## PAGE 475 ၄၃၂ ထေရ်ငယ် အရှင်ဘုရား...တပည့်တော်ရဲ့ စိတ်ကို ဤကျောင်းဝင်း အပြင် ဘက်ကိုတောင် ထွက်ခွင့်မပေးပဲ နေခဲ့ပါတယ် ဘုရား။ မထေရ်ကြီး (မထေရ်လတ်ဘက်လှည့်၍) ကဲ…ငါ့ရှင်ကကော။ မထေရ်လတ် မှန်လှပါ…၊ တပည့်တော်ရဲ့ စိတ်ကို ဘုရားတပည့်တော်နေတဲ့ ကမ္မဋ္ဌာန်း ကျောင်းကလေးထဲက အပြင်ကို မထွက်နိုင်အောင် စောင့်ထိန်းပါတယ် ဘုရား။ မထေရ်နှစ်ပါး (သံသံမထေရ်ကြီးအား) အရှင်ဘုရားကောဘုရား…. စိတ်ကို ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ထွက်ခွင့် ပေးတော်မူခဲ့ပါသလဲ။ မထေရ်ကြီး ငါ့ရှင်တို့…၊ တပည့်တော်ဟာ ဒီတဝါတွင်းလုံး တပည့်တော်ရဲ့ စိတ်ကို နိယကဇ္ဈတ္တခေါ်တဲ့ ဒီရုပ်နာမ် ခန္ဓာကိုယ် ဝိပဿနာ အာရုံအပေါ်က လွဲလို့ ခန္ဓာကိုယ် အပြင်ဘက် တခြားဘယ်ကိုမှ ပြေးထွက်ခွင့် မပြုခဲ့ဖူးဘူး ငါ့ရှင်တို့။ မထေရ်နှစ်ပါး သာဓုပါဘုရား….၊ ... အရှင်ဘုရားများက သာ၍ ခက်ခက်ခဲခဲ စွဲစွဲမြဲမြဲ ကျင့်ကြံတော်မူနိုင်ပါပေတယ်ဘုရား။ တပည့်တော်များလဲ သည်အတိုင်း ဖြစ်အောင် စိတ်ကို ဆုံးမကြပါ့မယ်။ (ဒီ-ဋ္ဌ-၂ ၊ ၃၂ ၉-သက္ကပဥသုတ်အဖွင့်။) သွားလာသမျှ သတိမလွတ်၊ ဂတပစ္စာဂတ ဝတ်အရာ စံတော်ဝင် မဟာ ဖုဿဒေဝ ထေရ် အာဠိန္ဒက ကျောင်းနေ မဟာဖုံသာ ဒေဝ မထေရ်သည် သွားရ လာရသမျှ ကမ္မဋ္ဌာန်း သတိမလွတ် ဂတပစ္စာဂတဝတ် (အထူးသဖြင့် ဆွမ်းခံ ့အသွား အပြန် ကျင့်ဝတ်)အရာတွင် စံတင်ရသော မထေရ် ဖြစ်သည်။ ဂတ ပစ္စာဂတဝတ် ဖြည့်ကျင့်နည်း ထို ့ဝတ်ကို ၂၁- နှစ်လုံးလုံး ဖြည့်ကျင့်တော်မူ၏။ စေတီ ဗောဓိပင် ကျောင်းကန်၊ ဆရာသမား စသော ဝတ်များကို နေ့စဉ်ပြုမြဲ ပြုပြီး ဆွမ်းခံကြွရာ၌ မိမိကျင့်ဆောင်မြဲ၊ သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ထားသော ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ခြေလှမ်းတိုင် ## PAGE 476 သတိမလွတ်ရအောင် ရှုမှတ်၍ ကြွတော်မူ၏။ ကျောင်းမှ ရွာ၊ ရွာမှကျောင်း အသွား အပြန်(ဂတ ပစ္စာဂတ) သတိအမှတ်ဖြင့် ကြွလေရာ အမှတ်မပါပဲ လှမ်း မိလျှင် သတိရသည်နှင့်တပြိုင်နက် . နောက်ကြောင်းပြန်ရ၏။ လွှတ်သော နေရာမှ စ၍ ပြန်လျှောက်ရသည်။ ဆင်ကြမ်း, နွားကြမ်း သောက်စား မူးယစ်သူ၊ လမ်း ခရီး အနေအထားကိုလည်း မှတ်သားထားရ၏။ လေ့ကျင့်စအချိန်က မထေရ် ထိုသို့ ရွှေ့သွားလိုက် နောက်ပြန်လိုက် လုပ်နေ သည်ကို ကျောင်းနှင့် ရွာလမ်းဘေးရှိ ထွန်ယက် စိုက်ပျိုးနေသူများက’ “ဒီကိုယ်တော် ခဏခဏ ပြန်လှည့် ပြန်လှည့်လုပ်နေတယ်၊ လမ်းများမှားနေ လို့လား၊ဒါမှမဟုတ် တစုံတခု ကျပျောက်နေလို့လား မသိ”ဟု ပြောဆိုကြကုန်၏။ မထေရ်လည်း မကြားယောင်ပြုကာ မိမိ အမှတ်သတိမလွတ်အောင်သာ ဂရုစိုက်၍ ဖြည့်ကျင့်ရာ အနှစ် နှစ်ဆယ်အတွင်း ရဟန္တာဖြစ်တော်မူခဲ့၏။ မထေရ် ရဟန်းကိစ္စပြီးသောနေ့မှစ၍ မထေရ်၏စင်္ကြံကျောင်းထိပ်မှရုက္ခစိုးနတ်မင်းကြီးသည် မထေရ် စင်္ကြံကြွတိုင်း လက်ငါးချောင်း ဆီမီး ငါးတိုင် ထွန်းညှိကာ အမြဲရပ်တည် လာလေ၏။ ထိုမှတပါး စာတုမဟာရာဇ်နတ်မင်းကြီး လေးဦး၊ သိကြားမင်းနှင့် သဟမ္ပတိ ဗြဟ္မာမင်းကြီးများလည်း လာရောက် ဖူးမြော်ကြလေသည်။ ကိုယ်ရောင် ကိုယ်ဝါများလည်း လင်းထိန်သွား၏။ ထိုသို့ နတ်မင်းကြီးများ လာရောက် ဖူးမြော်ပြီး နောက်တရက်တွင် ထို အရောင်အလင်းများကို မြင်လိုက်မိသော ဝနဝါသီ (တောရကျောင်းနေ) မဟာ တိဿမထေရ်က’ “ညက အရှင်ဘုရားကျောင်းမှာ တကျောင်းလုံး လင်းနေတယ်၊ ဘာရောင် များ ဖြစ်ပါသလဲ”ဟု လျှောက်ရာ မထေရ်သည် စကားလှီးလွှဲ၍ – " “အရောင်ဆိုတာကတော့ ဆီမီးရောင်လဲရှိရဲ့၊ ကျောက်ရောင်လဲ ရှိပါရဲ့” စသည်ဖြင့် မိန့်လေသည်။ ထို အကြောင်း မည်သူ ့ကိုမျှ မပြောရန် မထေရ်က တောင်းပန် ပြောဆိုရာ အစဉ်အမြဲ လျှို့ဝှက်ထားပါမည်ဟု ဝန်ခံ၍ အကြောင်းစုံ ပြောပြဘော်မူရ၏။ ကာလဝတ္ထိ မဏ္ဍပဝါသီ မဟာနာဂ ထေရ် ကာလဝတ္ထိမဏ္ဍပ ဝါသီ မဟာနာဂထေရ်လည်း အထက်ပါအတိုင်း ဂတ ပဥ္စာ ဂတ ဝတ်ကို ၂ ၃-နှစ်လုံးလုံး ဖြည့်ကျင့်တော်မူ၏။ ## PAGE 477 “ငါတို့ဆရာ မြတ်စွာဘုရားသည် ငါတို့အတွက် ၆-နှစ်တိုင်တိုင် ဒုက္ကရစရိယာကို ပင်ပန်းကြီးစွာ ကျင့်တော်မူခဲ့ရသည်။ငါလည်း ဘုရားရှင်အား