## PAGE 436 .. " ၃ ၉ ၃ “အင်း….ငါ့ရှင်…၊ တစိတ်တဒေသတော့ နုတ်နိုင်သွားပါပြီ။” “အင်း…၊ ဒီလိုဆိုလဲ သာဓုပါဘုရား။ သာဓု-သာဓု……။ ခန္ဓဝဂ္ဂသံယုတ်ပါဠိတော် ခနီယယုတ် (သံ-၂၊ ၇၁)၌ ခန္ဓာငါးပါး ရုပ်နာမ် တရားတို့သည် အမြဲတမ်း မျိုဝါး စားသောက် . နှိပ်စက်နေကြောင်း ဟောတော်မူ၏။ ခန္ဓာကိုယ် ရုပ်တရားကြီးသည် အပူကြောင့်လည်း ဖောက်ပြန်ရ၊ အအေး ကြောင့်လည်း ဖောက်ပြန်ရ၊ မွတ်သိပ်ဆာလောင်ခြင်းကြောင့်လည်း ဖောက် ပြန်ရ၊ မှက်၊ ခြင်၊ လေ၊ နေပူ၊ ကင်း၊ မြွေ စသည်တို့ကြောင့်လည်း ဖောက်ပြန်ရ၊ အမြဲတမ်း ခဲစားဝါးမျို၍ နှိပ်စက်နေသည်ကို မြင်သော အရိယာသာဝကသည် ထိုရုပ်ကြီး၌ ငြီးငွေ့ရှုံ့မုန်းလာ၏။ ဖျက်ဆီးပစ်ရန်ကိုသာ လိုလား၏။ ကြီးထွားမှု မဖြစ်စေလိုတော့။ စွန့်ပယ်ရန်သာကြိုးစား၏။ စွဲလမ်းခင်တွယ်မှုမထား။ ချုပ်ငြိမ်း ပြတ်စဲရအောင်သာ ကြိုးစား၏။ တောက်လောင်အောင် မလုပ်တော့ကြောင်း ဟောတော်မူထားသည်။ ကဏ္ဍကဝိဒ္ဓ (သစ်ငုတ်စူးသော) မထေရ်လည်း ယင်းသို့ တနည်းမဟုတ် တနည်း ဆင်းရဲ၍ဆင်းရဲ၍သာနေရသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို မညာမငဲ့။ ချုပ်ငြိမ်းမှု ရအောင်သာ ကြိုးစားလေရာ အရိယာပုဂ္ဂိုလ် အဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူလေသည်။ (သံ-ဋ္ဌ-၂၊ ၂၇၂-ခဇ္ဇနီယသုတ် အဖွင့်။) , တရားရှုမှတ်ရာ၌ ရုပ်နာမ် နှစ်ပါးတွင် ရုပ်သည် ရှုရလွယ်၏။ ပေါ်လွင် ၏။ နာမ်တရားတို့တွင် ဖဿ စိတ္တ, ဝေဒနာ သုံးမျိုးသည် ပေါ်လွင်၏။ ထိုတွင် ဝေဒနာသည် အပေါ်လွင်ဆုံးဖြစ်၏။ ရှုရလွယ်သည်, ပေါ်လွင်သည်ကို ရှုမှတ်မှ တရားထူးအရမြန်လေသည်။ ဒုက္ခဝေဒနာသည် ကြောက်စရာမဟုတ်ချေ။ ယောဂီတို့ရဲ့ တရားထူးဝိသေသ=ထူးခြားမှုဆိုတာ ဒုက္ခတွေ့ရတဲ့ အလှည့် မျိုးမှာမှ ပိုပြီးဖြစ်ပေါ်လာတတ်တယ်”ဟု ကျားစားခံရသောမထေရ်၏ သီတင်း သုံးဖော်များ လှမ်းအော်၍ ပြောသောစကားမှာ အလွန် မှတ်သားထိုက်ပေစွ။ လက်ဝှေ့ကျော်ဘဝမှ ရင်ဝလှံစူး၍ ရဟန္တာ ဖြစ်သွားသော ပီတမလ္လ ထေရ် ရှေးအခါက အဝါရောင်အလံကို ကိုင်ဆောင်၍ လက်ဝှေ့ လက်ပမ်း သတ်သော သူတယောက် ရှိခဲ့၏။ ပီတ မလ္လ ဟု ခေါ်သည်။ ပဏ္ဍုတိုင်း, စောဠ တိုင်း ဂေါဠတိုင်း နိုင်ငံတို့၌ လှည့်လည်၍ လက်ဝှေ့ ့လက်ပမ်း သတ်လေ့ရှိရာ သီဟိုဠ်မင်းများသည် လက်ဝှေ့သမားများအား ပို၍ ချီးမြှင့် မြှောက်စား အား ## PAGE 437 ၃၉.