## PAGE 412 ၃ ၆ ၉ (ကိုရင်ရွတ်အံနေသော တရားစာမှာ သိခီမြတ်စွာဘုရားရှင် လက်ထက် တော်က ပညာဧတဒဂ်ရ အဂ္ဂသာဝကကြီး တပါးဖြစ်သူ အရှင်အဘိဘူက ဗြဟ္မာ့ ပြည်မှနေ၍ 'လောကဓာတ်တိုက်ပေါင်းတထောင်က ကြားနာရအောင် တန်ခိုး တော်ဖြင့် ဟောကြားသော “အရုဏဝတီသုတ်’ တရားတော်ဖြစ်၏။ သဂါထာ ဝဂ္ဂ သံယုတ်ပါဠိတော်။) ။ အာရမ္ဘထ နိက္ကမထ၊ ယုဒ္ဓထံ ဗုဒ္ဓသာသနေ။ ဓုနာထ မစ္စုနော သေနံ၊ နဠာဂါရှိဝ ကုဉ္စရော။ “မြတ်စွာဘုရား သာသနာတော်၌ သူတော်ကောင်းတရားတို့ကို ထထကြွကြွ ကြိုးစားကြကုန်လော့။ မဆုတ်မနစ်အားသစ်ကြ ကုန်လော့။ ဆထက်ထမ်းပိုးတိုး၍ ရှုမှတ်အားထုတ်ကြကုန်လော့။ ဆင်ပြောင်ကြီးသည် ကျူထရံအိမ်ကို နင်းချေဖျက်ဆီးသကဲ့သို့ ကိလေသာရန် မာရ်စစ်သည်အပေါင်းကို ထောင်းထောင်းချေမှု တိုက်ဖျက်ကြကုန်လော့။” " ယော ဣမသ္မိံ ဓမ္မဝိနယေ၊ အပ္ပမတ္တော ဝိဟဿတိ။ ပဟာယ ဇာတိသံသာရံ၊ ဒုက္ခဿန္တံ ကရိဿတိ။ ။ “ဓမ္မဝိနယခေါ် ဤမြတ်စွာဘုရား သာသနာတော်၌ အပ္ပမာဒ သတိရှိသော ယောဂီသည်သာလျှင် ဘဝသံသရာကို ဖယ်လွှဲ၍ ဆင်းရဲကုန်အောင် ပြုနိုင်ပေလတ္တံ့။” (သံယုတ် အဋ္ဌကထာ၌ ဥဋ္ဌာနဝတော သတိ-မတော”ဂါထာလာ၏။) မိလက္ခထေရ်သည် အထက်ပါ တရားဓမ္မသံကို ကြားရလျှင်ပင် ထိုင်းမှိုင်း ပျင်းရိမှု ပြေပျောက်ကာ— “မဆုတ်မနစ် အားသစ်ကြိုးပမ်းတဲ့ ငါကဲ့သို့သော ရဟန်းကို ရည်ရွယ်ပြီး ဟောတော်မူခဲ့တာ ဖြစ်မှာပဲ”ဟု အားတက်လျက် ပီတိသုခဈာန် စိတ်အဟုန်များ တရိပ်ရိပ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ နှစ်သိမ့်ချမ်းမြေ့၍မဆုံး ရှိနေရာ ထိုဈာန်ကိုအခြေခံ၍ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ သဘောများကို သုံးသပ်မှတ်ရှုလိုက်ရာ အနာဂါမ်အထိ ပေါက်မြောက်သွားသည်။ ဆက်လက်၍ ရှုမှတ်ပွားများအားထုတ်ရာ ပဋိသမ္ဘိဒါ လေးပါးနှင့်တကွ ရဟန္တာဖြစ်တော်မူလေ၏။ မိလက္ခမထေရ်ကြီး ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုခါနီးတွင် အောက်ပါ ဂါထာတပုဒ်ကို ဟောထားတော်မူခဲ့၏။ ယောဂီအဆက်ဆက်တို့အတွက် အားဆေးတခွက် ဖြစ် တော့သည်။ ## PAGE 413 ၃၅ ဝ အလ္လ ပလာလပုဉ္စာ”ဟံ၊ သီသေနာ” ဒါယ စင်္ကမိ ။ ပတ္တောသို့ တတိယံ ဌာနံ၊ ဓတ္ထ မေ နတ္ထိ သံသယော။ ငါ့ရှင်တို့၊ ရေစိုစွတ်သော ကောက်ရိုးပုံကို ခေါင်းရွက် ဆောင်ယူကာ ကြိမ်ဖန်များစွာ စင်္ကြံလျှောက်ခဲ့ရ၏။ထို ့ကြောင့် လည်း တတိယဆင့်သို့ မကွေ့ မထောင့် တောက်လျှောက်ရောက် ရှိခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌..ငါ့မှာ တစုံတရာ ယုံမှားခြင်း မရှိပြီ။” ကိလေသာ ခွာရှဲထားနိုင်သော အလုပ် ၆-မျိုး ဤကားကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ဖြင့် ကိလေသာကိုပယ်ခွာ၍ ထိုမှတဆင့် အရ ဟတ္တဖိုလ် ရနိုင်ကြောင်း သာဓကဝတ္ထုဖြစ်သည်။ ထို ့ကြောင့် ရှေးဆရာကြီး များက- “ကျင့်ဝတ်မဖြည့်, သီလမပြည့်၊ သီလမရှိ,သမာဓိမတည်၊ သမာဓိမတည်, ပညာမရ၊ ပညာမရှိ,နိဗ္ဗာန်မြင်၊ နိဗ္ဗာန်မမြင်, ဆင်းရဲမလွှတ်”ဟု ဆုံးမတော် မူခဲ့ကြလေသည်။ ဝိက္ခမ္ဘနပဟာန်အားဖြင့် ကိလေသာကိုပယ်ခွာနိုင်သော နည်းလမ်းများ ရှိရာ ထိုနည်းလမ်းများကား- ၁။ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်(ဝေယျာဝစ္စ)လုပ်နေခြင်း၊ ၂။ စာပေကျမ်းဂန်သင်အံချပ် လေ့ကျက်နေခြင်း၊ ၃။ ဓုတင် ကျင့်နေခြင်း၊ ၄။ ဈာန်သမာပတ်ဝင်စားနေခြင်း၊ ၅။ ဝိပဿနာ ရှုမှတ်နေခြင်း၊ ၆။ ကျောင်းကန်ဆောက်လုပ် စီမံနေခြင်း(နဝကမ္မ) စသည်တို့ဖြစ်၏။ တနည်းနည်းဖြင့် ကိလေသာများ ဝေးကွာဖယ်ရှဲနေခိုက် ဆက်လက်၍ တရား ဘာဝနာအလုပ်ကို ကြိုးစားအားထုတ်ပါလျှင် လျင်မြန်စွာ ထမြောက်အောင်မြင် နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုပေသည်။ ဝေယျာဝစ္စဆောင်ရွက်ယင်း၊ စာပေကျမ်းဂန်သင်အံချပို ယင်း၊ကျောင်း ကန်ဆောက်လုပ်စီမံယင်း တရားဘာဝနာအလုပ်ကို အားထုတ်၍ အရဟတ္တဖိုလ် ပေါက် ရဟန်းကိစ္စပြီးမြောက်သွားကြပုံ သာဓကဝတ္ထုများကို ဆက်လက်၍ ဖတ်ရှုတုယူအားထုတ်တော်မူကြပါကုန်။ (အင်္ဂုတ္တရအဋ္ဌကထာ-၁၊ နီဝရဏပ္ပဟာန ၁ဂ်၊၂၇-မှ ၃၅-ထိ။ သံ-ဋ္ဌ၊ ၂၊ ၂၅ ၁-၌မိကတိဿဟု ရှိသည်။) ## PAGE 414 ဝီရိယထုတ်လုပ်နည်း ၁၁-မျိုး ၃ ၇ ၁ သူတော်ကောင်းတရားကို ရှာဖွေကျင့်ကြံရာ၌ သဒ္ဓာဓာတ်-(ယုံကြည်ခြင်း)၊ ဆန္ဒဓာတ်= (မရမနေလိုလားခြင်း)နှင့် အာရမ္ဘ=နိက္ကမ=ပရက္ကမဓာတ်= (ထက် ထက်သန်သန် အားကျမခံ ဇွဲလုံ ့လကြီးကြီးထား၍ အားထုတ်ခြင်း) ထိုဓာတ် သုံးမျိုး အနည်းဆုံးရှိထားသူမှ ပန်းတိုင်ရောက်သည်။ သဒ္ဓာဆန္ဒဓာတ်များဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ရတနာသုံးပါး တရားစာပေနှင့် စပ်၍ နှံ့စပ်သိမြင်အောင်လေ့လာခြင်း၊ သဒ္ဓာဆန္ဒ ရှိသောသူများနှင့်သာ ' ပေါင်း ဖော်၍ သဒ္ဓာဆန္ဒနည်းသူများကို ရှောင်ရှားရ၏။ရတနာသုံးပါး ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ထပ်တလဲလဲနှလုံးသွင်း ဆင်ခြင်ရသည်။ ကောင်းသည်ဟုယုံကြည်စွာ လိုလားစွာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသောကိစ္စကို မဖြစ်မနေ စတင်၍လုပ်ဖြစ်အောင်လုပ်၍ ယူရသည်။ လုပ်ငန်းတခုစမိလျှင် ထိုလုပ်ငန်းအဆုံး တိုင်အောင် ဆောင်ရွက်ရသည်သာဖြစ်၏။ “အာရမ္ဘဓာတ်’ခေါ်၏။ လုပ်ယင်း တွန့်ဆုတ်ပျင်းရှိလာလျှင် ထိုအပျင်းဓာတ်မှ လွန်မြောက်သွား အောင် အားသစ်ထုတ်ရသည်။‘နိက္ကမဓာတ်”ခေါ်၏။ စောသေးသည်, နေမြင့် နေပြီစသော ကောသဇ္ဇ ဝတ္ထုရှစ်ပါး=အပျင်းရှစ်မျိုးကို နိုင်အောင် ချိုးပစ်ရ၏။ နိုင်လိုက်ရုံမျှသာရပ်တန့်မနေပဲ ထိုနိက္ကမဓာတ်အားများ ဆင့်ကာဆင့်ကာ ပွားတိုးလာအောင်လည်း လုပ်ယူရသည်။‘ပရက္ကမဓာတ်”ခေါ်၏။ ထိုအရာအားလုံးကို“ဝီရိယ”ဟုပင်ခေါ်ရ၏။ ယင်းဝီရိယကို အသုံးပြုသော အခါ တွန့်ဆုတ်လေးဖင့်ဖြစ်နေခြင်း(အတိလီန)၊ အလွန်အကျွံ ကြောင့်ကြစိုက် လွန်းခြင်း(အတိ ပဂ္ဂဟိတ) ၊အကောင်အထည်မဖော်နိုင်ပဲ စိတ်ထဲမှာသာ ကျဉ်း ကျုံ့နေခြင်း၊ဝပ်နေခြင်း(အဇ္ဈတ္တ သံခိတ္တ)၊အဖတ်ဆည်မရအောင် အပြင်ထွက် ကာ ပြန့်လွှင့်နေခြင်း(ဗဟိဒ္ဓာဝိက္ခိတ္တ)ထိုလေးမျိုးမှ ကင်းလွှတ်ကာ လုပ်ဆောင် သမျှ သဟိကပ်၍ပါနိုင်မှကောင်း၏။ မျှတညီညွတ်စေရသည်။ ၁။ ဝီရိယအင်္ဂါလေးပါး ကာမီတစောစ နှာရုဝ အဋ္ဌိစ အဝသိဿတု၊ သရီရေ ဥပသုဿတု … မံသလောဟိတံ၊ ယံ တံ ပုရိသထာမေန ပုရိသ ဝိရိယေန ပုရိသပရက္ကမေန ပတ္တဗ္ဗ ံ၊ န တံ အပါပုဏိတွာ ဝီရိ ယဿ သဏ္ဌာနံ ဘဝိဿတိ။ သွေးသားခြောက်စေ၊ ရိုး, ကြေ,ရေ၊ ကျန်စေ နောက်မဆုတ်။ ၂။ ယောက်ျားလုံ့လ၊ ငါမချ၊ မရ မချင်း လုပ်။