## PAGE 484 '၄၄၁ ကျောင်းတိုက်သံဃာများ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန်စုံလင်၍ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးချိန် ကျရောက်လျှင် နေနာရီရေနာရီ ထားရှိသော မထေရ်များက မထေရ်ကြီးအတွက် စိတ်ပူကြောင့်ကြကာ ရဟန်းငယ် တပါးပါးအား သွားရောက် အပင့်ခိုင်းလေ့ ရှိကြရာ ပင့်လျှောက်သွားသော ရဟန်းငယ်သည် မထေရ်ကြီးအား ကြွလာရန် ဟန်ပြင်နေချိန်၌ဖြစ်စေ၊ လမ်းခွတ်လတ်၌ဖြစ်စေ တွေ့ရမြဲ ဖြစ်လေသည်။(မ-ဋ္ဌ-၁၊ ၁၂၆-ဘယဘေရဝသုတ် အဖွင့်။) စိတ်ကို နှိုးစက်ချနည်း မြန်မာနိုင်ငံ၌ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ဘုန်းတော်ကြီး ဦးသီလ အမိန့် ရှိဖူးသော စကားတခွန်းကိုလည်း သတိရဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ဘုန်းတော်ကြီး တောရနေသော နေရာသို့ ကိုရင်, ဦးပဉ္စင်းငယ်များ အုံးမောင်း တုံး ပြုလုပ်ရန်အတွက် တော၌ သစ်ပင်လှည်းရန် လှည့်လည် ရှာဖွေ ကြသည်ကို သိတော်မူလျှင် မောင်ပဇင်းတို့ဟာက ရဟန်းလုပ်နေပြီး ကြက်လောက်မှ နိုးနိုးကြား ကြား မရှိကြပဲကိုး”ဟု မိန့်တော်မူလေသည်။ ယောဂီများ “ဝုဋ္ဌာနသညီ”ခေါ် ငါ မည်သည့်အချိန်၌ အိပ်ရာမှထမည် ဟု စိတ်ထဲက တိတိကျကျ စွဲမြဲစွာ သတ်မှတ်ထားလျှင် နိုးသောအခါလည်း ပျင်းရိ မနေပဲ (သစ္စာရှိရှိ၊ ကတိတည်တည်) နိုးနိုးချင်း ထလျှင်ပင် နာရီအတိအကျ မှန်ကန်သည်ကို အံ့ဩလောက်အောင် ကိုယ်တွေ့ကြုံနိုင်ပါသည်။ ဝုဋ္ဌာနသညီနှင့် သမ္ပဇညတရားကို ပိုင်နိုင်လာပါလျှင် သတ္တဝါအများအတွက် မည်သို့စောင့်ရှောက် နိုင်ကြောင်း သိမြင်လာပါလိမ့်မည်။ အာနာပါနဿတိဖြင့် အံ့ဖွယ်ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုသော စိတ္တလတောင် ညီနောင်နှစ်ပါး နာမည်ကျော် စိတ္တလတောင် ကျောင်း၌ ညီတော် နောင်တော်နှစ်ပါး တရားအတူအားထုတ်ကာ သီတင်းသုံးနေတော်မူကြ၏။ အမည်ကား မထင်ရှား။ ညီနောင်နှစ်ပါးတွင် မထေရ်တပါးသည် တခုသောလပြည့်ဥပုသ်နေ့တွင် သံဃဥပုသ်ပြုအပြီး မိမိကျောင်းသို့ပြန်ကြွကာ သံဃာအများ ခြံရံလျက်ရှိစဉ် ကောင်းကင်မှ လရောင်ကိုမော်ကြည့်ယင်း .