## PAGE 445 " အဆန်ပုဂ္ဂိုလ်=ပဋိသောတဂါမီ “ရဟန်းတို့..၊ ဤလောက၌ အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် အာရုံငါးပါးကို မခံစား၊ မကောင်းမှု ဒုစရိုက်ကိုလည်း မလွန်ကျူး။ ကိုယ်ဆင်းရဲခြင်း, စိတ်ဆင်း ရဲခြင်းကြောင့် မျက်ရည်ပေါက် ကြီးငယ်ကျအောင် ငိုကြွေးလျက်ကလည်း တော်ကောင်း တရားကို (လက်မလွှတ်။) ပြည့်စုံသည်ထက် ပြည့်စုံ၊ စင်ကြယ်သည် ထက် စင်ကြယ်အောင် ကျင့်ကြံလေ့ရှိ၏။ (သဟာဒုက္ခေန, သဟာပိ ဒေါမန သေန အဿုမုခေါပိ ရုဒမာနော ပရိပုဏ္ဏ ံ ပရိသုဒ္ဓိ ဗြဟ္မစရိယံ စရတိ။) ရဟန်းတို့ ဤပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို “အဆန်ပုဂ္ဂိုလ်”ဟု ခေါ်ဆိုရသည်။” (အံ-၁၊ ၃ ၁၁-စတုက္က-အနုသောတသုတ်) ## PAGE 446 ၄ ၀ ၃ တံမြက်လှည်းယင်း ဂုဏ်တော်ပွား၍ ရဟန္တာဖြစ်သွားသော ဖုဿ ဒေဝ ထေရ် ရှေးအခါက သီဟိုဠ်ကျွန်း “ကဋအန္ဓကာရ” ခေါ် ကျောင်းတိုက်ကြီး တတိုက်၌ “ဖုဿ ဒေဝ” မည်သော မထေရ်တပါး သီတင်းသုံးတော်မူ၏။ ထိုမထေရ်သည် ဗုဒ္ဓာနုဿတိ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို အမြဲ စီးဖြန်းတော်မူသည်။ စေတီ ရင်ပြင်ဘော်၌ တံမြက်လှည်းခြင်းစသော စေတီယင်္ဂဏဝတ်များကိုလည်း အမြဲ ဆောင်တော်မူ၏။ တံမြက်လှည်းခြင်းစသော ငာဝစ္စများကို လုပ်ယင်း လည်း ဘုရားရှင်၏ ကျေးဇူးတော် ဂုဏ်တော်များကို နှလုံး သွင်းတော်မူသည်။ တနေ့သောအခါ စေတီရင်ပြင် တခုလုံး တံမြက်လှည်းပြီးနောက် သင်္ကန်း လက်ဝဲတဘက် ပခုံးထက်၌ တင်လွှမ်းကာ အဝန်းညီစွာ (သေသေသပ်သပ် ချပ်ချပ်ရပ်ရပ် ညီညီညွတ်ညွတ်) ပြင်ဝတ်လျက် လက်တဘက်က တံမြက်စည်းကို ကိုင်ကာ တံမြက်လှည်းပြီး၍ ညီညာပြန့်ပြူးနေသော ရင်ပြင်တော်ကို တမျှော် ခေါ်ကြီး ကြည့်ရှု နေမိ၏။ မိမိ၏ ကုသိုလ်မှုကို ကျေနပ်အားရ ကြည်နူး၍ မဆုံးအောင် ဝမ်းမြောက် နေမိ၏။ တံမြက် လှည်းရကျိုး ငါးမျိုး သူများစိတ်ကြည်၊ ကိုယ်စိတ်ကြည်နှင့်၊ တလီနတ်ချစ်၊ ရောင်လှစ် ဆင်းလှ၊ သေကာလမှာ၊ ရောက်ရနတ်ပြေ၊ ဤငါးထွေသည်၊ မှတ် လေ တံမြက်လှည်းခြင်း အကျိုးတည်း။(ဝိနည်း၊ ပရိဝါ ပါဠိတော်။ “ရောင်လှစ်ဆင်းလှ” ဟူသည် အဆင်းလှပစေတတ်သည့် ကောင်းမှု မျိုးဟု ဆိုလို၏။) ညီညာပြန့်ပြူးလျက်ရှိသော ငွေသဲသောင်ယံပမာ စေတီရင်ပြင်တော်ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုယင်း ဗုဒ္ဓ ဂုဏ်တော်များကိုလည်း ပွားများမြဲပွားများနေ၏။ ရင်ထဲမှစ၍ တကိုယ်လုံး