## PAGE 418 ၇။ ဆွမ်းအာဟာရပြည့်စုံမှုကိုထောက်၍ “ငါ့မှာယခု ဆွမ်းအာဟာရ ပြည့်စုံနေ၏၊ ခုလို ဘောဇနသပ္ပာယ မျှတတုန်း ကြိုးစားမှ” ဟု အားပေး၍ကြိုးစားခြင်း၊ ဂ။ " ဆွမ်းအာဟာရ မပြည့်စုံလျှင်လည်း “ငါ့မှာ ပေါပေါများများ မရှိလှသော်လဲ မျှတသေးသဖြင့် ပေါ့ပါး သွက်လက် နေတယ်။ (သည်ထက်မမျှယင် ခက်လိမ့်မယ်) ကြိုးစားလိုက်ဦးမှ”ဟုဆင်ခြင် ကာ မိမိ၏ ပဓာန (ကမ္မဋ္ဌာန်း) အလုပ်စသော လုပ်ငန်းများကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရလေသည်။ သာသနာအလုပ်မှာ အတ္တကိလမထဟူ၍မရှိ မိလက္ခတိဿထေရ်၊ ဂါမန္တရပဗ္ဘာရဝါသိမဟာသီဝထေရ်၊ ပီတမလ္လထေရ် စသည်တို့သည် ကာယိကဝီရိယကို အသုံးပြုကြကုန်၏။ ကုမ္မိယတိဿထေရ် စသည်တို့သည် စေတသိက ဝီရိယကို အသုံးပြုကြသည်။ ဥစ္စာဝါလုကဝါသီ မဟာနာဂထေရ်ကား ဝီရိယနှစ်မျိုးစလုံးကို အသုံးပြုသည်။ ထိုတွင် မဟာနာဂထေရ်ကား ဣရိယာပုထ်လေးပါးတွင် စင်္ကြံ ၇-ရက်၊ အထိုင် ၇-ရက်၊ အရပ် ၇-ရက်၊ လျောင်းခြင်း ၇-ရက်စီပင် အားထုတ်တော်မူရာ မကျန်းမာ မမျှတသည်ဟူ၍မရှိ။ ဤနည်းဖြင့် အားထုတ်တော်မူရာ ၄-သတ္တာဟ (၂ဂ-ရက်) အရတွင် ဝိပဿနာရှု၍ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်တော်မူကြောင်း ‘ဝီရိယထုတ်လုပ်မှု’ သမိုင်းစဉ်ကို မှတ်တမ်းတင်တော်မူခဲ့လေသည်။ သာသနာတော်တွင်း မဂ္ဂင်ရှစ်ဖြာ သံသရာ ထွက်မြောက်ရေးအလုပ်ကို သေကောင်ပေါင်းလဲ အရိုးပေါ် အရေတင်အောင် လုပ်သော်လည်း “အတ္တကိလ မထ” မဆိုရ။ “သမ္မာဝါယာမ' ဟူ၍သာ ဆိုရသည်။ ယေ ပန သာသနေ ပဗ္ဗဇိတာ အာရညကာဝါ ဟောန္တိ ၊ ရုက္ခမူလိကာ ဒယောဝါ၊ တေ ဒုက္ခန န အဒ္ဓဘာဝေန္တိ (အဘိဘဝန္တိ) နာမ။ နိယျာနိက သာသနသ္မိ ံ ဟိ ဝီရိယံ သမ္မာဝါယာမော နာမ ဟောတိ။ (ဥပရို-ဒေဝဒဟသုတ် အဖွင့်-မ-ဋ္ဌ-၄၊ ၇။) ## PAGE 419 ၃ ၇ ၆ လမ်းမှားကို ကျင့်ရာ၌ ဝီရိယ နည်းသူသာ သက်သာ၍ ဝိရိယကောင်းသူ ဆင်းရဲရ၏။ လမ်းစဉ်မှန်ကို ကျင့်ရာ၌ကား ဝိရိယနည်းသူ ဆင်းရဲရ၍ ဝီရိယ ကောင်းသူသာလျှင် ချမ်းသာခွင့်ရကြောင်း ဧကကအင်္ဂုတ္တိုရ်၌ ဘုရားရှင် ဆုံးမ တော် မူခဲ့လေသည်။ ဝေဒနာသည်းမခံနိုင်၍ ရှင်ဘုရင် အထင်သေးခံရသော ကန္ဒရ သာလထေရ် ကန္ဒရသာလ ကျောင်းတိုက် (သီဟိုဠ်မှု-ကန္တကသာရ)၌ သီတင်းသုံးတော် မူသော ဝါတော် ခြောက်ဆယ်ရှိ မထေရ်ကြီးတပါး ပြင်းထန်လှသော ရောဂါ တခုကြောင့် ပျံလွန်တော်မူမည်ရှိနေစဉ် တိဿမင်းကြီး (သီမူ-ဝသဘမင်းကြီး) သည် မထေရ်ကြီးအား ကန်တော့ရန် ကျောင်းသို့ သွားလေ၏။ ကျောင်းပေါက်သို့ ရောက်လျှင်ပင် မချိတင်ကဲ ညည်းညူနေသံကို ကြား ရသဖြင့် မင်းကြီးက’ “ဒါ….ဘာသံလဲ”ဟု မေးတော်မူလျှင် မထေရ်ကြီး ဝေဒနာ မခံသာ၍ ညည်းညူနေကြောင်း သိရသည်နှင့်— “အင်း…..ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ၊ ရဟန်းလုပ်နေပြီး ရဟန်း ဝါတော်တောင် ခြောက်ဆယ် ကျော်နေပြီ၊ ရောဂါဝေဒနာကို သိမ်းဆည်းနိုင်ရုံ (ဝေဒနာကျော် လွန်နိုင်ရုံ)လောက်မှ ရှုမှတ်မှု မရှိရှာပဲကိုး၊ ...ငါလဲ မကန်တော့တော့ပါဘူး ဟု စဉ်းစားကာ ကျောင်းထဲသို့ပင် မဝင်တော့ပဲ မဟာဗောဓိ ရှိခိုးရန် လှည့်ပြန် သွားလေတော့၏။ မထေရ်ကြီး၏တပည့် ရဟန်းငယ် တပါးသည် . ထိုအကြောင်းကို သိရ၍ မိမိဆရာတော်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ချက်ချင်း မထေရ်အား သွား၍ လျှောက်လေသည်။ “အရှင်ဘုရား…၊ ဘာဖြစ်လို့ တပည့်တော်တို့ကို အရှက်ခဲ့ရတာလဲ့ဘုရား။ အခုပဲ သာသနာတော်ကိုရော၊ ဆရာတော့်ကိုပါ အလွန်ကြည်ညိုနေတဲ့ ဒကာ တော်မင်းကြီးဟာ စိတ်မချမ်းမသာနဲ့ ရှိမခိုးတော့ပါဘူးဆိုပြီး ကျောင်းပေါက် ကပဲ လှည့်ပြန်သွားတယ်။ " : ဆိုပါအုံး…၊ မောင်ပဇင်းရဲ့၊ အဲဒါ….ဘာဖြစ်သလဲ။” “တခြားအကြောင်းမရှိပါဘုရား၊အရှင်ဘုရား ဉာည်းညူနေတာ ကျောင် ဝင်းအပြင်ဘက်ကတောင် ကြားနေရလို့ပါပဲ။” ## PAGE 420 " .၃၇၇ ဪ…ဒီလိုလား၊ အေး….ဒီလိုဆိုလဲ ကဲ….