မိမိ၏အသက်အပိုင်းခြားကို ဆင်ခြင် တော်မူနေ၏။ : ## PAGE 485 .99J. လရောင်ကိုတွေ့ပြီးကြည့်နေရာမှ တပည့်သံဃာများဘက်သို့ လှည့်ကာ’ “ငါ့ရှင်တို့…၊သင်တို့ မည်ကဲ့သို့ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုသည်ကို မြင်တွေ့ဖူးကြသလဲ” မေးတော်မူရာ အချို့ ရဟန်းတော်များက“နေရာ၌ထိုင်လျက် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုသည်ကို မြင်ဖူးကြောင်း’လျှောက်ထားကြ၏။အချို့တပည့်များကမူ “ကောင်းကင်၌ တင် ပျဉ်ခွေ၍ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုသည်ကိုမြင်ဖူးကြောင်း”အသီးသီးလျှောက်ထားကြလေ၏။ ထိုအခါမထေရ်ကြီးက " “ကောင်းပြီ ငါ့ရှင်တို့၊ ယခု သင်တို့အား ငါ စင်္ကြံ လျှောက်ယင်း ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုသည်ကိုပြပေအံ့”ဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင် စင်္ကြံလျှောက်သော လမ်း တနေရာ၌ မျဉ်းသား၍ပြပြီးနောက်- " “ငါ့ရှင်တို့..၊ ကြည့်ကြလော့၊ ငါစင်္ကြံဒီဘက်ထိပ်ကနေ ဟိုဘက်ထိပ် အရောက်ကြွပြီးပြန်အလာ၊ ဟောဒီမျဉ်းသားတဲ့နေရာ ရောက်လျှင် ရောက်ချင်း ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုလိမ့်မယ်”ဟု မိန့်တော်မူကာ တပည့်သံဃာများရှေ့၌ပင် စင်္ကြံကြွ၍ ပြတော်မူ၏။ သံဃာများမှာ မျက်တောင်မခတ် စင်္ကြံအစအဆုံး တည်ငြိမ်စွာ ကြွလှမ်း တော်မူသည်ကို ကြည့်ရှုကြည်ညိုနေကြ၏။ " မိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း တဘက်သော စင်္ကြံအစွန်းမှ ပြန်လှည့်အလာ မျဉ်းသားထားသောနေရာ၌ ခြေတော်တဘက်မျှသာ နင်းချရသေး၏။ မတ်တတ် ရပ်လျက် ထိုနေရာ၌ပင် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတော်မူလေသည်။(ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁၊ ၂၈၄။) ယင်းမထေရ်နှင့် အလားတူသော မထေရ်များကိုလည်း “ကောဋ္ဌပဗ္ဗတ ဝိဟာရဝါသီ အရှင်တိဿထေရ်၊မဟာကရဏ္ဍိယဝိဟာရ၀ါသီ မဟာတိဿထေရ်၊ ဒေဝပုတ္တမဟာရဋ္ဌတိုင်းနေ ပိဏ္ဏပါတိက တိဿထေရ်များ”ဟု ဖော်ပြထားရာ အတ္ထုပ္ပတ္တိအကျယ်ကိုမူ မတွေ့ရတော့ချေ။ သေရမည့်အချိန်ကို အ တိ အ ကျ သိ ခြင်း အာနာပါနကမ္မဋ္ဌာန်းသည် အလွန်တန်ခိုးသတ္တိ ကြီးမား၍ အင်အား အကောင်းဆုံးပြည့်ဝစေနိုင်သော ကမ္မဋ္ဌာန်းဖြစ်ပေသည်။ ဝိသုဒ္ဓိမဂ်ဆရာကြီးက- “ဣဒံပန အာနာပါနဿတိကမ္မဋ္ဌာနံ ဂရုကံ ဂရုကဘာဝနံ ဗုဒ္ဓ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ဗုဒ္ဓပုတ္တာနံ မဟာပုရိသာနံယေဝ မနသိကာရဘူမိ ဘူတံ၊နစောဣတ္ထရံ၊နစ ဣတ္တရသတ္တသမာသေဝိတံ” (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်- ၁၊၂၇၆။) ## PAGE 