## PAGE 481 မဖြစ်ဖူးသောဆွမ်းစားဇရပ်ဟူ၍ပင် မရှိကြောင်း (သံ-ဋ္ဌ-၃၊ ၂၂ ၁) စသည်ဖြင့် ဤကျင့်ဝတ်ကြီး၏ အရေးပါပုံကို ထိုထို အဋ္ဌကထာတို့၌ ကျယ်ဝန်းစွာ ပြဆိုထား ပေသည်။ ဆွမ်းစားခိုက်ကလေး အတွင်းမှာပင်လျှင်လည်း တရားထူး ရနိုင်သော ကြောင့် အမှတ်မဲ့ မစားရ၊ မိမိရှုမှတ်မြဲ ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံကို စွဲထုံကြရလေသည်။ အမှတ်လွတ်သွားသောလက် " ဂေါစရသမ္ပဇဉ် ထားရှိရံပုံနှင့်စပ်၍ ယခုအခါ ယောဂီများ အသိပင် ဖြစ် ပေသည်။ သီဟိုဠ်ခေတ်က မထေရ်ကြီးတပါးသည် နေ့ခင်းနေ့လယ် အမှတ်သတိ မလွတ်ရုံ ခပ်ပေါ့ပေါ့မှတ်ယင်း တပည့်များနှင့်အတူ ထိုင်၍ စကားပြောနေစဉ် အမှတ်လွတ်ပြီး လက်ကိုကွေးမိသဖြင့် (ဆွမ်းခံသွားယင်း အမှတ်လွတ်၍ နောက်ပြန် လှည့်ပြီး မှတ်သူကဲ့သို့) လက်ကို တဖန် ပြန်ဆန့်ပြီးမှ “ကွေးတယ်..ကွေးတယ်”ဟု ခပ်ဖြည်းဖြည်းကလေး ပြန်ကွေးနေသည်ကို တပည့်များ မြင်နေကြလေသည်။ “အရှင်ဘုရား …ခုနက လက်ကို မြန်မြန်ကွေးပြီးမှ ဘာဖြစ်လို့ တခါ ပြန် ဖြန့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းကလေး ကွေးနေရတာလဲ အရှင်ဘုရား” ဟု တပည့်များက လျှောက်ကြရာ— " " “ငါ့ရှင်တို့..၊ ဒို့များ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စတင်နှလုံးသွင်းတဲ့ အချိန်ကစပြီး အမှတ်မပါပဲ (သတိလွှတ်ပြီး)တခါမှ မကွေးမဆန့်ဖူးဘူး၊ ယခု သင်တို့နှင့်စကား ပြောနေရလို့ အမှတ်လွှတ်သွားတာနဲ့ လက်ကိုသူ နေရာသူပြန်ထားပြီး ဖြည်းဖြည်း ကလေး အမှတ်နဲ့ ပြန်ကွေးနေရတယ်”ဟု မိန့်တော်မူလေသည်။ " “မှန်လှပါ အရှင်ဘုရား၊ ရဟန်းဆိုတာ ဒီလိုပဲ. ဖြစ်သင့်တာပါပဲဘုရား” ဟု လျှောက်ကြလေသည်။(သံ-ဋ္ဌ-၃၊ ၂၂၈-သတိသုတ်အဖွင့်။ ဒီ-ဋ္ဌ-၁၊ ၁၇၆။) ဖောင်းတာပိန်တာ ဘယ် က စ ယခုအခါ ကျေးဇူးရှင် မဟာစည် ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် မြန်မာနိုင်ငံ တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြတ်လပ်နေခဲ့သော သတိပဋ္ဌာန် အလုပ်စခန်းများကို ကမ္ဘခနှင့်ချီ၍´ ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ကာအထူးကျယ်ပြန့်စွာ သာသနာပြုတော်မူ ဆု၌ တပည့်ယောဂီများ၏ သွားပုံလာပုံ နေပုံထိုင်ပုံမှာ လူများစု မျက်စိထဲ၌ တမျိုးကြီးဖြစ်နေ၍ မသိမလိမ္မာသူများ ဝစီကံအပြစ် ကျူးလွန်မိတတ်ကြလေ သည်။ ## PAGE 482 1 " ၄ ၃ ၉ “ဖောင်းတယ်...ပိန်တယ်”ကိုပင် ဆရာတော် တမင်ထွင်ပြီးပေးလေဟန်၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းပဲ မဟုတ်လေသယောင် ငရဲကြီးကြသူများလည်း 'ရှိလေသည်။ စင်စစ် “ဖောင်းတယ် ပိန်တယ်’သည်ပင် ဆရာတော်ဘုရားကြီး အဆန်း ထွင်ပေးသော အရာမဟုတ်ချေ။ ကျေးဇူးရှင် “မူလ မင်းကွန်း ဇေတဝန် ဆရာ တော်ဘုရာကြီးနှင့် မြို့လှဆရာကြီး ဦးစံထွန်း’တို့ လက်ထက်တော်ကပင် လက်တွေ့ လုပ်ပြီးမှ ပြသလာကြသော အပဏ္ဏက ပဋိပုဒါ=ကိန်းသေနည်း”များသာ ဖြစ် ကုန်၏။ (ရှေးက “ပူတယ်..ရှုပ်တယ်”ဟု သုံးသည်။) ထို့ကြောင့် ဘုရားရှင် အာဘော်၊ ဤယခုပြဆိုသော အဋ္ဌကထာအာဘော်၊ သီဟိုဠ်ခေတ် သာသနာပြု ရဟန္တာ မထေရ်ကြီး အဆက်ဆက်တို့၏ လုပ်ထုံးများသာလျှင် ဖြစ်ကြောင်း မမှိတ်မသုန် ယုံကြည်ကျင့်ပွားကြရာ၏။ အသမ္မောဟ သမ္ပဇဉ်ကြောင့် နာရီမလိုသော ဂေါဒတ္တထေရ် ကာဠဒေ၀ထေရ် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် အလောင်းတော်သာဝကပင် ခုနစ်ရက် ခုနစ်လီ လနေမထွက်စေကာမူ အချိန်ကို အတိအကျ သိတော်မူ၏။ လောကီဈာန်ရသူ၊ ကသိုဏ်း ဝင်စားသူများပင်လျှင် ဝုဋ္ဌာန ဝသီဘော် (အဘယ်အချိန်၌ ဈာန်မှထမည်ဟု) တိကျနိုင်နင်းမှု မရှိကြ၍ နေ့ညလွဲမှားသော ကြက်ငှက်တို့ကဲ့သို့ ဖြစ်ရပုံကို ဟောတော်မူကာ’ သဘာဝဓမ္မတခုဖြစ်သော အသမ္မောဟတရားကြီး(အသမ္မောဟ သမ္ပဇဉ်-- အမြဲမှတ်သိနေခြင်း)သည် သတ္တဝါတို့အား အကျိုးစီးပွားများစေ၍ မိခင်သည် သားသမီးများကို စောင့်ရှောက်သကဲ့သို့ တလောကလုံးအား စောင့်ရှောက်နိုင် သော ကမ္ဘာထိန်း=သတ္တဝါစောင့် လက်နက်ကောင်းကြီး ဖြစ်ပုံကို(မူလပဏ္ဏာသ- ဘယဘေရဝသုတ်-ပါဠိအဋ္ဌကထာ,ဋီကာတို့၌)ဖတ်ရှု ကြည်ညိုနိုင်လေသည်။ ယင်း အသမ္မောဟတရားကြောင့် ကလျာဏီကျောင်းတိုက်ကြီး၌ နေတော် မူသော ဂေါဒတ္တမထေရ်ကြီးသည် အချိန်အခါကို အတိအကျ သိတော်မူ၏။ ရှေးအခါက အချိန်ကိုသိရှိရန် ပျဉ်ပြားခြမ်းတခု၌ အကွက်ဇယား မျဉ်းကြောင်းသား၍ ထိပ်ပိုင်း လယ်ဗဟို၌ လက်တံငုတ်ရှည်တခု စိုက်ကာ တိုင်ဖြင့် စိုက်ထူထားရသော ‘နေနာရီတိုင်’ဟူ၍ ရှိ၏။ (ယခုအခါလည်း သုံးစွဲ ကြသည်။ ရေနာရီဟူ၍လည်း ရှိ၏။) ## PAGE 483 ပ အဆိုပါ ဂေါဒတ္တမထေရ်ကြီးသည် မည်သည့်နေ၊ မည်သည့်နေနာရီကိုမျှ မကြည့်ပဲ သူ့ အချိန်နှင့်သူ၊ ဆွမ်းခံ၊ဆွမ်းစား တရားရှုမှတ်ခြင်း ပြုတော်မူ၏။ နေ နာရီ၌ သတ်မှတ်ထားကြသည့်အတိုင်း လက်နှစ်သစ်အချိန်၌ ဆွမ်းခံကြွ၍ လက် တသစ် အချိန်၌ ဆွမ်းစားသည်ဟုဆိုလျှင် မထေရ်ကြီးသည်လည်း ထိုအချိန် အတိုင်းပင် အတိအကျပြုလုပ်တော်မူရာ ကျောင်းတွင်းရှိ မထေရ်များသည် ါဒတ္တ မထေရ်ကြီးအား တနေ့တွင် စောင့်၍ကြည့်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ မထေရ်ကြီး ဆွမ်းခံ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးသည်ကို အစားအသောက်များကိုပါယူဆောင် လာကြပြီးလျှင် နေနာရီတိုင်၌ ထိုင်၍ အကဲခတ်ကြလေသည်။တဆံချည်မျှမလွဲချေ။ နေမသာ မိုးအုံ့ ၍ နေမမြင်ရသောနေ့တွင်လည်း မထေရ်ကြီးသည် အချိန်မှန်ပင် ပြုလုပ်တော်မူသည်ကို တွေ့ကြရလေ၏။ ထိုအခါမှစ၍ ကလျာဏီကျောင်းတိုက်ကြီးတွင် သံဃာများ ဆွမ်းခံ၊ ဆွမ်းစား၊ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ် စသည် အချိန်မှန် ဆောင်ရွက်ရသည့် ကိစ္စများ အတွက် စည်ကြီးတလုံးတပ်ဆင်၍ ဂေါဒတ္တမထေရ်ကြီး၏ အခြေအနေကိုသာလျှင် ကြည့်ရှုသတ်မှတ်ပြီး တီးခတ်ကြလေ၏။ ကာဠဒေဝထေရ် ထိုမှတပါး အဇဂရကျောင်းတိုက်နေ ကာဠဒေဝမထေရ်ကြီးသည်လည်း အချိန်ကို အတိအကျ သိတော်မူ၏။ မထေရ်ကြီးသည် ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး သံဃာအများ သေနာသနဝတ် စသည် ဆောင်ရွက်ရန် အမြဲတမ်း ကျောက်စည်ခေါင်းလောင်း ထိုးပေးလေ့ ရှိသည်။ အခြားအခြားသော မထေရ်များ၌ နေနာရီတိုင်, ရေနာရီခွက်များ ပြုလုပ်သုံးစွဲကြသော်လည်း ကာဠဒေဝ မထေရ်ကြီး၌ မည်သည့်နာရီမျှ မလိုချေ။ သို့ရာတွင် အချိန်ကျ၍ ကျောက်စည် ခေါင်းလောင်းထိုးရန် လက်ထိုးတုတ်ကို ကိုင်နေချိန်မှာပင် အခြား နေနာရီ ရေနာရီများလည်း ထိုအချိန်ကို တပြိုင်နက် အတိအကျ ပြနေကြလေသည်။ မထေရ်ကြီးကား ညဉ့်သုံးယံပတ်လုံး အသမ္မောဟ သမ္ပဇဉ်ဖြင့် နေတော် မူရာ နံနက်ဆွမ်းခံကြွ၍ ကျောင်းသို့ပြန်လာပြီးနောက် ဆွမ်းစားဇရပ်၌ မထေရ် များ စုံလင်အောင်စောင့်၍ မနေ၊ ရသမျှ အချိန်ကလေးအတွင်း´ သပိတ်ကို ယူဆောင်ကာ သင့်လျော်သော ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်သို့ သွားရောက်ကာ တရား ရှုမှတ်တော်မူလေသည်။ :