## PAGE 421 ပို၍ တောက်ပြောင်စေနိုင်သည်လည်း ရှိပေသည်။ (ဒီ-ဋ္ဌ-၁၊ ၂၆၀-သောဏဒဏ္ဍ သုတ်-သီလပရိဓောတာ ပညာ' ပုဒ် အဖွင့်။) အရိယမဂ်နှင့် ထိန်းချုပ်နိုင်၍ လုံခြုံသော သီလထက် ပုထုဇဉ် ဘဝဖြင့် လုံလဲအောင် စောင့်ထိန်းရသော သီလသည် ပို၍ ခက်ခဲကျပ်တည်းလှပေ၏။ ပို၍ မြင့်မြတ်သည်မဆိုအပ်သော်လည်း အတိုင်းမသိ ချီးကျူး ပူဇော်အပ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် တိဿမင်းကြီး လျှောက်ထားခြင်းဖြစ်ရာ မှတ်သားလောက်ပါပေ၏။ တရားအလုပ်စခန်းနှင့်စပ်၍ သီလအကြောင်း ပြောဆို စဉ်းစားကြသော အခါ “သီလအရေးမကြီးလှ’ သကဲ့သို့ ပြောဆို ရေးသားမှုများ ရှိကြ၏။ လိုအပ် သည်ထက်ပင် ကုက္ကုစ္စဖြစ်ကာ သီလ ဆေးကြောပွတ်တိုက်နေရသည်နှင့် အချိန် ကုန်ကာ လိုအပ်သလောက်ကိုပင် မဖြူစင်စေနိုင်သေးထင်၍ ဘာဝနာအလုပ်ခွင်သို့ မရောက်နိုင်သူများလည်း ရှိနေကြ၏။ မည်သည့်သီလမဆို သီလကိုချည်း မဲတင်းစောင့်ထိန်းနေပါက အကြွင်းမဲ့ စင်ကြယ်အောင် စောင့်ထိန်းရန် မလွယ်ကူလှ။ အဓိသီလလည်း မဖြစ်နိုင်ချေ။ (ရှေးက ဝိပဿနာအလုပ်များ ငုပ်ကွယ်နေခဲ့သဖြင့် ရာသက်ပန် ဓုတင်နှင့် အချိန် ကုန်ခဲ့ကြရလေပြီ။) အထိုက်အလျောက် သီလကို ဆောက်တည်ခံယူပြီး သမထ ဝိပဿနာ ဘာဝနာအလုပ်ခွင်သို့ တောက်လျှောက်ဝင်ကာ တပြိုင်နက်ထူထောင်သွားပါလျှင် သီလသည် စိတ်တိုင်းကျ ဖြူစင်လာ၏။ အထူးပင် စောင့်ထိန်း နေရသည် မရှိ။ ထိုအခါ သီလမျိုးမှလည်း ‘အဓိသီလ’သာသနာတွင်း သီလ, “အရိယကန္တ (အရိယာတို့လိုလားသော)သီလ”, “ဘုဇိဿ(ဘဝကိုတော်လှန်နိုင်သော)သီလ= မဂ်ဖိုလ်ကိုရယူပေးနိုင်သော သီလ ဖြစ်လာလေတော့သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် တရားရှု မှတ်ချက် တချက်တချက် အတွင်း၌ပင် သီလမဂ္ဂင်သုံးပါး (သမ္မာဝါစာ၊ ကမ္မန္တ၊ အာဇီဝ)တို့ အလိုလို ပါဝင်သွားသော ကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ရှုမှတ်ချက်တိုင်းတွင် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ဖြစ်၍ဖြစ်၍ နေသည်ကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ပြီးမှသာ သဘောကျနိုင်သဖြင့် လိုအပ်သည်ထက် ချဲ့ထွင် ကြောင့်ကြ၍ ကုက္ကုစ္စ ဖြစ်နေသူများအား