၍ ဆိတ်ငြိမ်ရာ၌ နေသောကြောင့်ဟု လျှောက်ရာ မြတ်စွာဘုရားက မဟုတ်ကြောင်း ငြင်းပယ် လေသည်။ မိမိထက် ခေါင်းပါးစွာ ကျင့်နေသူများ အများအပြား ရှိကြောင်း ကိုလည်း ထောက်ပြတော်မူသည်။ ယခုကဲ့သို့ ကြည်ညို လေးစားသူ များပြားရခြင်းမှာ သီလ, သမာဓိ,ပညာ ကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သစ္စာလေးပါးအထိ အခြေခံနှင့်တကွ သာသနာ့ ကျင့်စဉ် များကို ဟောပြတော်မူလေသည်။ မဇ္ဈိမ နိကာယ် မဇ္ဈိမပဏ္ဏာသ-မဟာသကုလုဒါယီသုတ်ဟု ခေါ်လေသည်။ နောက်တကြိမ် ကြွရောက် ဟောတော်မူသေး၏။ စူဠသကုလုဒါယီသုတ်ဟု ခေါ်သည်။ နောက်တကြိမ်ဟောသောအခါ တရားဟောပြီးလျှင် သကုလုဒါယီ ပရိဗိုဇ်သည် လွန်စွာ နှစ်သက် အားရလှသဖြင့် သရဏဂုံ သုံးပါးဆောက်တည်ကာ ရှင်ရဟန်းပြုခွင့်ကိုပင် တောင်းခံလေ၏။ သို့သော် တပည့်များက ဝိုင်းအုံကန့်ကွက် ကြလေသည်။ “ဆရာ၊ ဆရာကြီးတဆူ လုပ်ပြီးမှ ဂေါတမဗုဒ္ဓထံမှာ တပည့်မခံပါနှင့်၊ တပည့်အဖြစ်ဖြင့် မနေချင်ပါနှင့်၊ အိုးစရည်းကြီး ဖြစ်ပြီးမှ ရေခပ်သော ခွက်ငယ် မလုပ်သင့်ပါဘူး”စသည်ဖြင့် ကန့်ကွက်ကြ၍ သကုလုဒါယီသည်. ' ရဟန်းလည်း မပြုလိုက်နိုင်၊ မည်သည့်တရားကိုမျှလည်း မရရှိလိုက်ချေ။ ထိုသို့ ဖြစ်ရသည်မှာ ကဿပဘုရားရှင် လက်ထက်တော်က သူငယ်ချင်း ရဟန်းတပါး လူထွက်လို၍ (သကုလုဒါယီလောင်း)ရဟန်းအား တိုင်ပင်လေရာ ထိုရဟန်း၏ သပိတ် သင်္ကန်းကို လိုချင်သဖြင့် လူ ့ဘဝကောင်းကြောင်း ချီးကျူး ပြောဆိုမိသော ဝစီကံကြောင့် ငါတို့ဘုရားရှင် လက်ထက်တော်၌ ရဟန်းပြုခွင့် မရခြင်းဖြစ်သည်ဟု အဋ္ဌကထာ၌ ဆိုလေသည်။ မည်သို့သော အကျိုးထူးကိုမျှ လောလောဆယ် ရမသွားသော်လည်း “တချိန်ချိန်၌ အကျိုးသက်ရောက်စေမည်”ဟု မြင်တော်မူသဖြင့် ကြိုးစား၍ တရား ချီးမြှင့်တော်မူခြင်းဖြစ်လေသည်။ ## PAGE 395 သကုလုဒါယီ ပရိဗိုဇ်သည် မြတ်စွာဘုရားရှင် ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုပြီးနောက် ပါဋလိပုတ် နေပြည်၊ ဓမ္မာသောကမင်းကြီးလက်ထက်၌ ရဟန်းပြုကာ အဿဂုတ္တ မထေရ်ကြီးအဖြစ် ထင်ရှားခဲ့လေ၏။ ယူဇနာ သုံးဆယ်ရှိ ကမ္မဋ္ဌာန်းတိုက်ကြီး ပေး မြတ်စွာဘုရား သက်တော် ထင်ရှားရှိတော်မူစဉ် ဧတဒဂ်ဘွဲ့ထူးများ တော်မူရာ၌(သီးခြား) မေတ္တာ ဝင်စားမှုအရာ၌ အသာလွန်ဆုံး အမြတ်ဆုံးဘွဲ့ (မေတ္တာ ဧတဒဂ်) ရရှိသော ရဟန်း ဟူ၍ မရှိခဲ့ဖူးချေ။ ° “ဤသင်္ကလုဒါယီ ပရိဗိုဇ်သည် နောင်သောအခါ ငါဘုရား သာသနာ တော်၌ ရဟန်းပြု၍ မေတ္တာဈာန်ဝင်စားနိုင်သူတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်ပေလတ္တံ့ ဟု ကြိုတင်၍ ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူခဲ့၏။ထို့ကြောင့် အဿဂုတ္တမထေရ်သည် မေတ္တာ ဧတဒဂ်ရ မထေရ်ပင် ဖြစ်သည်။ အဿဂုတ္တမထေရ်သည် ဇမ္ဗူဒိပ် တကျွန်းလုံးရှိ ရဟန်းသံဃာ အားလုံး၏ ဩဝါဒါစရိယ မထေရ်ကြီး ဖြစ်တော်မူ၏။ ဝိဉ္စာတောင်တန်းကြီးနှင့် စပ်လျက် ရှိသော ယူဇနာ သုံးဆယ်ရှိ တောအုပ်ကြီး `အတွင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူသဖြင့် အဋ္ဌဝိတောကျောင်း(ဋီကာအလို။ အဋ္ဌကထာ၌ ဝတ္တနိ သေနာသန)ဟု ခေါ်၏။ ယူဇနာ သုံးဆယ်ရှိ တောကြီးတတောလုံး မထေရ်၏ ဩဝါဒခံ ရဟန်း ယောဂီ ထောင်ပေါင်းများစွာနေထိုင်ကြသဖြင့် တခုတည်းသောယူဇနာသုံးဆယ်ရှိ ကမ္မဋ္ဌာန်းကျောင်းတိုက်ကြီးဖြစ်လေသည်။(ဝိဉ္စ၂၁ တောင်တန်းမြေပုံ၌ကြည့်ပါ။) မထေရ်၏မေတ္တာတန်ခိုးကြောင့် ယူဇနာသုံးဆယ်အတွင်းရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန် တို့လည်း မေတ္တာစိတ်ဝင်ကာ ယဉ်ပါး၍နေကြလေ၏။ တစုံတရာအန္တရာယ်ပြုခြင်း မရှိ။ များ မထေရ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ယောဂီရဟန်းတော်များအား ကောင်းကင်ထက်ဝယ် စမ္မခဏ်(သားရေနွယ်)အခင်းပေါ်၌ ထိုင်လျက်ကမ္မဋ္ဌာန်း ပေးတော်မူ၏။ ကာလ ကြာသောအခါ ဆွမ်းခံခြင်းကိုပင် မပြုတော့ပဲ ကျောင်း မှာပင် ကမ္မဋ္ဌာန်းပြတော်မူလေရာ ဝိဉ္စာ တောင်တန်းတလျှောက်ရှိ ရွာများမှ ဒက ဒကာမများသည် ထိုတောအုပ် ကမ္မဋ္ဌာန်းကျောင်းကြီးသို့ ဆွမ်းကွမ်းဒါန များ လာရောက် ပြုစုကြလေသည်။ ဓမ္မာသောကမင်းတရားကြီးသည် အဿဂုတ္တမထေရ်ကြီး၏ ကျေးဇူးဂုဏ် သတင်းများကို ကြားသိရ၍ ကြည်ညို ဖူးမြော်လိုလှသဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မင်းချင်းများကိုစေလွှတ်ကာ ပင့်ဆောင်လေ၏။ မထေရ်ကြီးကား မကြွ။ကမ္မဋ္ဌာန်း ## PAGE 396 ၃၅.