၄ ပေးတတ်ကြသဖြင့် ပီတ မလ္လသည် သီဟိုဠ်ကျွန်းသို့ အဝါရောင် အလံကိုင်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပီတမလ္လသည် သီဟိုဠ်ဘုရင့် နန်းသုံးလက်ဝှေ့သမားဖြစ်လာကာ တနေ့ သောအခါ ဖျာရိုင်များကို ရောင်းချသော ဈေးလမ်းဖြင့် ကိစ္စ တခု အတွက် သွားလာနေစဉ် တရားဟောသံဘသံကို ကြားလိုက်မိ၏။ “ရဟန်းတို့...၊ ဤရုပ်ခန္ဓာသည် သင်တို့ဟာ မဟုတ်ချေ။ ထိုရုပ်ခန္ဓာ၌ (တွယ်တာနေသောတဏှာ)ကို ပယ်စွန့်ကြကုန်လော့။ ထိုသို့ပယ်စွန့်နိုင်ပါမူ သင်တို့ အား ရှည်မြင့်စွာသော ကာလပတ်လုံး စီးပွားချမ်းသာ အမှန်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ပီတမလ္လ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်မိသော တရားသံမှာ ထိုမျှသာ ဖြစ်၏။ သံယုတ်ပါဠိတော် “နတုမှာကဝဂ် လာ တရားတော်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုတရား ဓမ္မသံကို ကြားရလျှင် သူ၏စိတ်၌မမျှော်လင့်ပဲ ထပ်ကာထပ်ကာ စဉ်းစားနေမိ၏။ “နေဝ ကိရ ရူပံ အတ္တနော’ဒီရုပ်ခန္ဓာကြီးဟာကိုယ့်ဟာမဟုတ်ဘူးဆိုပါ လား…၊ နဝေဒနာ=ခံစားတာလဲငါ(ကိုယ်ပိုင်) မဟုတ်ဘူး ..တဲ့။” " ထိုတရားစကားတခွန်းသည်ပီတမလ္လ၏ယစ်မူးတွေဝေနေသောစိတ်ဆင်ရိုင်း ကြီးကို ရုတ်တရက်ချွန်းအုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ထိုသို့ ရုတ်တရက် ထိုးနှက်လိုက်သော တရားချွန်းချက် တချက်သည် ပီတ မလ္လအား မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတော်ကြီးဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်လေ၏။ မဟာဝိဟာရ မထေရ်ကြီး များထံ ရှင်ရဟန်းပြုခွင့် တောင်းခံလေ၏။ ရဟန်းပြု၍ ဒွေမာတိကာ (ဝိနည်းဥပဒေ)ကို သင်ယူပြီးနောက် အဖော်ရဟန်း တော် သုံးကျိပ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဂဗလဝါလိယအင်္ဂဏ အရပ်သို့သွားရောက်၍ သမထဝိပဿနာတရားတို့ကို ကြိုးစားအားထုတ်လေသည်။ ပီတ မလ္လထေရ်သည် ကြွဘယ်….လှမ်းတယ်….ချတယ်….စသော သတိပဋ္ဌာန် ဣရိယာပထပိုင်း၊ သမ္ပဇညပိုင်းကို စင်္ကြံ လျှောက်၍ အထူး ရှုမှတ်တော်မူရာ ခြေဖဝါးများ ကျိန်းစပ်နာကျင်လာကာ လုံးဝ လျှောက်၍မရသော အခြေအနေ သို့ ရောက်တော်မူလေသည်။ သို့နှင့် စင်္ကြံမလျှောက်တော့ပဲ ထိုင်ပြီး နာကျင်သော ဝေဒနာနှင့် ကိုယ် အမှုအရာများကို ပြောင်းလဲရှုမှတ်ရလေ၏။ ထိုင်၍ မှတ်ဖန်များလာလျှင် အိပ် ချင်သောစိတ်က ဝင်လာပြန်သည်။ ထိုစိတ်ကိုလည်း ရှုမှတ်ကြည့်ရာ နောက်ဆုံး ထိနမိဒ္ဓကို မလွန်နိုင်ပဲရှိနေ၍ စင်္ကြ ံလျှောက်ရန် ထိုင်ရာမှ ထလေ၏။ ထိုင်ရုပ်မှ ထရုပ်အစဉ်များကိုလည်း မလွတ်အောင်မှတ်ယင်း စင်္ကြံလျှောက်ရာ ခြေဖဝါး များ နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် မလျှောက်နိုင်ပဲ ရှိလေ၏။ ## PAGE 438 ၃ ၉ ၅ သို့နှင့် ပီတ မလ္လသည် မလျှော့သောလုံ ့လဖြင့် ထိနမိဒ္ဓကို တွန်းလှန်ရန် ဒူးခေါင်းနှစ်လုံးဖြင့်သာ စင်္ကြံ ကြွရလေသည်။ သီတင်းသုံးဖော်များလည်း ကိုယ့် နေရာနှင့်ကိုယ် အသီးအသီး နေရာယူ ရှုမှတ်နေကြစဉ် တခုသောညတွင် မုဆိုး တဦးသည် ဒူးခေါင်းနှစ်လုံးဖြင့် တလှုပ်လှုပ်စင်္ကြ ံလျှောက်နေသော အရှင် ပီတ မလ္လမထေရ်အား သားကောင်မှတ်ထင်၍ လှံဖြင့် ထိုးသွင်း လိုက်လေ၏။ လှံမှာ ရင်ဝ၌ ဒိုးယိုပေါက်ကာ ထိုနေရာ၌ပင် လဲကျသွားလေသည်။ သီတင်းသုံးဖော် မထေရ်များအား လှံကို အနုတ်ခိုင်းကာ တသွင်သွင် စီးဆင်းလာသော သွေးများ ရပ်တန့်သွားစေရန် မြက်များကို လုံးကျစ် စည်း နှောင်၍ ဒဏ်ရာကို ပိတ်ဆို ခိုင်း၏။ ပြီးလျှင်’ " “ငါ့ရှင်တို့၊တပည့်ဘော်ကို ဟောဟို ကျောက်ဖျာကြီးပေါ်မှာ တင်ထား ပေးခဲ့ကြပါ။ ငါ့ရှင်တို့လဲ ကိုယ့်နေရာ ကိုယ်သွားပြီး ကိုယ့်တရား ကိုယ်သာ ရှုမှတ်တော်မူကြပါဘုရား။ တပည့်တော်ကိုလဲ ခုလိုအချိန်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရှုမှတ်နိုင်အောင် အခွင့်ပေးတော်မူကြပါ”ဟု ပြောဆိုခွင့်တောင်းကာ မိမိခံစား နေရသော ဒုက္ခဝေဒနာကိုသာ တွင်တွင်ကြီး ရှုမှတ်တော်မူလေ၏။ " “ရူပံ ဘိက္ခဝေ နတုမှာကံ=ရဟန်းတို့၊ ဤရုပ်ခန္ဓာသည် သင်တို့ဟာ မဟုတ်ချေ။ တံ ပဇဟထ=ထို ရုပ်ခန္ဓာ၌ (တွယ်တာနေသောတဏှာ)ကို ပယ်စွန့် ကြကုန်လော့။” အရှင် ပီတမလ္လထေရ်၏စိတ်၌ ထိုတရားသံသည် ထပ်မံ၍ ကြားနာနေရ သကဲ့သို့ဖြစ်ကာ အထူး စိတ်တက်ကြွလာပြီးလျှင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှုမထားပဲ ဝိပဿနာကို ရှုပွားတော်မူရာ ပဋိသမ္ဘိဒါ လေးပါးနှင့်တကွ ရဟန္တာ ဖြစ်တော် မူလေ၏။ ထိုအချိန်၌ပင် အရှင်ပီတမလ္လထေရ်အား အကဲခတ်ရန် သီတင်းသုံးဖော် “အချို့ ချောင်းညံ့သံပေးပြီး အနီးသို့ ရောက်လာကြ၏။ ထိုအရှင်များရှေ့၌ပင် အရှင်ပီတမလ္လထေရ်သည် အရဟတ္တဂုဏ်ကို ထုတ်ဖော်၍ တိုက်တွန်းသောအားဖြင့် ဥဒါန်းကျူးရင့်တော်မူလေသည်။ ဘာသိတံ ဗုဒ္ဓသေဋ္ဌဿ၊ သဗ္ဗလောကဂ္ဂဝါဒိနော။ နတုမှာကံ မိဒံ ရူပံ၊ တံ ဇဟေယျာထ ဘိက္ခဝေါ။ " “ငါ့ရှင်တို့၊ တလောကလုံးတွင် အမြတ်ဆုံးသော အယူဝါဒ ရှိတော်မူ၍ အမြတ်ဆုံးသော ဓမ္မကို ဟောကြားဘော်မူတတ်သော ဘုရားမြတ်စွာ၏(တပည့်တော်အတွက် ပေးသနားတော်မူခဲ့သော) မိန့်ခွန်းဘော်မှာ “ရဟန်းတို့၊ဤရုပ်ခန္ဓာသည် သင်တို့ဟာ မဟုတ်