ကျေးဇူးရှင် မဟာစည် ဆရာတော် ဘုရားကြီး ရေးသားတာ် မူထားသော “ဝိပဿနာရှုနည်းကျမ်း´ (ပထမတွဲ) သီလခန်းကို ဆိုလိုချက်မိအောင် အထပ်ထပ် ဖတ်ရှုစဉ်းစားရန် တိုက်တွန်းလိုပါ သည်။ (ဗြုန်းကနဲ လိုရာ ကွက်၍ ဖတ်လျှင် “သီလအရေးမကြီး”ဟု ဆိုသကဲ့သို့ ထင်ချင်ထင်နေဦးမည်ဖြစ်၍ “အထပ်ထပ်’ဟု ဆိုရပါသည်။) ## PAGE 422 သာသနာအပြင်ဘက်၌ရှိသော သီလများသည်၊ သို့မဟုတ် ဤသာသနာ တွင်း သီလသည်ပင် အဓိသီလ (ဘာဝနာ) နယ်ပယ်သို့ မရောက်နိုင်သေးလျှင် အဘယ်မျှ ကောင်းမွန် စင်ကြယ်ပါသည် ဆိုစေကာမူ သမာဓိ,ပညာ အကူအညီ မရသဖြင့် မြင့်မြတ်သောသီလအဖြစ်သို့ မရောက်သေး။ မြင့်မြတ်သော သီလကိုမှ မရရှိနိုင်လျှင် သာသနာနှင့် ကြုံရကျိုး မနပ်ချေ။ အပူအအေးဒဏ်ကို သည်းခံရှုပွားသော လောမသ နာဂထေရ် ကိလေသာပယ်သတ်နည်း ခနစ်မျိုး မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် “မူလပဏ္ဏာသ သဗ္ဗာသဝ သုတ်'၌ ကိလေသာ အာ သဝေါတရားများ မဖြစ်ပေါ်အောင် ခုခံကာကွယ်နည်း၊ ကျော်လွန်နည်းများကို အသေးစိတ် ဟောတော်မူထား၏။ ၁။ မိမိ သင်ယူ လေ ့ကျက်ထားသော စာပေ ပရိယတ် စသည်ဖြင့် သင့်မသင့်ဆင်ခြင်ကာ ကိလေသာပယ်သတ်နိုင်သော ဉာဏ်အမြင် ရအောင်ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ကိလေသာပယ်သတ်ခြင်း၊ (အရှင် တိဿဘူတိထေရ်ကဲ့သို့။ ပြခဲ့ပြီ။) ၂။ ဣန္ဒြေတို့ကို ပိတ်ဆို့ ခြင်းအားဖြင့် ပယ်သတ်ရခြင်း၊ ၃။ ဉာဏ်အမြင်ဖြင့်ဆင်ခြင်မှီဝဲသောအားဖြင့် ပယ်သတ်ခြင်း၊(ပစ္စည်း လေးပါး အပေါ် ပစ္စဝေက္ခဏာဖြင့် သုံးစွဲခြင်း၊ မရနိုင်သည်ကို လိုချင်မှု၊ နှစ်သက်မှု “ကာမာသဝ'၊ ငါရသည်, ငါ့ပစ္စည်းဟု ခံယူမှု ဒိဋ္ဌာသဝ” စသည် မဖြစ်ပေါ်အောင်ဟု ဆိုလို၏။) ၄။ အပူအအေးဒဏ်၊ မှက်၊ ခြင်၊ လေ နေပူ ကင်းသန်း၊ ဆဲရေးရှုတ်ချ ခြင်း စသည်ကို သည်းခံ၍ ပယ်ရခြင်း၊ (အဓိပ္ပာယ်ကျယ်လှ၏။) ၅။ ရှောင်လွှဲ၍ ပယ်ရခြင်း၊ (သားရဲ၊ ဆူးငြောင့်ခလုတ်၊ မိတ်ယုတ် စသည်ရှိသော နေရာမျိုးသို့ မသွားခြင်း၊ ရှောင်ကြဉ်ခြင်း အား ဖြင့်လည်း ပယ်ရ၏။) ၆။ မေ့ဖျောက်ပယ်ဖျက်၍ပယ်ရခြင်း၊ (ကာမဝိတက်စိတ် စသည်ကို မေ့ဖျောက်နှင်ထုတ်ခြင်းအားဖြင့်လည်း ပယ်ရ၏။) ## PAGE 423 1 r ၃၇ဝ ၇။ သင့်မသင့်ဆင်ခြင်၍ ဗောဇ္ဈင်တရားတို့ကို