၃ တရားဟောကြား သင်ပြခြင်းအလုပ် ပျက်ကွက်မည်စိုး၍ မင်းကြီး၏ ပင့်လျှောက် ချက်ကို လက်ခံတော်မမူခဲ့ချေ။ မဇ္ဈိမ ဒေသ သာသနာဝင် နောက်ပိုင်းခေတ် ဖြစ်သော်လည်း ဤ၌ ဖော်ပြလိုက်ပါသည်။ မ-ဋ္ဌ ၃− ၁၉ဝ။ စူဠ သကုလုဒါယီသုတ် အဖွင့်) အဿဂုတ္တမထေရ်ကြီးသည် တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်လည်း ကြီးမားတော်မူ၏။ တခါက ကျောင်းရှိသံဃာတော်များ ဟင်းမရရှိပဲ ဆွမ်းချည်း သက်သက် ဘုဉ်း ပေးနေကြသည်ကို သိမြင်တော်မူသဖြင့် ကျောင်းအတွင်းရှိကျောက်ရေကန်ကြီးကို နံနက်ပိုင်း၌ နို ့ဓမ်းအရသာရှိအောင် ဖန်ဆင်း၍ပေးတော်မူထားသတတ်။ ညနေ အချိန်ခပ်ယူလျှင်ကား ပကတိ ရေ ဖြစ်မြဲဖြစ်နေသည် ဟူ၏။(ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၂၊၆ဝ။ အဘိ-ဋ္ဌ-၁၊၄၄၄-အာရမ္မဏ တိက် အဖွင့်) ပုဂ္ဂိုလ်ကျော် အရှင်နာဂသေန၏ ဆရာ အဆိုပါ အဿဂုတ္တ မထေရ်ကြီးကား ပုဂ္ဂိုလ်ကျော် အရှင်နာဂသေန၏ ဆရာလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ မိလိန္ဒပဉှာ၌ ထိုအကြောင်းကို တွေ့နိုင်ပေသည်။ (မြန်မာပြန်—၁၆–၂ဝ-ရှူး) အဿဂုတ္တ မထေရ်ကြီးနှင့် အရှင်နာဂသေနတို့၏ အကြောင်း သဘော အချုပ်ကား အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။ အရှင်နာဂသေနသည်, အသက် နှစ်ဆယ် ပြည့်သော အခါ ဟိမဝန္တာ တောင် ရက္ခိတကုန်းပြင်၌ များစွာသောရဟန္တာအရှင်မြတ်ကြီးများ၏ ချီးမြှောက် မှုအရ ရဟန်းဖြစ်၏။ ဥပဇ္ဈာယ်မထေရ်ကြီး၏ ဘွဲ့တော်ကား ရောဟဏမထေရ်ဟု ခေါ်လေသည်။ ထိုအခါ အရှင်နာဂသေနကား ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာထံမှ အဘိဓမ္မာ ပိဋကကို သင်ယူတတ်မြောက်ပြီး ဖြစ်လေ၏။ ရဟန်းပြုပြီးနောက်တရက် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာနှင့် အတူ ဆွမ်းခံဝင်စဉ် မိမိ အား အဘိဓမ္မာကိုသာ သင်ပေးရ ကောင်းလား”ဟု ဆရာအား စိတ်ထဲက ပြစ်တင် ရှုတ်ချနေမိ၏။ ထိုသို့ စိတ်အကြံ၌ ပြစ်မှားနေသည်ကို သိတော်မူ၍ ချက်ချင်းပင် မသင့်လျော်ကြောင်း မိန့်တော်မူသဖြင့် အရှင်နာဂသေန ဝန်ချ တောင်းပန်ရလေ၏။ C “ငါ့ရှင်နာဂသေန၊ သည်လောက်နှင့် ငါသည်းမခံနိုင်သေးဘူး၊ သာဂလ မြို့သို့သွားကာ ရဟန်းသံဃာများကို အယူဝါဒဖြင့် နှိပ်စက်နေသော မိလိန္ဒ မင်းကို ဆုံးမပြီး သာသနာတော်ကို ကြည်ညိုအောင်လုပ်နိုင်မှသာ ငါသည်းခံ မယ်”ဟု မိန့်တော်မူလျှင် အရှင်နာဂသေနသည် မိလိန္ဒမင်းတဦးကိုမဆိုထားဘိ၊ !