## PAGE 442 ၃ ၉ ၉ အနိစ္စသညာ၊ အနတ္တသညာ၊ အသုဘသညာ၊(ခန္ဓာကိုယ်အပြစ်) အာဒီနဝ သညာ၊ (ဝိတက်ပယ်ရန်) ပဟာနသညာ၊ (နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာ အာရုံပြုရန်) ဝိရာဂ သညာ၊ နိရောဓသညာ၊ (တလောကလုံး၌ မတွယ်တာရန်) သဗ္ဗလောကေ အန ဘရတ သညာ၊ (သင်္ခါရတရား အားလုံးအပေါ် ငြီးငွေ့စက်ဆုပ်ရန်) သဗ္ဗသင်္ခါ ရေသု အနိစ္ဆာသညာနှင့် အာနပါနဿတိရှုပွားခြင်းအားဖြင့် ဆယ်မျိုးဖြစ်၏။ ယောဂီကား မိမိ ထင်လွယ် မြင်လွယ်ရာ၊ သို့မဟုတ် အမြဲ ရှုမှတ်နေကျ တရားကို ပို၍ ဖိဖိစီးစီးရှုလျက် ကိစ္စပြီးနိုင်သည်ပင်ဖြစ်၏။ တရားရှုမှတ်ခြင်းသည် ဗောဇ္ဈင်္ဂဘာဝနာပင် ဖြစ်၍ ရှုမှတ်၍ ဖြစ်ပေါ်လာသော ပီတိသုခစသော အအေး ဇာတိ၊ အငြိမ်းဇာတ်များကြောင့် စိတ်ကြည်လင်၍ စိတ္တဇရုပ် စသည်တို့ ကြည်လင် လာကာ ရောဂါဖြစ်ရကြောင်း ဗောဇ္ဈင်္ဂသုတ် အဋ္ဌကထာတို့၌ အတည့်အလင်း ဟောကြား ဖွင့်ဆိုထားပြီး ရှိလေပြီ။ ယခုအခါ မည်သည့် ဆေးနှင့်မျှ မပျောက်နိုင်သော ရောဂါကြီးများ တရားရှုမှတ်ရုံနှင့် အံ့ဩလောက်အောင် လက်တွေ့ပျောက်သူ ယောဂီများ များလှ ပေပြီ။ [ကျေးဇူးရှင် မဟာစည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ “သမ္မာပရိဗ္ဗာဇနီယ သုတ် တရားတော်”၊ “တက္ကသိုလ်တရားတော်များနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ရေးခဲ့ သော “အနာဂါမ် ဆရာသက်ကြီး”စာအုပ်များ၌ ကိုယ်တွေ့ဝတ္ထုများ များစွာရှိလေပြီ။] အရှင်ဥတ္တိယမထေရ်လည်း နေမကောင်းလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် တရား ကိုသာ မဲတင်း၍ ရှူမှတ်ရာ ရောဂါပျောက်ကင်းကာ တရားရလေသည်။ အာဗာဓေ မေ သမုပ္ပန္နေ၊ သတိ မေ ဥဒပဇ္ဇထ။ 1 အာဗာဓော မေ သမုပ္ပန္နော၊ ကာလော မေ နပ္ပမဇ္ဈိတုံ။ " “ရောဂါဖြစ်လာသည်နှင့် အပ္ပမာဒသတိထားနိုင်လာ၏။ ငါ့မှာ ရောဂါတော့ ဖြစ်လာပြီ၊ မေ့မေ့လျော့လျော့ ပေါ့ပေါ့တန်တန်နေလို့ (လျော့လျဲလျဲရှုမှတ်ဒနလို့)မတော်တော့ဘူး။”(ဥတ္တိယတ္ထေရဂါထာ- ဝိမာနာဒိ’၂၂၆။) နကုလပိတု ဒကာကြီးအိုနာ ရောဂါဝေဒနာဟူသည် သတ္တဝါတို့၌ အမြဲတမ်း နှိပ်စက် ခံနေရသည်သာ ဖြစ်၏။ တရံမလပ်ပေ။ ရောဂါကြီးနှင့် ရောဂါကလေးသာ ခြားနား၏။ လူတိုင်း သေမျိုးဖြစ်၏။ သေသည်မှာ သေလောက်အောင် နာသောကြောင့်သာ သေကြ ရလေသည်။ ## PAGE 443 " သေခါနီးမှ လေ့ကျင့်၍ မရပြီ။ ဘုရားလက်ထက်တော်က ဘဝငါးရာ ခမည်းတော် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော နကုလ ပိတု ဒကာကြီး နေ့စဉ် ဘုရားရှင်ထံ လာနေကျရှိနေရာမှ အိုမင်းလာသောအခါ မကြာခဏမလာရောက်နိုင်တော့၍ တရားချီးမြှင့်ရန် တောင်းပန်ရာ ဘုရားရှင်က- “ဒကာကြီး….