## PAGE 433 ၃၉ ဝ “အမောင် ခိုးသား ဒုက္ခာတို့…၊ ထကြ..လာကြ ကုန်လော့..။ ငါသည် သင်တို့အား အခြား တပါးသို့ ထွက်သွား၍ မရစေရန် အာမခံချက်ပေးသောအားဖြင့် … ငါ၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းတို့ကို ရိုက်ချိုးကာ သင်တို့ကို အသိပေးခဲ့ပေပြီ။ " “အမောင်ဒကာတို့… ၊ အကြောင်းမှာမူ…. ငါသည် (သူတပါး သတ်၍ သေရခြင်းထက်) ရာဂနှင့်တကွ သေရမည်ကို ငါ ရွှံ့လည်း ရွှံမုန်းလှပါ၏။ ရှက်လည်း ရှက်လှပါ၏။ “အမောင်ဒကာတို့…၊ ငါသည် ဤသို့သော အကြံဖြင့် (သင်တို့ ကို တောင်းပန် ပြီးနောက်) သတိပဋ္ဌာန် လမ်းစဉ် အမှန်အားဖြင့် ဝိပဿနာတရား ရှုပွားသုံးသပ်ရာ နေအရုဏ် တက်လတ်သော အခါ ငါသည် အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်ခဲ့ပေပြီတကား။” နေအရုဏ်နှင့်အတူ တိဿမထေရ်၏ ဥဒါန်းကျူးသံမှာ ဆိတ်ငြိမ်သော တောကြီးအတွင်း၌ ရဲတင်း ရွှင်မြူး ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။ ခိုးသားများ လည်း ထိုမှ ဤမှ တသုတ်ပြီးတသုတ်ရောက်လာကြရာ တဖြည်းဖြည်းအသံတော် ပျောက်ကာ ကုဋမ္မိက တိဿမထေရ်၏ အလောင်းတော်ကိုသာ ကြည့်ရှုပြန်သွား ကြရလေသတည်း။ (မ-ဋ္ဌ-၁၊ ၂၃၈။ ဒိ-ဋ္ဌ-၂၊ ၃၄၀-မဟာသတိပဋ္ဌာန သုတ် အဖွင့်။ ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁၊ ၄၆။) ကျားပါးစပ်၌ အရဟတ္တဖိုလ် ရသော မထေရ် ဗုဒ္ဓလက်ထက်တော်က ရဟန်းတော်သုံးကျိပ်တို့ , တောထဲ၌ တရား အား ထုတ်ရာ မိုးလင်းခါနီးငိုက်မြည်းချိန်ရောက်လျှင် တညလျှင် တပါးတပါး ကျားချီ စားခြင်းခံကြရ၏။ ကျားချီခံရသော မထေရ်များ တပါးမျှ ဟစ်အော် အကူ အညီတောင်းခြင်းမရှိ၊ ကမ္မဋ္ဌခန်းသတိဖြင့်သာ အသေခံ သွားတော်မူကြ၏။ လပြည့်လကွယ် ဥပုသ်ပြုခါမှ သံဃာများလျော့နေသည်ကို တွေ့ကြရသ ဖြင့် နောင်အခါ ကျားဆွဲခံရလျှင် အသံပြုရန် မှာထားကြရသည်။ ထိုနေ့ည လင်းခါနီး၌ ရဟန်းငယ်ာပါးအား ကျားဆွဲသွား၍ တုတ်များ, မီးတုတ်များ ဖြင့် ဝိုင်းဝန်း လိုက်ကြရာ ကျားကြီးမှာ ရဟန်းတော်၏ ခြေကို ကိုက်ခဲကာ လူမလိုက်နိုင်သော ချောက်ကြီးကို ဖြတ်လျက် တဘက်သော ကမ်းပါးထိပ် ကျောက်ဖျာပေါ်၌ ချ၍စားလေ၏။ ## PAGE 434 • ၃၉၁ နောက်က ဝိုင်းဝန်းလိုက်သောရဟန်းများလည်း မလိုက်နိုင်ကြတော့ပြီ။ ကမ်းပါးထိပ်ကကြည့်လျက်သာကျန်ရစ်ခဲ့ကြရရှာလေ၏။ သို့သော် တဘက်ကမ်း ကျောက်ဖျာပေါ်၌ ကျားကြီးချနား၍ စားနေစဉ် ရဟန်းတော်များက လှမ်းပြီး အော်၍ပြောနေကြ၏။ " “ငါ့ရှင်…. ငါတို့ကူညီလို့ရနိုင်တဲ့ အခြေအနေ မရှိတော့ဘူး... အား မလျှော့နှင့်၊ ဘုရားသားတော် ယောဂီတို့ရဲ့ စွမ်းရည် သတ္တိကိုသာ ပြပေတော့၊ ထူးခြားမှုဆိုတာဒီလိုဒုက္ခကြုံတဲ့အလှည့်မျိုးမှာမှ ပိုပြီးရနိုင်တယ်၊ ကြိုးစားဟေ ့။” ကျားဆွဲခံရသော မထေရ်ငယ်လည်း " " “အင်း…တချက်ကလေး သတိလစ်သွားတာနဲ့ ငါတော့ ကျားဆွဲခံရပြီ။ ကျားစားလို့သေလဲသေပေစေတော့၊ ကျားစားမခံရလဲ အတွင်းအပြင် အန္တရာယ် တွေနဲ့ အမြဲတမ်းရင်ဆိုင်နေရတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ တနေ့နေ့မှာ တခုမဟုတ်တခုနဲ့ တော့ သေရမှာအမှန်ပဲ။ကမ္မဋ္ဌာန်းသတိနဲ့ သေရတာပဲမြတ်ပါတယ်လေ”ဟုစိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းချကာ ကျားစားခံရသောဝေဒနာကို မေ့ဖျောက်လိုက်၏။ ခန္ဓာကိုယ်ရုပ် နာမ်တို့၏ ဖြစ်မှုပျက်မှုကိုသာ မလွတ်အောင် ရှုမှတ်နေလိုက်သည်။ ကျားကြီးသည် ခြေထောက်မှစ၍စားလေရာ ဖမျက်စားချိန်၌ သောတာ ပန်ဖြစ်တော်မူ၏။ ဒူးခေါင်းရောက်လျှင် သကဒါဂါမ်၊ချက်ရောက်လျှင်အနာဂါမ် ဖြစ်လေသည်။ အန္တရာယ်ကြီးမား၍ တိုး၍လာသည်နှင့်အမျှ တရားရှုမှတ်မှု ဝီရိယ လည်းတိုး၍မြှင့်၍ ကြိုးစားလေရာ ရင်ဝနှလုံးသားအနီးထိ တရွေ့ ရွေ့ ကိုက်စား လာလေရာ ထိုအခိုက် ရဟန္တာဖြစ်တော်မူသွားလေသည်။(ဒီ-ဋ္ဌ-၂၊ ၃၄၀။ မ-ဋ္ဌ ၁၊ ၂၃၈-သတိပဋ္ဌာနသုတ်အဖွင့်များ။ သီဟိုဠ်ခေတ် မဟုတ်စေကာမူ ဝေဒနာ သည်းခံနိုင်မှုနှင့်စပ်၍ မှတ်သားလိုက်နာရန် ပြလိုက်ပါသည်။) သစ်ငုတ်ငြောင့်စူး၍ တရာ၊ထူးရသော ကဏ္ဍကဝိဒ္ဓ ထေရ် ရှေးအခါက ယောဂီရဟန်းတော် ၁၂-ပါးသည် တောထဲ၌ အတူတဂ တရားအားထုတ်နေကြရာ တရားအားထုတ်ချိန်နှင့်တကွ အကြောင်းရှိလျှင် အသိ ပေးရန် ကျောက်စည်ခေါင်းလောင်းတခု ချိတ်ဆွဲထားကြလေသည်။ ကျောက်စည်ခေါင်းလောင်း ဟူသည် အနည်းဆုံး လုံးပတ် လေးပေခန့် ရှိ၍ အလျား ၁၀-ပေ, ၁၅-ပေခန့် ရှိသော အင်ကြင်း ကျောက်ချောင်းကြီးကို နှစ်ဘက် ကြိုးချည်၍ ချိတ်ဆွဲကာ သစ်သားတုတ် စသည်ဖြင့် ထိုးရိုက်၍ တီးရ သည်။ ကျောက်စည်ဟု ခေါ်၏။ ## PAGE 435 ယောဂီရဟန်းတော်များသည် နေဝင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မိမိတို့ နေမြဲ နေရာ၌ တရားရှုမှတ်ရန်လည်း ကျောက်စည်ဖြင့် အချက်ပေးကြလေသည်။ မထေရ် တပါးသည် ညအခါ လျှောက်နေကျ စင်္ကြံလမ်းမှ ဖဲ့ဆင်းကာ လမ်းလျှောက် သွားစဉ် အမှိုက်များဖုံးနေသော သစ်ငုတ်ချွန်တခုကို ခပ်ပြင်းပြင်း နင်းချလိုက် မိရာ သစ်ငုတ်မှာ ခြေဖမိုးကိုပင် ပေါက်ထွက်သွား၏။ သံချောင်းကို မီးဖုတ်၍ ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ မချိမဆံ့ နာကျင်သွားသည်။ မထေရ်မှာ ‘ချက်ချင်း ထိုနေရာ၌ပင် ဖင်ထိုင်၍ ကျသွား၏။ “အင်း..ငါဟာ ဒီကြောင့်ကိုပဲဂရုစိုက်ပြီး နုတ်ရမလား။ တသံသရာလုံးက စူးလာတဲ့ ကိလေသာကြောင့်ကို နုတ်ရမလား။ အဲလေ..ခုစူးတဲ့ငြောင့်က အပါယ် လေးပါးဘေးကြီး၊ သံသရာဘေးကြီးတွေဖြစ်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ ကိလေသာ ငြောင့်ကြီးကသာ မင့်ကို အပါယ်ချလိမ့်မယ်။” မထေရ်သည် ဤဆုံးဖြတ်ချက် စိတ်ကူးရသည်နှင့်' ချက်ချင်း ထိုင်ရာမှ ပြန်ထကာ တညလုံး စင်္ကြံလျှောက်ယင်းပင် ရှုမှတ်တော်မူလေသည်။ ခြေထောက် က နာသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ (ဝေဒနံ အဗ္ဗောဟာရိကံ ကတွာ။) မိမိ ရှုမှတ်မြဲ မူလ ကမ္မဋ္ဌာန်း (ကြွတယ်...လှမ်းတယ်...ချတယ် စသည်)ကိုသာ အထူး ဝီရိယစိုက်၍ ရှုမှတ်ရာ မိုးစင်စင်လင်းလေ၏။ မိုးလင်းမှပင် အနီးရှိ သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတပါးအား လှမ်း၍အသံ ပြုလိုက်ရာ ထိုရဟန်းက— ဘုရား။” " “အရှင်ဘုရား…၊ ဘာကိစ္စရှိပါသလဲ”ဟု မေး၏။ “တပည့်တော် ခြေထောက်မှာ သစ်ငုတ်စူးနေတာ ပြောချင်လို့ပါ “အို….၊ ဘယ်အချိန်က စူးတာပါလဲ။” “ညဦးပိုင်းကတဲက စူးတာပါဘုရား။” “အို….၊ ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ…ဘာဖြစ်လို့စူးတုန်းက အသိမပေးရတာလဲဘုရား၊ တပည့်တော်ကို အသံပြုလိုက်ရောပေါ့။ ချက်ချင်းနုတ်ပြုပြီး ဆီကလေး ဘာက လေး မလိမ်းရ မထည့်ရလေလား …။ " “မှန်ပါတယ် ငါ့ရှင်…၊ ဒါပေမယ့် တပည့်တော်မှာ တသံသရာလုံးက စူးဝင်နေတဲ့ ကိလေသာ ငြောင့်ကိုပဲ ကြိုးစားပြီး နုတ်တော့မယ်လို့ အောက်မေ့ မိတာနဲ့ ငါ့ရှင်တို့ကို အသိမပေးမိတာပါ။” ဘုရား။” “ဒီလိုဆိုယင် အဲဒီ ငြောင့်ကို အကုန်ကျွတ်အောင် နုတ်နိုင်ပါပြီးလား