## PAGE 430 ပဓာနိယမထေရ်လည်း စိတ်ကို ပို၍မဲ့တင်းကာ မလှုပ်မယှက် ကျိတ်မှိတ် ပေခံပြီး ရှုမှတ်နေ၏။ ထိုအခိုက် ချက်ဆီမှ ထိုးအောင့်လာသော လေတံစို ့သည် ရင်ဝနှလုံးသား ကိုပင် တက်၍ ထိုးဆောင့် ဖောက်ခွဲလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် - ခုတင်ပေါ်၌ ခွေခွေ ကလေး လျောင်းနေသော မထေရ်၏ ဝမ်းဗိုက်မှအူများမှာ ခုတင်ပေါ်သို့ အခွေ လိုက် ထွက်အန်ပုံကျကုန်တော့၏။ အပြင်းထန်ဆုံးသော ဝေဒနာကို ခံစားယင်း တရားကိုသာ နိုင်အောင် ရှုမှတ်လေတော့သည်။ ° ဝေဒနာကို ရှုမှတ်၍ လည်းကောင်း၊ ဝေဒနာကို ပယ်ခွာမေ ဖျောက်ပြီး ရှုမှတ်မြဲ ဝိပဿနာအာရုံကို ရှုမှတ်၍လည်းကောင်း မလွတ်တမ်း သတိ သမာဓိ ပညာများကို ထူထောင်နေလိုက်ရာ ထိုနေရာ ထိုခဏ၌ပင် ပဋိသမ္ဘိဒါပတ္တ သမ သီသီ ရဟန္တာဖြစ်တော်မူသွား၏။ အနား၌ထိုင်၍ ကြည့်ရှုအားပေးခဲ့သော ရဟန်းငယ်ကိုလည်း’ “ငါ့ရှင်….၊ ဒီလောက်သည်းခံယင် တော်လောက်ပါပြီနော်...”ဟု ပြော ယင်း ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုတော်မူသွားလေတော့၏။ ယင်းသို့လျှင် တစုံတခုသော သုခဒုက္ခများအပေါ် သည်းမခံနိုင်ပါက အာသဝတရားများ ဆင့်ပွား ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။ အအေးတွေ့ရသောအခါ အပူကို တောင့်တခြင်း၊ ပူပြန်တော့လည်း ငါပူသည် စသည်ဖြင့် လောဘ,ဒိဋ္ဌိ ဒေါသ,ဒေါမနဿစသော ကိလေသာ အာဝသတရားများ ဆင့်ပွားကွင်းဆက်၍ လာရောက် နှိပ်စက်တတ်ပြန်လေသည်။ သည်းခံခြင်းမှတပါး သူတော်ကောင်းတရားကို ရယူပေးနိုင်သော အရာ မရှိချေ။ (မ-ဋ္ဌ-၁၊ ဂ၂-သဗ္ဗာသဝသုတ်အဖွင့်။ ဝိဘင်္ဂ-၄၊ ၂၇ ၁-ဈာနဝိဘင်း အဖွင့်။ ဒီ-ဋ္ဌ-၂၊ ၃၆၄-ပေါင်းစပ် ပြလိုက်ပါသည်။) ထို့ကြောင့် ရောဂါ တစုံ တခုဖြစ်လာလျှင် “တရားရချင်လို့”ဟုသာ မှတ်ယူ၍၊ များများပြင်းထန်လျှင် “မြန် မြန်ရတော့မည်ဟုသာ အားခဲလျက် စွဲယူရှုမှတ်မြဲ ဝိပဿနာအာရုံကိုသာ မလွှတ် တမ်း ဆုပ်ကိုင်မိအောင် သတိဝီရိယ ရှိကြကုန်ရာ၏။ ခြေထောက် ကို ရိုက်ချိုး၍ တရားရှာသော ကုဋဋ္ဌိက ပုတ္တ တိဿ ထေရ် သာဝတ္ထိပြည်၌ ကုဋေလေးဆယ် ကြွယ်ဝ ချမ်းသာသော သဌေးသား တိဿသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာများအားလုံးကို ညီနှင့်ခယ်မအား လွှဲပြောင်းပေးအပ်၍ ရဟန်းပြုသွား၏။ တောရဆောက်တည်ကာ ရဟန်းတရားနှင့် နေတော်မူလေသည် ။ ## PAGE 431 