ပီတိများ စိမ့်ဖြာ၍ တက်လာ၏။ မတ်တတ် ရပ်လျက်က မျက်စိကို စုံမှိတ်ကာ အရဟံစသော ဂုဏ်တော်များကို တခုပြီးတခု နှလုံးသွင်း နေမိ၏။ ## PAGE 447 " 1- အပူ “အရဟံ = လောဘ ဒေါသ မောဟ စသည် ကိလေသာ အညစ် ခပ်သိမ်းတို့ ဝါသနာ အငွေ့ အသက်မျှ မကျန်ရအောင် အကြွင်းမဲ ကင်းငြိမ်းတော် မူပြီးသည်ဖြစ်၍ လူနတ် ဗြဟ္မာ သတ္တဝါ အားလုံးတို့၏ ညွတ်ရုံးဦးခိုက် အပူဇော် ခံထိုက်တော်မူပါပေသော မြတ်စွာဘုရား……။ " အတန်ကြာ နှလုံးသွင်းပြီးနောက် ရှင်ပြင်တော် တောင်မြောက် လေးပါး ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ရာ တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် တရား အာရုံလျော့ပါးသွားရသည်။ အကြောင်းကား တောမျောက်ညိုကြီး တကောင် သည် နွားချေးခြောက်များကို ယူဆောင်လာကာ ရင်ပြင်တော်၌ ချေဖွ ဖြန့်ကြဲ နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ နွားချေးခြောက်များကို ကောက်ယူ ရှင်းလင်း နေရသဖြင့် သမာဓိ လျော့ပါးသွားသည်။ နောက်ကရှင်း၊ ရွှေက ရှုပ်ဖြင့် အလုပ်ပိုကာ တနေ့တာ ကုန်သွား၏။ နောက်တနေ့ တံမြက်လှည်းအပြီး ကြည်နူး နှစ်သိမ့်ကာ ဗုဒ္ဓ ဂုဏ်တော် အာရုံ ပီတိဖြင့် နေစဉ်၌လည်း နွားအိုကြီး တကောင် ရောက်လာပြီး စေတီ ရှင်ပြင်၌ နွားချေး စွန့်ချ ပေကျံနေ၍ သုတ်သင် ရှင်းလင်းရပြန်၏။ ရဟန္တာ ဖြစ်လောက်သော သီလ သမာဓိ ရှိသော်လည်း အနှောင့်အယှက် ဝင်လာသဖြင့် တရက်တာ ကုန်ရပြန်သည်။ သို့တိုင်အောင်လည်း မထေရ်သည် မာရ်နတ် လက်ချက်ဟု မရိပ်မိ မသိရှိ သေးချေ။ တတိယ နေ့သို့ ရောက်သောအခါ ညီညာ ပြန့်ပြူးနေသော သဲရင်ပြင်၌ သုတ်သင် လှည်းရှင်း၍အပြီး ကြည်နူး နှစ်သိမ့်ကာ ရှေးနည်းအတူ ဗုဒ္ဓ အာရုံဖြင့် နေခိုက်မှာပင် ခြေခွင် ခြေကောက်နေသူ ဒကာတယောက် ရင်ပြင်ပေါ်က ဖြတ်၍ လာသည်ကို တွေ့ရ၏။ ညီညာ ပြန့်ပြူးနေသော သဲများလည်း ခြေဖြင့် ဒရွတ်တိုက် ဆွဲထားသဖြင့် မညီမညာ အရာနှင့်ကြောင်းကြောင်း ကြည့်မကောင်း ရှုမကောင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ “တယူဇနာ ပတ်ဝန်းကျင် အတွင်းရှိ ငါ၏ ဂေါစရဂါမ် ရွာထဲမှာ ဒီလောက် ရုပ်ပျက် ဆင်းပျက် စက်ဆုပ်စရာ ကောင်းတဲ့လူ မရှိပါဘူး။ မာရ်နတ် များ ဖြစ်လေမလား”ဟု မထေရ်မှာ သံသယဝင်လာသဖြင့် “သင် မာရ်နတ်ပဲ မဟုတ်လား”ဟု မေးလိုက်ရာက " “မှန်ပါ၊ တပည့်တော် မာရ်နတ်ပါ။ ယခု အရှင်ဘုရားကို လှည့်စား၍ မရတော့ပါ”ဟု ဝန်ခံရလေသည်။