## PAGE 460 ငါအသေခံတပ်သား၊ အောင်ရမည် သူ ့ကျွန်မခံ၊ အသက်နှံ့၊ သေခံတိုက်ကြမင်း။ ဧသ မုဉ္စ ပရိဟရေ ဓီရတ္ထု၊ ဣဓ ဇီဝိတံ။ ၄ ၁ ၇ သင်္ဂါမေ မေ မတံ သေယျော၊ ယဉ္စ ဇီဝေ ပရာဇိတော။ သေ=ဧသော=ဤသိဒ္ဓတ်မင်းသည်။မုဉ္စ= စစ်မြေရောက်က၊နောက်သို့ တလှမ်း၊ မဆုတ်တမ်းဟု၊ ရဲစွမ်းအောင်လံ၊ တံခွန်မှန်သား၊ ဖြူဆံမြက် တိတ်၊ ပန်းနိမိတ်ကို။ ပရိဟရေ ဣတိ=ခေါင်းဝယ်စိုက်ထောင်၊ ရဲပန်း ဆောင်သော၊ ကြက်တောင်ဗိုလ်ကြီးဟူ၍။ မံ=ငါ့ကို။ ဓာရေဟိ=သင် မှတ်လော့။ (ရှေးက စစ်သားများတွင် အသေခံ တိုက်မည့်သူ၏ ခေါင်း၌ ဖြူဆံမြက်ထိုးစိုက်ထားသော ထုံးစံကို ရည်ရွယ်၍ဆိုသည်။) မမ=စစ်မြေပွဲဝယ်၊ အကဲမလှ၊ ဆုတ်ပြီးမှလျှင်၊ သင်၏လက်အောက်၊ ရောက်ပြန်ရသော၊ ငါ၏။ ဣဓ=ဤလောက၌။ ဇီဝိတံ= အသက်ရှည် ကာ နေရခြင်းသည်။ မီအတ္ထု= အရှက်ကြီးကွဲ၊ အကျိုးနဲ၍၊ အကဲ စုတ်နှပ်၊ သတင်းပုပ်လျက်၊ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကြီး ဖြစ်စွတကား။ သင်္ဂါမေ=စစ်မြေစစ်ပွဲ၌။ မတံ=ကျ၍သေရခြင်းသည်သာလျှင်။ မေ= ငါ့အား။ သေယျော=ကောင်းစွာသေး၏။ အဟံ=ငါသည်။ ပရာဇိ တော=မလှစစ်ရေး၊ အရှုံးပေးလျက်။ ဗီဝေ=အသက် ရှည်ရငြားအံ့။ ဧတံ=ဤသို့အရှုံးပေး၍၊ အရေးမလှ၊ အရှက်ရလျက်၊ အသက် ရှည်ရ ခြင်းသည်။ ယက္ခေ-မမြတ်သည်သာတည်း။ နက်ဖြန်မရွှေ၊ သည်ယနေ့၊ ရစေ နှလုံးသွင်း (ဤဂါထာဖြင့်လည်း “ပဟိတတ္တ’ ဖြစ်ကြောင်းကိုပင် ပြတော်မူသည်။ အထက်ကပြခဲ့သော “ပဟိတတ္တ’မှာ အသားအသွေး ကုန်ခန်း၍ ကုန်သည့်တိုင် အောင်ပင် ကိုယ်ခန္ဓာကို ညှာတာစိတ် မရှိသည်ကား “ပဟိတတ္တ’မူတည်း။ ဤဂါထာ၌ပြသော “ပဟိတတ္တ’မှာ– “ယခု အားထုတ်သော ပဓာန (ကမ္မဋ္ဌာန်း) အလုပ်သည် ထမြောက်လျှင်လည်း ကောင်း၏။ မထမြောက်လျှင် အလုပ်လက်ရှိနှင့် သေရလျှင် ကောင်းသေးသည်သာ ဖြစ်၏”ဟု ဤအလုပ်နှင့် ဤကိုယ်ခန္ဓာကို အပြီးစွန့်လိုက်သော ‘ပဟိတတ္တ’ ပေတည်း။ " ဤသို့သော “ပဟိတတ္တ’နှင့် ပြည့်စုံသောသူအား “ယခုဘ၀ ထမြောက် လျှင်လည်း ကောင်းပါ၏။ မထမြောက်ပဲ နေခဲ့သော်၊ မပေါက်ပဲနေခဲ့သော်၊ မရောက်ပဲနေခဲ့သော်၊ မရပ်နေခဲ့သော်”ဟု စိတ်နှစ်ခွ မရှိပြီ။ ## PAGE 461 ဈာန်မဂ်ဖိုလ်အလုပ်ကို အားထုတ်သောသူ မည်သည် ဤကဲ့သို့ စိတ်နှစ်ခွ မရှိပဲ ဤဘဝနှင့် ဤအလုပ် ဟုအပြီး (အပြတ်) စွန့်သော “ပဟိတတ္တ” စိတ်နှင့် လုပ်မှ ရနိုင်ရောက်နိုင် ထမြောက်နိုင်သည်။ [ဤကား ကျေးဇူးရှင် လယ်တီ ဆရာတော် ဘုရားကြီး၏ နိဿယပြန်နှင့် မြန်မာစကားပြေများ ဖြစ်ကုန်၏။] မာရ်နတ်ပရိယာယ် သိမှတ်ဖွယ် ဘုရားကစ၊ အောင်ပွဲရ၊ များလှကုန်ဘိခြင်း။ ယော သတ္တဝါတို့၌ လိုချင်ခြင်း၊ တရားနှင့်မပျော်နိုင်ခြင်း၊ ပျင်းရိခြင်း၊ အိပ်ချင် ခြင်း စသည်တို့မှာ သံသရာကပါလာသော အမွေများဖြစ်ကုန်၏။ ထိုသွေးရိုးသားရိုး လိုချင်ခြင်း, အိပ်ချင်ခြင်းမျိုးချည်း မဟုတ်မူ၍ ဂီ၌ သတိပြုလျှင် အလွန်သိသာလှသော ထူးထူး ခြားခြား လိုချင်ခြင်း, လိုချင် အောင် သိမ်းသွင်းခြင်း၊ အိပ်ရေးငပြီးထားပါလျက် ရံခါ မချိမဆံ ့ အိပ်ချင်ခြင်း မျိုးလည်း ရှိတတ်လေသည်။ ကျန် သဘောများလည်း အလားတူပင် ရိုးရိုးနှင့် ဆန်းဆန်း.နှစ်မျိုးစီ ရှိဘတ်၏။ ရိုးရိုးဖြစ်စေ၊ ဆန်းဆန်းဖြစ်စေ နိုင်အောင်အားထုတ်ရသည်။ ထိုမှတပါး လာဘ် တိုက် အောင်၊ ကပ်ဆိုက်အောင်၊ အခြား သူများအား အထင်အမြင် လွဲမှားအောင် အမျိုးမျိုး အကွက် ဆင်၍လည်း လာတတ်သည်။ ယောဂီနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် ရောမွှေရန် တိုက်တတ်၏။ (မြန်မာနိုင်ငံ ရဟန္တာနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ စာအုပ်၌ အထပ်ထပ် ရေးခဲ့ပြီ။) မည်သို့ဖြစ်စေ၊ ထိုးနှက်လာသော ထိုးစစ်၏အသွင်အပြင် အခြေအနေကို သုံးသပ်၍ မေတ္တာလက်နက် သုံးသင့်လျှင် မေတ္တာလက်နက်၊ အသုဘလက်နက် တန်လျှင် အသုဘ၊ အနိစ္စ စသည်တန်လျှင် အနိစ္စ စသည် ချင့်ချိန်၍ သုံးရသည်။ မေတ္တာကား ပင်တိုင်လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြု၍ ကာကွယ်ကြရာသည်။ ဘုရားရှင်ကို မာရ်နတ်နိုင်ရိုး မရှိချေ။ + ဘုရားအစရှိသော သူတော်ကောင်းကြီးများလည်း ထိုတပ်ကြီး ဆယ်တပ် လုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်ချည်းပင်။ သင့်ရာ သင့်ရာ လက်နက်ကို သုံး၍သာ အောင်နိုင်ခဲ့ကြရ၏။ ပန်းတိုင်သို့ အလွယ်ဖြင့် ရောက်ရှိကြရသည် မဟုတ်ကုန်။ ထို ့ကြောင့် ရှေးသူဟောင်းတို့၏ လုပ်ထုံးများ၊ စစ်ဆင်နည်းများကို လေ့လာဖတ်ရှုကြပါလျှင်လည်း လွယ်ကူစွာ အောင်နိုင်ကြောင်း အထောက်အပံ့ ကောင်း (တပ်ကူ)များ ဖြစ်နိုင်ပေ၏။ ## PAGE 462 ဗုဒ္ဓာနုဿတိ ပိတိကြောင့် ကောင်းကင်ပျံတက်သော မဟာတိဿထေရ် ၄ ၁ ၉ ပုဏ္ဏဝလ္လိကကျောင်း၌ သီတင်းသုံးသော မဟာတိဿထေရ်သည် တခုသော လပြည့်နေ့ ညချမ်းအချိန်၌ ကျောင်းတွင်းရှိ စေတီရင်ပြင်သို့သွား၍ သာယာသော လရောင်ကို အမှတ်မထင် ကြည့်ရှုနေ၏။ မဟာစေတီကြီး တည်ရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်ပြီး လသာသာတွင် ကြည်နူးစွာ စဉ်းစားနေမိသည်မှာ– ဒီလို သာယာတဲ့အချိန်အခါမျိုးမှာ ရဟန်းရှင်လူ ပရိသတ်လေးပါး လူ အများဟာ မဟာစေတီကို ရှိခိုး ပူဇော်နေကြမှာပဲ ထိုသို့ စဉ်းစားဝမ်းမြောက်နေယင်း မိမိဖူးမြော်ဖူးသော မဟာစေတီကြီး စိတ်ထဲ၌ ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် ပေါ်လာလေတော့၏။ ထိုမှဆက်ကာ ဘုရားရှင်၏ အရဟံ စသော ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်များကို နှလုံးသွင်းနေမိသည်။ မထေရ်၏ သန္တာန်၌ နှစ်သက်မှု-ပီတိများ အမျိုးမျိုးဖြစ်ပွားလာကာ လွန်စွာ အာရုံပြု၍ ကောင်းနေလေသည်။ မွတိ ငါးမျိုး ၁။ ခုဒ္ဓိကာ ပိတိ…ကြက်သီးမွေးညင်းထခြင်း၊ ၂။ ခဏိကာ ပီတိ=ခဏခဏ လျှပ်စစ်လက်သကဲ့သို့ ခံစားရခြင်း၊ ၃။ ဩက္ကန္တိကာ ပီတိ=သမုဒ္ဒရာလှိုင်းများ ကမ်းသို့ သက်၍သက်၍ ပျက်သကဲ့သို့ ကိုယ်ကို ပြန့်၍ပြန့်၍ ပျက်ခြင်း၊ ၄။ ဥဗ္ဗေဂါ ပီတိ=ကိုယ်ပါ အထက်သို့ မြောက်ပျံ တက်ကြွသွားခြင်း၊ ၅။ ဖရဏာ ပီတိ=လေပြည့်သော ဗူဖောင်း၊ ရေအလျဉ် စီးဝင်သော တောင်ဝှမ်းကဲ့သို့ တကိုယ်လုံး ထက်ဝန်းကျင် ပျံ့နှံ့ခြင်း၊ မဟာတိဿမထေရ်သည် ဘုရားဂုဏ်တော် နှလုံးသွင်းယင်း နှစ်သက်မှုအရ သာများ တမျိုးပြီးတမျိုး ခံစားရလေရာ နောက်ဆုံး ဥဗ္ဗေဂါပီတိသည် အား အကြီးဆုံး ဖြစ်လာ၍ အင်္ဂတေ သမံတလင်းပေါ်၌ ပစ်ပေါက်လိုက်သော ဂျင် လုံးပမာ ကောင်းကင်သို့ တက်ပျံ၍ သွားလေသည်။ ထိုသို့ တက်ပျံသွားပြီးလျှင် မိမိစိတ်ထဲ၌ ထင်စွဲနေသော အဝေးရှိ မဟာစေတီကြီး၏ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ အလိုလို *