တနေ့သောအခါ ညီ၏ဇနီးဖြစ်သူ (ခယ်မ)က နောင်တော်တိဿ ရဟန်း ဘဝ၌ မပျော်ပိုက်၍ လူထွက်လာခဲ့သော်၊ ပစ္စည်း ဥစ္စာများ ခွဲဝေပေးရမည်ကို ကြောင့်ကြနေလေ၏။ ထိုကြောင့် တိဿ နောင်တော်ကြီးအား တော တောင် အနှံ့ လိုက်လံ ရှာဖွေ၍ လက်စတုံး အဆုံးစီရင်ရန် ခိုးသား ငါးရာ(ခိုးသူကြီး ငါးဦး ခေါင်းဆောင်၍ နောက်လိုက်တရာစီ တရာစီပါသော ခိုးသားများ) အား တသုတ်ပြီးတသုတ် လွှတ်လိုက်၏။ တံစိုးလက်ဆောင်များကိုလည်း လက်ငင်းပေး တန်သရွှေ့ ပေး၊ကြွေး ကတိ ထားတန်သရွှေ့ ထားကာ လွှတ်လိုက်ရာ ခိုးသွား အုပ်စုကြီး ငါးဖွဲ့သည် တိဿမထေရ်အား အုပ်စု ခွဲကာ လိုက်လံ ရှာဖွေကြ၏။ တခုသောတောင်ခြေ ဘောနက်အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ သစ်တပင် ရင်း၌ တရားဘာဝနာ ရှုမှတ်နေသော တိဿ မထေရ်အား တွေ့မြင်ကြသဖြင့် ခိုးသူကြီးများက မထေရ်အနီးသို့ ဓားလက်နက် ကိုယ်စီဖြင့် တိုး၍သွားကြ၏။ နောက်လိုက်ငယ်သားများအားလည်း ဘေးပတ်ပတ်လည်၌ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ဝိုင်းရံ အစောင့်ချထားကြလေသည်။ မထေရ် ဒကာတို့၊ သင်တို့ ဘာကိစ္စ ဒီကို လာကြရပါသဘူး။ ခိုးသူကြီးများ တိုတိုပြောရယင် သင်ရဟန်းကို သတ်ရအောင် လာကြတာပဲ။ မထေရ် ဪ….ဒီလိုလား၊ ဒါဖြင့်ယင်လဲ ဒကာတို့ ၊ ဒီ တညတော့ဖြင့် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးကြပါဦး။ ခိုးသူကြီးများ မဖြစ်ဘူး ရဟန်း၊ သင့်ကိုသတ်ပြီးမှ ငွေများများ ရကြမှာ၊ သင် ထွက်ပြေးယင် မခက်ပေဘူးလား မထေရ် ဒီအတွက် စိတ်ချပါ ဒကာတို့၊ နံနက် အရုဏ်တက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒကာတို့ သဘောရှိသလို ပြုကြပါ။ မယုံနိုင်လျှင် အာမခံချက် ပေးပါ့မယ်။ ခိုးသူကြီးများ ...ရဟန်း၊ မလိုပါဘူး၊ သင်ကကော ယခုလို အချိန်မျိုးမှာ ဘယ်လို အာမခံချက်တွေ ပေးချင်သေးလို့လဲ။ (မထေရ်သည် ပြောပြောဆိုဆို အနီးရှိ ကျောက်တုံးကြီး တခုကို မနိုင့်တနိုင် မယူ ပင့်မြှောက်ကာ ခြေထောက် နှစ်ဘက်ကို ဆန့် စင်းလျက် ကျောက်တုံးကြီးဖြင့် ပေါင်ရိုးကြီး နှစ်ချောင်းလုံး ကျိုးကြေသွားအောင် ထုရိုက်ချလိုက်၏။ သွေးများ ပေကျံလူးလဲ လျက်က-) မထေရ် … ကဲ…ဒကာတို့၊ ဒါငါရဲ့ အာမခံချက်ပါပဲ၊ စိတ်ချပါ၊ ဘယ်မှလဲ မသွားနိုင်တော့ပါဘူး၊ အရုဏ် မတက်ခင်ကလေး အသက်ရှင်ခွင့် ပေးကြပါ။ ## PAGE 432 