၊ ဤခန္ဓာကိုယ်ကြီးကား အမြဲနှိပ်စက် နာကျင်လျက်သာ နေ၏။ ကွဲပျက်လွယ်သော ဥသဖွယ် ဖြစ်၏။ အရေပါးဖြင့် မြှေးယှက်ထား၍ (ပြင်ပအန္တရာယ်) ထိပါးလွယ်၏။ ဒကာကြီး… ဤသို့သဘောရှိသော ခန္ဓာကိုယ် ဝန်ကြီးကို သယ်ပိုးစောင့်ရှောက်နေရပါလျက် အကြင်သူသည် တခဏကလေးမျှ လည်း ကျန်းမာပါသည်ဟု ဝန်ခံငြားအံ့။ ထိုသူအား မိုက်မဲခြင်းမှတပါး အခြား အကြောင်း မရှိပြီ။ “ဒကာကြီး…၊ ထို ့ကြောင့်ပင်လျှင် “ငါသည် ငါ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပင် နာသော်လည်း ငါ့စိတ်ကိုမူ မနာစေရ”ဟု ဤသို့ လေ့ကျင့်ဆောက်တည်ရမည်” မိန့်တော်မူလေသည်။ ရုပ်, ဝေဒနာ, သညာ, သင်္ခါရ ဝိညာဉ် ခန္ဓာငါးပါး၌ “ပါ ငါ့ဟာ၊ ငါနာသည်၊ နာတာ ငါဥစ္စာ” စသည်ဖြင့် မသုံးသပ်ရန် ဆက်လက် ဟောပြတော်မူလေသည်။ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တို့ကား ကိုယ်ပင်နာသော်လည်း စိတ်နာရိုးထုံးစံမရှိကြချေ။ (သံ-၂၊ ၁-နကုလပိတုသုတ်။) ယခုအခါ ရှုမှတ်နည်းများ ထင်ရှားပွင့်လင်းလှသဖြင့် အထူးမရေးတော့ပြီ။ တရားရှုမှတ်ခြင်းသည်ပင် ကိလေသာကို သတ်ခြင်းဖြစ်ရာ ကိလေသာကြောင့် ဖြစ်သော ရောဂါဝေဒနာမှန်သမျှ ချုပ်ငြိမ်းရမြဲသာ ဖြစ်သည်။ ယောဂီများ ကိုယ်တွေ့များလှလေပြီ။ ရက္ခိတောပိ အဂုတ္တောဝ၊ ကာယော ဘယမုခေ ဌိတော။ တသ္မာ ကာယီ အနပေက္ခိတွား ဓမ္မံ စရေယျ ပဏ္ဍိတော။ ။ (နီတိ) .. “ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကား ဝတ်စားတန်ဆာ ဣရိယာပထ စသည် ပြောင်းလဲပေးကာ အမြဲ စောင့်ရှောက်နေသည့် ကြားထဲကပင်လျှင် လုံခြုံသည်ဟူ၍ကား မရှိ။ ဘေးမျိုးစုံတို့၏ နှုတ်ခမ်းဝ၌သာ မေးတင် လျက်ရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသူတော်ကောင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ကို ငဲ့ကွက်ထောက်ညှာခြင်းမပြု၊ လျစ်လျူရှုထားပြီးလျှင် မိမိတရားကို သာ ရှုမှတ်ကျင့်ပွားရာ၏။” " ## PAGE 444 အခန်း (၆) သွားလာလုပ်ကိုင် ယင်း ရှုမှတ်မှုအရာ စံတော်ဝင် မထေရ်များ ဘဝ လုံခြုံရေး ယထာ အဂါရီ ဒုစ္ဆန္နံ ဝုဋ္ဌိ သမတိဝိဇ္ဈတိ၊ ဧဝံ အဘာဝိတံ စိတ္တံ ရာဂေါသမတိဝိဇ္ဈတိ၊ အမိုးချင်းစပ်အောင် ကောင်းစွာ မမိုးအပ်သောအိမ်ကို မိုးရေပေါက်သည် ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးသကဲ့သို့၊ ထို ့အတူ ဧလျောင်း,ထိုင်,သွားရပ် အမှတ်ချင်း စပ်အောင် မရှုမှတ်နိုင်သော ယောဂီ၏စိတ်ကိုလည်း ရာဂ (ဒေါသ မောဟ) သည် ဝင်ရောက်ထိုးဖောက် နှောင့်ယှက် ဖျက်ဆီးလေတော့၏။ (ဓမ္မပဒ-၁၄-၅။)