ငါ့ရှင် အပြင်ခဏသွား၊ ဘယ်သူမှလဲ ဒို့များဆီ ဝင်မလာစေနဲ့။” မထေရ်ကြီးသည် သံဝေဂဖြစ်ကာ ချက်ချင်းပင် တရားရှုမှတ်နိုင်အောင် ဆိတ်ငြိမ်မှု ရယူ၍ ရှုမှတ်တော်မူ၏။ သေဝပါးနီး သည်းထန်စွာ နှိပ်စက်နေသော ဒုက္ခဝေဒနာကို မေ့ဖျောက်ကာ ခန္ဓာကိုယ် ရုပ်နာမ် တရားတို့၏ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်း ကို ရှုမှတ်တော်မူလိုက်၊ ဝေဒနာကိုပင် ရှုမှတ်လိုက်ဖြင့် စိတ်အား ထက်သန်စွာ ရှုမှတ်တော်မူရာ တခဏချင်းပင် အာသဝေါ ကုန်ခန်း၍ ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူလေ သည်။ (အဋ္ဌကထာ၌ “ဝေဒနံ ဝိက္ခမ္ဘိတွာ” ဟုသာ လာ၏။) မူလျက်… " ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ထွက်ခွာပေးသော တပည့်အား ပြန်၍ ခေါ်တော် “ကဲ…ငါ့ရှင်၊ မင့်…ဒကာတော် မင်းကြီးကို သွားပြောချေ။ ဒကာတော် ဒို့များကို ယခု လာဖူးတွေ့လှည့်ပါလို့”ဟု မိန့်တော်မူလေ၏။ ရဟန်းငယ်လည်း ဆရာမထေရ်ကြီး အမိန့်အရ မင်းကြီးအား သွား၍ ပြောရလေသည်။ “မင်းကြီးလည်း အလွန်ကျက်သရေရှိလှသော မိကျောင်းလျှက် သဏ္ဌာန် ဝတ်စုံကိုဝတ်၍ မထေရ်ကြီးအား လာရောက် ကန်တော့ရာ’ " “ဆရာတော်ဘုရား…၊ယခု ဒကာတော်ဟာ အရှင်ဘုရားရဲ့ အရဟတ္တဂုဏ်ကို ရှိခိုးခြင်းးမဟုတ်ပါ။ အရဟတ္တဖိုလ်ကို အလွယ်တကူ ရယူ ပေးနိုင်လောက်အောင် အဆင်သင့် သန့်ရှင်း စင်ကြယ် တော်မူလှသော အရှင်ဘုရား၏ ပုထုဇဉ်ဘဝက ရှိထားခဲ့တဲ့ စတုပါရိသုဒ္ဓိသီလကိုသာလျှင် ဒကာတော် လေးစားကြည်ညို လှသ ဖြင့် ရှိခိုးရခြင်း' ဖြစ်ပါဘယ်ဘုရား။ သီလကို လိုအပ်သည်ထက် မကြောင့်ကြသင့် ဤသို့လျှင် သီလသည် မဂ်ပညာ, ဖိုလ်ပညာများကိုပင် တောက်ပြောင် အရောင်ထွက်လာအောင် ဆေးကြော ရယူပေးနိုင်လေသည်။ အတွင်း သန္တာန်၌ ယင်းသို့သော “အပရာမဋ္ဌသီလမရှိသူအား အဘယ်မှာလျှင် မဂ်ပညာ, ဖိုလ်ပညာ များ ဖြစ်ပေါ်လာပါအံ့နည်း။ သို့ရာတွင် သန္တတိအမတ်ကြီး စသူတို့ကဲ့သို့ မီးခဲပြာဖုံး, ဘုန်းပါရမီ အခံ ရှိသော ဥစ္စာဋိတညူ' ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက်ကား သီလတရားသည် ကြိုကြိုတင်တင် အဆင်သင့် ဖြူစင်ချင်မှဖြူစင်နိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ဂါထာတပုဒ်မျှ ကြားနာရ ရုံဖြင့် ရုတ်တရက် တည်ရသော သီလပင် ဖြစ်သော်လည်း မဂ်ပညာဖြင့် သီလကို