မထေရ်က အမျိုးမျိုးတောင်းပန် ပြောဆိုသဖြင့် ခိုးသူတို့သည် မထေရ်အား ထောက်ထားငဲ့ညှာ၍ မနီးမဝေး စင်္ကြံသွား လမ်းထိပ်မှာ ‘မီးဖို လှုံယင်း အရုဏ် တက်ချိန်ထိ အလှည့်ကျ အိပ်၍ စောင့်နေကြလေ၏။ အရှင်တိဿ မထေရ်လည်း ပြင်းထန်လှသော ဒုက္ခဝေဒနာကို ပယ်ခွာ မေ့ဖျောက်ထားကာ မိမိ၏ သီလကိုသာ ဆင်ခြင်နေမိ၏။ ရဟန်းပြုသည့်အချိန်မှ အစပြု၍ မိမိစောင့်ထိန်းခဲ့သော ရဟန်း သီလများကို အဖန်ဖန်အထပ်ထပ် သုံးသပ် ဝေဖန်၍ကြည့်ရာ တစုံတရာမျှ ကျိုးပေါက် ပြောက်ကျား အားနည်း ညစ်နွမ်းခြင်း မထင်၊ ထက်ဝန်းကျင် သန့်ရှင်း စင်ကြယ်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရလေ၏။ “အမောင် တိဿ၊ သင်၏ သီလကား- သာသနာ ပြင်ပ အညတိတ္ထိယတို့၏ အလေ့ အကျင့်များကဲ့သို့ မှားယွင်း သောအယူအဆ(ဒိဋ္ဌိ) ဖြင့် ကျင့်ရသောအကျင့်မျိုးမဟုတ်၊ ၃ ၁-ဘုံ၌ တစုံတခုသော မျှော်လင့် တွယ်တာချက်(တဏှာ)လည်းမပါ၊(အပရာမဋ္ဌ) သံသရာမှလွတ်ကြောင်း အရဟတ္တဖိုလ် ရရန် နီးကပ်နေသော အထောက်အပံ့ကောင်းကြီးပါ တကား'ဟု ဆင်ခြင်မိကာ အားရ ကျေနပ်၍သွားလေ၏။ ပီတိများ တလှပ်လှပ်ဖြစ်၍လာလေ တော့သည်။ ခံစားနေရသော ဒုက္ခဝေဒနာကို ပယ်ခွာ မေ့ဖျောက် ထားနိုင်ခဲ့သည့် အပြင် မိမိသီလကိုဆင်ခြင်၍ တသွင်သွင် တသိမ့်သိမ့် စိမ့်၍စိမ့်၍ တက်လာသော ပီတိအဟုန်ကလည်း ဒုက္ခဝေဒနာကို သာ၍ပင် ဖယ်ခွာထိန်းချုပ်၍ ပေးထား လေသည်။ (ဋီကာများ။) ဝေဒနာချုပ်ပျောက်၍ ဝေဒနာအစား ပီတိရောက်နေရာ၊ ထိုပီတိကိုပင် လက္ခဏာသုံးချက် ဖြစ်ပျက်သုံးသပ်၍ လည်းကောင်း၊ ရံခါ ထိုဝေဒနာကိုပင် လျှင် စူးစိုက်ရှုမှတ်၍လည်းကောင်း (ဝေဒနာနုပဿနာ) သမ္မပ္ပံဓာန် လုံ ့လဖြင့် တညပတ်လုံးရှုမှတ်တော်မူရာ ဝိပဿနာဉာဏ်များ အဆင့်ဆင့် ရင့်ကျက်ကြီးထွား ကကံ အရုဏ်တက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အာသဝေါကုန်ခန်း ရဟန္တာ ဖြစ်တော် မူလေသည်။ အရုဏ်လည်းတက်၊ အရဟတ္တမဂ်ဖိုလ်လည်းဆိုက်ကာ ဝမ်းသာရွှင်လန်း၍ အောက်အပါအတိုင်း ဥဒါန်းကျူးတော်မူလေသည်။ မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ခံစားရချက်များကိုလည်း အတည့်အလင်း ဖွင့်ဖော်လိုက်လေသည်။ ။ ဥဘော ပါဒါနိ ဘိန္ဒိတွာ၊ သည်ပေဿာမိ ဝေါ အဟံ။ အန္ဒိယခမိ ဟရာယာမိ၊ သရာဂမရဏံ အဟံ။ ဧဝါဟံ စိန္တယိတွာန၊ ယထာဘူကံ ဝိပဿိသံ၊ သမ္ပတ္တေ အရုဏဂ္ဂမှိ၊ အရဟတ္တမပါပုဏိ။ ။