## PAGE 427 " “ငါ့ရှင်တို့…၊ ……ငါ့ရှင်တို့ အမိန့်ရှိတာလဲ မှန်ပါရဲ့။ သို့သော်လဲ တပည့် တော် မြွေကိုက်လို့ပါဆိုပြီး``ဖွင့်ပြောလိုက်ယင် တပည့်တော်ရော အရှင်ဘုရား တို့ပါ ယခုလို အကျိုးတရားတွေ ရကြတော့မှာ မဟုတ်လို့ ဒီလိုပဲ တညလုံး သည်းခံ ပြီး နေခဲ့ရတာပဲ”ဟု အချီအချ ပြောဆိုကြလျက် တရားတော်၏ ကျေးဇူးဂုဏ်ကို ကိုယ်တွေ့ကြုံကာ ယုံကြည်လေးမြတ်တော် မူကြလေကုန်၏။ (အံ-ဋ္ဌ-၂၊ ၁၃၄- တိဌာနသုတ်အဖွင့်။ တရားနာယူရသောအကျိုးပြဝတ္ထု။) တရားဟောကောင်း၍ ဆဲရေးသည်ကို ခံနိုင်သော ဒီဃဘာဏက အဘယထေရ် နာမည်ကျော် ဒီဃဘာဏက အဘမ မထေရ်သည် တနေ့သောအခါ တရား ပွဲတခုသို့ ကြွရောက်၍ ညတရား ဟောတော်မူရ၏။ ဟောကြားသော တရားမှာ ပစ္စည်း လာဘ်လာဘ၌ ရောင့်ရဲ၍ ကမ္မဋ္ဌာန်း အလုပ်၌ စွဲမြဲရပုံ မဟာအရိယဝံသ ကျင့်စဉ် တရားတော်ဖြစ်ရာ အနယ်နယ် အရပ် ရပ်မှ လူပရိသတ်, ရဟန်းပရိသတ်များစွာ တရားနာ လာကြ၏။ တရားနာလာသော ပရိသတ်တွင် အသက်ကြီးသော မထေရ်ကြီးတပါးမှာ အလိုလို မနာလိုဖြစ်ကာ— ဒီဃ ဘာဏကဟာ အရိယဝံသကျင့်စဉ် တရားကို ဟောပြမယ်ဆိုပြီး တည လုံး မဟုတ်တမ်းတရားတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ”စသည်ဖြင့် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချကာ ဆဲရေးတိုင်းထွာ၍ နေလေ၏။ တရားပွဲပြီး၍ ကျောင်းသို့ အသီးသီး ပြန်ကြသောအခါ အဘယမထေရ် သည် ထိုဆဲရေးသော မထေရ်ကြီးနှင့် တဂါဝုတ် (၂-မိုင်) ခန့် တလမ်းတည်း ပြန်ကြရသည်။ ထိုမထေရ်ကြီးသည် လမ်းတလျှောက်လုံးလည်း မထေရ်အား ဆဲရေး တိုင်းထွာလျက် ရှေ့က ကြွနေ၏။ တဂါဝုတ်ကျော်လျှင် လမ်းခွဲရမည်ဖြစ်၍ လမ်းခွဲသို့ ရောက်သောအခါ အဘယမထေရ်က မထေရ်ကြီးအား လက်အုပ်ချီ ရှိခိုးလျက် . “အရှင်ဘုရား…၊ အရှင်ဘုရားကြွမယ့် လမ်းက ဒီဘက် လမ်းပါဘုရား”ဟု လျှောက်ရာ မထေရ်ကြီးမှာ မသိကျိုးကျွံပြု၍ လှည့်၍ မျှပင် မကြည့်ပဲ ကြွသွား လေ၏။ အဘယမထေရ်လည်း မိမိကျောင်းသို့ ရောက်၍ ခြေဆေးပြီး အမောပြေ ထိုင်နေတော်မူစဉ် တရားပွဲ လိုက်ပါလာသော တပည့်ရဟန်းငယ် တပါးက အနား သို့လာ၍’ ## PAGE 428 1 “အရှင်ဘုရား…။ ဟိုကိုယ်တော်ကြီး တလမ်းလုံး ပက်ပက်စက်စက် ဆဲရေး တိုင်းထွာပြီး အမနာပပြောလာတာ အရှင်ဘုရား ဘာတခွန်းမှ ပြန်ပြီး အမိန့်မရှိပဲ ကိုး..၊ တော်ကြာ…သူပြောတဲ့အတိုင်းဟုတ်လို့ ငြိမ်ပြီးခံနေတယ် ထင်သွားအုံး မယ်ဘုရာ့”ဟု လျှောက်ရာ ငါ့ရှင်..၊ ပြောပါစေ၊ ပြောတာ သူ ့တာဝန် သည်းခံဖို့ကို တာဝန် ပဲ။ သည်းမခံနိုင် မရှိရဘူး။ ငါတို့မှာ ခြေလှမ်းတိုင်း ခြေလှမ်းတိုင်း အမှတ်နဲ့ သွားနေတာ၊ အမှတ်လွတ်သွားတဲ့ ခြေလှမ်းရယ်လို့ မရှိဘူး...ငါ့ရှင်”ဟု မိန့်တော် မူလေသည်။ (မ-ဋ္ဌ-၁၊ ဂ ၁-သဗ္ဗာသဝသုတ်အဖွင့်။ ) " လူ့ဥပမာ ဒေသနာ “ရဟန်း... သင်တို့သည် အကယ်၍ .လူသတ်သမား လူယုတ်များက သင်တို့၏ ခြေလက်အင်္ဂါများကို အရိုးနှစ်ဘက်တပ်သော(ငါးမန်းစွယ်)လှူကြီးဖြင့် တိုက်ဖြတ်ကြကုန်ရာ၏။ ထိုအခါ အကြင်ရဟန်းသည် တိုက်ဖြတ်သူအား စိတ်ဆိုးခြင်း ဖြစ်သေး ၏။ ထိုရဟန်းသည် ငါ၏အဆုံးအမကို နာယူသူငါ့စကား နားထောင်သူ မဖြစ် နိုင်ချေ။ ရဟန်းတို့ …၊ ထိုအခါ၌ သင်တို့သည် ဤသို့ စိတ်ကိုလေ့ကျင့်ကြရမည်။ “ငါ၏စိတ်သည် ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲခြင်း မရှိစေရ။ကြမ်းကြုတ် ယုတ် မာသော စကားကိုလည်း မထွက်ဆိုမိစေရ။ ဒေါသမသန်း မေတ္တာလွှမ်းကာ ချမ်းသာကြီးပွားစေလိုသော စိတ်ထား၍သာ ငါနေမည်။ ထိပါး ပြောဆိုလာသူကိုလည်း မေတ္တာစိတ် ဖြန့်လွှမ်း ပို့လွှတ်၍သာ ငါနေမည်။ သတ္တလောကတခုလုံးကိုလည်း ကျယ်ပြန့် မြင့်မြတ်၍ ကန့်သတ်ချက် မထင်၊ တွင်းပြင် ဘေးရန်လည်း မစွက်၊ မေတ္တာစိတ် သက်သက်ဖြင့် ဖြန့်လွှမ်းပို လွှတ်၍သာ ငါနေမည်ဟု ဤသို့လျှင် ကိုယ့်စိတ်နှင့်ကိုယ် နှလုံးသွင်း လေ ့ကျင့် ကြရမည် ရဟန်းတို့။” (မ-၁၊ ၁၈၁-ကကစူပမသုတ် ပါဠိတော်။) လေရောဂါကြောင့် အရဟတ္တဖိုလ်ရဇသာ စိတ္တလတောင် ပဓာနိယထေရ် ယောဝီသည် နာကျင်ခံခက် ပြင်းထန်စွာနှိပ်စက်၍ အသက်ကိုပင် သေ စေလောက်သော ရောဂါ ဝေဒနာမျိုးကိုလည်း အဓိဝါသနခန္တီဖြင့် သည်းခံ ရလေသည်။ i ## PAGE 429 အဓိဝါသန ခန္တီဟူသည် ဖြစ်လာတွေ့ကြုံရသမျှ သုခဒုက္ခကို မိမိခေါင်း ပေါ်၌သာ တင်ထား၍ “ဘယ်သူမပြု၊ မိမိမှု”ဟု သဘောပိုက်ကာ အောင့်အည်းရှိ ခံနိုင်ရည်ရှိမှုကို ခေါ်လေသည်။ သည်းခံမှ နိဗ္ဗာန်ရနိုင်၏။ စိတ္တလတောင်နေ တရားအားထုတ်နေသော ပဓာနိယမထေရ်တပါးသည် သီတင်းသုံးဖော်များနှင့်အတူ ကမ္မဋ္ဌာန်းအားထုတ်နေစဉ် တညသ၌ စင်္ကြံတော် တော်များများ လျှောက်အပြီး တန်လောက်သောအခါ ရပ်၍ရှုမှတ်နေခိုက် ရင် ခေါင်းအတွင်းမှ ရုတ်တရက် လေတံစို့ကြီး ထိုးအောင့်လာသဖြင့် မရပ်တည်နိုင် တော့ပဲ လဲကျသွားလေ၏။ လဲကျသွားရာတွင်လည်း ငြိမ်ငြိမ်နေ၍မရ၊ ဝေဒနာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လူးလှိမ့် တွန့်လိမ်၍သာ နေရလေသည်။ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝေဒနာကိုလည်း နိုင်နင်းအောင် မရှုမှတ်နိုင်ပဲ ရှိနေသဖြင့် အော်ဟစ်ညည်းညူနေမိ၏။ ဒုက္ခဝေဒနာကို ခံစားရသောအခါ နိုင်အောင် မရှုမှတ်နိုင်ပါက ဒေါသ ဒေါမနဿသော်လည်း ထပ်၍ ဝင်လာတတ်၏။ သက်သာရာ သက်သာကြောင်း ကာမအာရုံ တခုခုသော်လည်း ရှာဖွေလက်ခံမိတတ်ရာ ဆူးတချောင်း စူးရာ အခြားဆူးတချောင်းနှင့် ထွင်သကဲ့သို့ နှစ်ခါနာတတ်ကြောင်း (သံ-၂၊ ၄၉၉- သဠာ၊ ဝေဒနာသံယုတ်-သလ္လသုတ်၌) ဟောတော်မူလေသည်။ ထိုသို့ ညည်းညူလူးလှိမ့်နေသည်ကို တဘက်သောစင်္ကြံထိပ်၌ ရှုမှတ်နေသော ယောဂီပဉ္စင်းငယ်တပါး မထေရ်အနီးသို့ ရောက်လာ၍ အခြေအနေကို ကြည့်၏။ ကြည့်ရ မြင်ရသည်မှာ မသက်သာလှသဖြင့် တရားကိုသာ နာနာဖိမှတ်ရန် အကြံ ပြုလို၍က “အရှင်ဘုရား….၊ ဘယ်နားဆီက နာလို့ပါလဲ။” " " ပါဘူး။” “ငါ့ရှင်….၊ သီးခြားကွက်ပြီး ဘယ်နားဆီက နာတယ်ရယ်လို့ မဟုတ် " “ရှိတာကလေးကို စိုက်ပြီး မရှုမှတ်ဘူးလား အရှင်ဘုရား။” “ရှုမှတ်ပါပြီလား ငါ့ရှင်…၊ နာတဲ့နေရာကလေးကို စူးစိုက်ပြီး ရှုမှတ် 'နေလို့ နာတတ်တဲ့ သဘောကလေးကပဲ သူ ့သဘောအတိုင်း သူနာနေတာပဲလို့ သာ သိနေပါတယ် ငါ့ရှင်။” “ဒီလိုဆိုလဲ အရှင်ဘုရား…၊ ငါ့,ငါ့ဟာမပါ၊ ဝေဒနာကပဲ သူ ့သဘော သူဆောင်တယ်လို့ သိနေမှတော့ သည်းခံလို့ ရသင့်ပါတယ် မဟုတ်ပါလား အရှင် ဘုရား။ သည်းခံခြင်းဟာ အမြတ်ဆုံးပါပဲ။ ရဟန်းတို့မည်သည် အဓိဝါသနခန္တီ ကိုသာ နှလုံးသွင်းရမြဲ ဖြစ်ပါတယ်။” " “ကောင်းလှပါပေတယ်၊ ငါ့ရှင်။”