ပွားများပေးခြင်းအား ဖြင့် ပယ်သတ်ခြင်းဟု ကိလေသာပယ်သတ်နည်းများကိုပေးတော် မူခဲ့သည်။ ယောဂီများ အလျဉ်းသင့်သလို အမြဲ သုံးစွဲရမည့် နည်းများပေတည်း။ အရိယာ သူတော်ကောင်းကြီး အဆက်ဆက်တို့သည် အထက်ပါ နည်း များကို ကျင့်သုံး၍ လွှတ်မြောက်သွားကြရပေပြီ။ အရှင်မဟာ ဗုဒ္ဓဃောသ ဆရာ တော်ကြီးသည်လည်း ယောဂီများအား ဆေးအဖြစ် သီဟိုဠ်ခေတ် ယောဂီ ရဟန်း တော်များကို နမူနာတင်၍ အားဖြည့်ပေးတော်မူခဲ့လေသည်။ အပူအအေး သည်းခံခြင်းအားဖြင့် ကိလေသာ တော်လှန်ရာ၌ အရှင် လောမသ နာဂထေရ်ကို စံတင်တော်မူခဲ့၏။ ယေဘုယျအားဖြင့် ယောဂီတို့သည် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော ပူမှု အေးမှု ရာသီဥတုနှင့် အမြဲတစေ ရင်ဆိုင်နေကြရလေရာ “ပူလျှင်လည်း ပူလို့၊ အေးလျှင်လည်း အေးလို့ဟု အကြောင်းပြကာ ကိုယ်ရော စိတ်ပါ တွန့်ဆုတ် လှုပ်ရှားလာတတ်၏။ ကမ္မဋ္ဌာန်းအလုပ်ကိုပင် ဖြုတ်ပယ်၍ထားတတ်ကြလေသည်။ အရှင်လောမသနာဂထေရ်ကား ထိုသို့မဟုတ်ချေ။ ပူ၍အေး၍ မတုန်လှုပ်၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို မဖြုတ်သည့်အပြင် တိုး၍သာ မဲတင်း လုပ်တော်မူသည်။ တခါက ယင်းမထေရ်သည် စေတီယတောင် ပိယင်္ဂဂူကမ္မဋ္ဌာန်းကျောင်း၌ နေစဉ် “ယမဒါဌာ=သေမင်း အစွယ်ထက်သော ရက်ဟု ခေါ်ဆိုရသည့် တပို ့တွဲ တပေါင်းကြား ရှစ်ရက် နှင်းတဖွဲဖွဲကျ၍ အချမ်းအေးဆုံး(အန္တရဋ္ဌက) ရာသီ၌ပင် အမ္ဘောကာသိက ဓုတင် ဆောင်လျက် တောင်ထိပ် ကမ္မဋ္ဌာန်းကျောင်း လွင်တီး ခါင်၌ အအေးဒဏ်ကို အမှုမထားပဲ ရှုပွားတော်မူ၏။ " “ငါ့ရှင် နာဂ၊ ယခု မင်းမှာ အေးတာ လောကန္တရိုက် ငရဲမှာ ခံရတဲ့ ငရဲသားတွေနှင့်စာယင် ဘာဟုတ်သေးသလဲ။ အဲဒီ မြေ့ မြေ့ ကြေအောင် အေးတဲ့ ရဲမှာ မင်းလဲ ခံခဲ့ရလှပြီ။ မင်း နောက်ထပ် မသွားချင်ယင် ကြိုးစား။” အလွန် ပူပြင်းလှသော နွေရာသီ၌လည်း စေတီယတောင်ထိပ်သည် ပို၍ပင် ပူပြင်းလှ၏။ မထေရ်ကား ဆွမ်းစားအပြီး လိုဏ်ဂူ အပြင် စင်္ကြံလမ်းပေါ်၌ပင် ထိုင်၍ ရှုမှတ်တော်မူသည်။ လက်ကတီးကြားမှစ၍ တကိုယ်လုံး သင်္ကန်းများပါ ချွေးများ ရေညှစ်၍ ရလောက်အောင် ရွှဲရွှဲစိုနေတော့၏။ မထေရ်သည် မည်မျှပင် ပူလောင်စေကာမူ ကမ္မဋ္ဌာန်းကိုကား လက်မလွှတ်ချေ။