## PAGE 466 ကာ လက္ခဏာရေး သုံးပါးကို ဆင်ခြင် သုံးသပ်လေရာ ထိုနေရာ၌ပင် အရဟတ္တ ဖိုလ်သို့ ရောက်လေ၏။ မိမိ သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ၊ ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ ဆရာသမား၏စကားကို မြေဝယ်မကျ နာယူခြင်းဖြင့် ထို သောဝစဿတာ ဂုဏ်က အရဟတ္တဖိုလ်ဆုကြီးကို ဆွတ်ခူး ပေးလိုက်လေသည်။ ထိုအခါကျမှ အရှင်တိဿလည်း ဆရာ့ကျေးဇူးဂုဏ်ကိုပို၍ ကြည်ညိုမိလေတော့၏။ စေတီ ကျောင်းကန် စီမံတိုင်း အကောင်းမဖြစ် မှတ်ချက်။ ။အံ-ဋ္ဌ-၁၊ ၃၂၄-လာ ဤဝတ္ထုကို ထောက်၍ ကျောင်းကန် ဝေယျာဝစ္စကို စီမံဆောင်ရွက်သည်ဆိုရာ၌ ဝိနည်း ဥပဒေလည်း မလစ်ရ၊ အပ္ပမာဒ သတိလည်း မလွတ်ရအောင် နှလုံးသွင်းရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဘိသဇာတ်တော် လာ ရုက္ခစိုးကြီး၏ ကျိန်စာမျိုးဖြစ်မှာ စိုးရလေသည်။ ယင်းဇာတ်တော်၌ မဟာ ကဉ္စနမင်းသားနှင့် ၁၀-ဦးတို့ တောထွက် ရသေ့ ပြုကြရာ တနေ့တွင် စားရန် ကြာစွယ်ပျောက်၍ မိမိ ခိုးမစားပါကြောင်း' အသီးအသီး ကျိန်စာဆိုကြ၏။ “သဌေးကြီး ဖြစ်ရပါစေ့ရဲ့၊ ဘုရင်ကြီး, အမတ်ကြီး ဖြစ်ရပါစေ့ရဲ့” စသည်ဖြင့် ကျိန်ဆိုကြရာ ကြာအိုင် သင်္ခမ်းအနီးရှိ ရုက္ခစိုးကြီးကမူ’ “အဆိုပါ ကြာစွယ်ကို ကျွန်ုပ် ခိုးယူမိပါက ချမ်းသာကြွယ်ဝသောရပ်ရွာ ဒေသ၌ ကြီးကျယ်သော ကျောင်းတိုက်ကြီးကို ဦးစီး အုပ်ချုပ်၍ နဝကမ္မ အလုပ် များသော ဆရာတော်ကြီးဖြစ်ရပါစေရဲ့”ဟု ကျိန်ဆိုလေသည်။ အပ္ပမာဒ သတိ မပါသော ကျောင်းကန် ဘုရား ဝေယျာဝစ္စများဖြင့် တဘဝတာ ကုန်ရသော ရဟန်းမျိုးဖြစ်ရမည်ကို ကြောက်လန့်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ " ဘုန်းကံကြီးမား လာဘ်ပေါများတိုင်း ကောင်းသည် မဟုတ်။ “ကူလီ ဇာတာ ကောင်းလျှင် ပခုံး ပို၍ညောင်းရသည်”ဆိုသကဲ့သို့ ရှိတတ်လေသည်။ ကျောင်းကန် ဘုရား ဝေယျာဝစ္စများတွင် အပ္ပမာဒသတိမပါရှိစေကာမူ ဝိနည်းတော်နှင့် ညီညွတ်အောင် စီမံတတ်ပါမူကား တော်ပေသေး၏။ ထိုသို့ အပ်အပ်စပ်စပ်ဖြစ်အောင် စီမံတတ်သော ဆရာဒကာလည်း ရှားပါးလှပေသည်။ “ငါတို့ ကျောင်းက ကိုရင် ပွဲခိုးကြည့်တာ မင်းတို့ သာသနာပိုင် ဘုရား တည်တာလောက် အပြစ်မကြီးသေးပါဘူးက္ခ”ဟူ၍ပင် ဘုန်းကြီးနှင့် နဝကမ္မ ကိစ္စတွင် ဥဒါန်းစဉ် ရှိလေသည်။ " ဝိနည်းမကျွမ်းသော ရဟန်းတို့ မအပ်မရာ စီမံသော ကျောင်း၌ ရဟန်း ကောင်းတို့ မနေအပ်။ အာပတ်သင့်၏။ ထိုစေတီမျိုး ရှ်မခိုးကောင်း၊ ယုတ်စွ ## PAGE 467 အဆုံး၊ ထိုရဟန်းမျိုးစိုက်သည့် သစ်ပင်ရိပ်ကိုပင် မနားခိုကောင်းချေ။ သာသနာ တော်က အပ်အပ်စပ်စပ် ရရှိထားသော ကျောင်းကန် ဘုရားများပင် ဝိနည်း မတတ်သော ဆရာဒကာများ မွမ်းမံပြင်ဆင်၍ သာသနာပြုကြရာ မအပ်မစပ်တွေ ဖြစ်ကုန်တတ်လေသည်။ ကျေးဇူးရှင် မဟာစည် ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် ကျောင်းကန်များကို “ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရသော ဝိနည်း တာဝန်တွေ ကျေကုန်အောင်လည်း ဆောင်ရွက်ရ၊ ပရိယတ် ပဋိပတ် တာဝန်လည်း များပြားလှသဖြင့် မရှောင်သာ လျှင် ခုနစ်ရက်မျှသာ လက်ခံ၍ ဒကာအား ပြန်စွန့်သည်။ “ဂဟပဋိကုဋိ=ဒကာ ပိုင်အဖြစ်” ထား၍ သုံးစွဲတော်မူ၏။ ယခုအခါ ရှင်ရှင်, လူလူ ဝိနည်းမကျွမ်းကျင် သူက များပြားလာခြင်း၊ ဆေးဝါးအစာ အသုံးအဆောင် အသစ်အဆန်းများ များပြားခြင်း၊ ဒကာ, ဒကာမတို့ ဆည်းကပ်လှူဒါန်းပုံ မလိမ္မာခြင်း စသည် တို့ကြောင့်-- “ယခုအခါ အမြဲတမ်း တရားရှုမှတ် နေနိုင်မှ တော်ကာကျတယ်” ဟု လည်း မိန့်တော်မူသည်ကို မှတ်သားရဖူးပါ၏။ သာသနာအတွက် အဟောင်း အဟောင်းများကို အပ်စပ်အောင် ထိန်း တိမ်း စောင့်ရှောက်ဖို့က တန်ဖိုးကြီးမား ခမ်းနားသော အသစ် အသစ်ထက် အရေးကြီးလှပေသည်တကား။ စင်စစ် စေတီဝတ်, သံဃဝတ်များသည်လည်း ဥပဇ္ဈာယ်ဝတ် စသည် လောက် တာဝန်မလေး၊ တရားအရေးကြီးက ဥပဇ္ဈာယ်ဝတ်ကိုပင် ပန်ကြား၍ မလုပ်ပဲ နေနိုင်လေသည်။ ဘုရားကျောင်းကန် စီမံသော ကုသိုလ်သည် အကျိုးကြီး ပါ၏။ သို့ရာတွင် ဝိနည်းနှင့်အညီ ဆောင်ရွက်တတ်ရန်ကား ခဲယဉ်းလှသည်။ အကျိုးကြီး၍ တရားသဖြင့် စီမံတတ်စေဦး၊ သာသနာတွင် ပဓာန အလုပ် မဟုတ် ပါချေ။ ပုဂံခေတ်တွင် စေတီတွေ အပြိုင် တည်ကြ၏။ ပဓာနအလုပ်၌ အနုတ် လက္ခဏာပြခဲ့သည်။ (ဓမ္မ-ဋ္ဌ-၂၊ ၁ဝ၃-အတ္တဒတ္ထထေရ် ဝတ္ထုရှုပါ။) စားကာ ကာမဝိတက် ဆေးသုံးလက်ဖြင့် ရောဂါပျောက်သော ကိုရင် တိဿ တိဿ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီး၌ ဆရာဥပဇ္ဈာယ်ကို အလွန်လေး ချစ်ကြောက်ရိုသေ ဝတ္တရားကျေသော “တိဿ သာမဏေ”ဟု ရှိသည်။ ကိုရင်တိဿသည် တနေ့သောအခါ ကာမဝိတက်ကို မပယ်ဖျက်နိုင်သဖြင့် လူထွက် ခွင့်ပြုရန် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား ရိုသေစွာ လျှောက်လေ၏။ ## PAGE 468 . ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာလည်း အရိယာပုဂ္ဂိုလ်မြတ်ကြီး ဖြစ်သည်အား လျော်စွာ မိမိကိုရင်၏ အဇ္ဈာသယ အခြေအနေကို ဆင်ခြင်တော်မူကာ- " “ငါ့ရှင်တိဿ…၊ သင်လူထွက်လိုက ထွက်တာပေါ့။ မထွက်ခင် ဒိုများ အတွက် တခု ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ပါအုံး။ ဒို့များ ဒီမှာ နေရတာ ချိုးရေ အခက်အခဲ ရှိတယ်၊ ဒါ့ကြောင့် ဒို့များကို စိတ္တလတောင်ကို ပို ပြီး နေရာချထားခဲ့အုံး”ဟု မိန့်တော်မူရာ ဆရာအား စိတ္တလတောင်သို့ ပို ့ဆောင်နေရာချလေ၏။ . စိတ္တလတောင်သို့ ရောက်လျှင် ဆရာက ကိုရင်တိဿအား သင်ယူဆဲ သံယုတ္တနိကာယ်ကြီးကို သင်မြဲသင် ကျက်မြဲ ကျက်စေ၏။ စိတ္တလတောင်သည် တိဿမဟာဝိဟာရ ကျောင်းထက် - တေဇောကသိုဏ်းရှုရန် သပ္ပာယ ဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် ကိုရင်တိဿအား ဖျောင်းဖျ နားချကာ တေဇောကသိုဏ်းကိုလည်း ပေးထားလိုက်၏။ ကသိုဏ်းရှူ၍ သမာဓိ အတန်အသင့် ထူထောင်မိလျှင် ဝိပဿနာရှုနည်း ကိုပါ လမ်းစ ဖွင့်ပေးထားလေသည်။ ထို ့နောက် ကိုရင်တိဿ၏ အခြေအနေကို ကြည့်၍ ကာမဝိတက်ကို ဖြေဖျောက်ရန် လုံလောက်သေးဟန် မရှိသဖြင့်… “ငါ့ရှင် တိဿ……။ဒီ စိတ္တလတောင်မှာရှိတဲ့ ကျောင်းတိုင်းဟာ သံဃိကတွေ ချည်း ဖြစ်နေတော့ ရှင်းလင်း သုတ်သင် ပြုပြင်စီမံ စောင့်ထိန်းရတဲ့ ဝိနည်းတော် တာဝန်က ကြီးလေးလှတယ်။ ဒီတော့ ငါ့ရှင် ပုဂ္ဂလိက နေရာကလေးတခုလောက် စီမံနိုင်ယင် ကောင်းမယ်ကွယ့်”ဟု မိန့်တော်မူသဖြင့် ကိုရင်တိဿသည် စိတ္တလ တောင်ဝှမ်း တောင်ခြေ တနေရာတွင် တရားအားထုတ်မှုအတွက် သင့်လျော်မည့် လိုဏ်ဂူငယ်တခု တူးဖြိုဖောက်လုပ်ရလေသည်။ လိုဏ်ဂူဖောက်လုပ်ယင်း တဘက်က ဆရာ့ထံမှာ သင်ယူ .. ကျက်ရွတ်မြဲ သံယုတ္တနိကာယ်ကြီးကိုလည်း သင်ယူ ရွှတ်ဖတ်နေ၏။ တေဇောကသိုဏ်းကိုလည်း ရှုမြဲ ရှုနေလေရာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် လိုဏ်ဂူဖောက်လုပ်ပြီးပြေသောနေ့မှာပင် စာဝါလည်း ပြီးဆုံး၏။ ကသိုဏ်းရှု၍ အပ္ပနာဈာန်ကိုလည်း ရလေသည်။ လိုဏ် ဂူပြီးလျှင် ဝမ်းသာအားရ ဥပဇ္ဈာယ် မထေရ်ကြီးထံ သွားရောက် ရှိခိုး၍— " “အရှင်ဘုရား…၊ … ယခု လိုဏ်ဂူ ပြုလုပ်ပြီးပါပြီ ဘုရား”ဟု လျှောက် သဖြင့် ဆရာကိုယ်တိုင်· လိုက်ကြည့်တော်မူလျက်— " “ဪ… ငါ့ရှင် တိဿ၊ တယ်နေရာကျပါကလား၊ ငါ့ရှင်က အတော့်ကို အပင်ပန်းခံပြီး လုပ်တာကိုး၊ သာဓု…သာဓု၊ ဒါထက် ငါ့ရှင် (သင် ကြိုးစား ပမ်းစား ပြုနိုင်ခဲတဲ့ ဆရာသမားဝတ်ကို ဆောင်တဲ့ အတွက်) ဒီနေ့ တရက် ငါ့ရှင် ပဲနေပါဦး”ဟု ခွင့်ပြု မိန့်ဆိုတော်မူလေသည်။