ဤတရားအကျင့်ဖြင့် ခုနစ်နှစ် ပူဇော်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ပထမ ခုနစ်နှစ် စ၍ ကျင့်တော်မူ၏။ ထိုခုနစ်နှစ်တွင်လည်း ဣရိယာပုထ် လေးပါးတွင် အရပ်နှင့်(စင်္ကြံ) အသွား ဣရိယာပုထ် နှစ်ပါးအတွက်သာ အဓိဋ္ဌာန်ထားလေသည်။ နောက်ထပ် ၁၆-နှစ် ထပ်မံ ကျင့်၍အပြီး ရဟန္တာဖြစ်တော်မူသည်။ ဆွမ်းခံ ကြွလျှင် ရှေးနည်းအတိုင်း ခြေလှမ်းတိုင်း သတိ မလွတ်ရအောင် ကြွသည်၊ ပြန်သည်။ ` လွတ်လျှင် နောက်ပြန်ဆုတ်၍ ကြွ၏။ ရွာနှင့် မလှမ်းမကမ်း (နွားလား, ရဟန်းလား, မခန့်မှန်းနိုင်လောက်သော) နေရာ ရောက်လျှင် ရပ်၍ သင်္ကန်း ရုံ၏။ ချိုင်းကြား၌ အသင့်ပါလာသော ရေဗူးမှ ရေ အနည်းငယ် သပိတ်၌ သွန်ငဲ့၍ သပိတ် ကျင်းလိုက်၏။ ပြီးလျှင် ပါးစပ်၌ သင့်လျော်ရုံ ရေတငုံ ငုံ၍ ကြွလေသည်။ ရဟန်းတို့ ကျင့်ဝတ်ကို နားမလည်သော(အကြောင်းမရှိ အကြောင်း ရှာ လျှာရှည်တတ်သော)ဒကာ, ဒကာမများက “နေကောင်းပါရဲ့လား ဘုရား စသည်ဖြင့် ကမ္မဋ္ဌာန်း အမှတ် သတိ ပျက်စေသောစကားမျိုး မေးမြန်းလျှင် ပြော မိမည်စိုးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။. " " " “ယနေ့ ဘာနေ့ပါလဲ၊ ရဟန်းတော် ဘယ်လောက် ရှိပါသလဲ၊ ဘယ် တရားက ဘယ်လိုပါလဲ”စသည်ဖြင့် ရှောင်၍လည်း မရ၊ရဟန်းတို့နှင့်လည်း အပ်စပ် သောအမေးမျိုး မေးလျှင်မူ ငုံလာသော ရေကို မျိုချတန် ချပြီး ဖြေတော်မူရ၏။ အကယ်၍ တစုံတရာ ပြောဆိုရခြင်း မရှိလျှင် ရွာ အထက်၌ ငုံလာသော ရေကို ထွေးပစ်တော်မူသည်။ ခ က လမွ တိတ္ထကျောင်းနေ ရဟန်းတော် ငါးကျိပ် ယင်းကျင့်ဝတ်ကို ကလမ္မတိတ္ထကျောင်းနေ ရဟန်းတော်ငါးကျိပ်တို့လည်း ကတိကဝတ် ထားကာ အားလုံး ကျင့်တော်မူကြသည်။ " ဝါဆိုလပြည့်နေ့ကတည်းက “ငါ့ရှင်တို့၊ငါတို့တတွေ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ မရောက်မရသေးသမျှ တပါးနှင့် တပါး စကား မပြောကြတမ်း” ကတိကဝတ် ထားတော်မူကြ၏။ ဂတပစ္စာ ဂတိက ဝတ်ကိုလည်း ဆောင်တော်မူကြရာ ရွာ့အပြင်၌ ရေထွေးချသော ကျင်း ရာကို ကြည့်၍ “ယနေ့ ရဟန်းတော် မည်မျှ ကြွသည်” ဟုပင် လူတို့ သိနေကြ လေသည်။