486 " “ဤအာနာပါနကမ္မဋ္ဌာန်းကား လေးလေး ပင်ပင် လေးလေး စားစား အားကြိုးသနဲ့ ဂရုတစိုက်လုပ်မှရသော ကမ္မဋ္ဌာန်းဖြစ်သည်။ ဘုရားပစ္စေကဗုဒ္ဓာ သာဝကကြီးများဖြစ်ကြသော ဘုန်းနှင့်သမ္ဘာ ထက်ကြပ်ပါသည့် မဟာပုရိသ လူ့အာဇာနည်ကြီးတို့သာလျှင် နှလုံးသွင်းရာကမ္မဋ္ဌာန်းဖြစ်သည်။ ထို လူ အာဇာ နည်ကြီးများပင်သော်မှ ခဏတဖြုတ်လုပ်၍ရသော ကမ္မဋ္ဌာန်းမဟုတ်။ ဘုန်းကံ နည်းပါးသော သတ္တဝါအညံ့စားတို့၏ အရာလည်းမဟုတ်။”ဟု မိန့်မှာတော်မူ ခဲ့သည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကလည်း- “သတိပညာမရှိသူအား ဤကမ္မဋ္ဌာန်းကိုငါမဟော၊မပေး”ဟု (အာနာ ပါနသံယုတ်၊ ဥပရိအာနာပါနဿတိသုတ်တို့၌)အတည့်အလင်း ထုတ်ဖော်တော် မူခဲ့၏။ ကမ္မဋ္ဌာန်းအားလုံး၌ပင် သတိနှင့်ပညာမပါ၍မဖြစ်။ သို့ရာတွင် ဤအာနာ ပါနကမ္မဋ္ဌာန်း၌ကား အထူးသဖြင့် ပို၍လိုအပ်သောကြောင့် ယင်းသို့မိန့်တော် မူခြင်းဖြစ်သည်။“လေးလေးစားစား သတိပညာများများဖြင့် အားကြိုးသန့်စွဲစွဲ မြဲမြဲ စူးစူးစိုက်စိုက် လေးလေးပင်ပင် အားထုတ်ကြ”ဟု သိစေတော်မူလိုရင်း— ယခုအခါမြန်မာနိုင်ငံ၌ အာနာပါနရှုပွားသူပေါများသော်လည်းအပျော် တမ်း စားကောင်းသောက်ကောင်းယောဂီက များနေ၏။ ကျေးဇူးရှင်မဟာစည် ဆရာတော်ဘုရားကြီးကဲ့သို့ စနစ်တကျ နည်းပြစစ်ဆေး အလေးအနက်ရှေ့ဆောင် ညွှန်ပြသော ကမ္မဋ္ဌာန်းဌာနလည်း အလွန်ရှားလှ၏။ စင်စစ် အာနာပါနကမ္မဋ္ဌာန်းသည် ဘဝသံသရာက ပါရမီမျိုးစေ့ အလေ့ အထုံပါသူများအတွက် ထူးခြားသော တန်ခိုးသတ္တိများကိုပါ ရရှိစေနိုင်၏။ သမထဝိပဿနာ စွယ်စုံရသော ကမ္မဋ္ဌာန်းကြီးပါပေတည်း။ အာနာပါနကိုလေ့ကျက်ပွားများ၍ ရဟန်းကိစ္စ ပြီးမြောက်သွားသော အရှင်မြတ်များသည် မိမိတို့ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုရမည့် အချိန်အခါကို မိနစ် စက္ကန့်မလွှဲ ကြိုတင် သိမြင်တော်မူကြ၏။ အခြားကမ္မဋ္ဌာန်းဖြင့် ပေါက်မြောက်သော အရှင် တို့ကား သိသည်လည်းရှိ၏။မသိသည်လည်းရှိ၏။မသေချာ။ စင်စစ် ရဟန္တာအရှင် မြတ်ကြီးများကို မဆိုထားဘိ၊ အတန်အသင့် ပေါက်မြောက်သော ယောဂီတို့ပင် ကိုယ့်အလောင်းကိုယ် အတိအကျ ကြိုတင်ပြင်ဆင် ပြောကြား သွားနိုင်သူများ မရေမတွက်နိုင်အောင် များကုန်၏။ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကလည်း ထိုသို့သိမြင်နိုင်ကြောင်း အရှင်ရာဟုလာအား 8ဒိတာ’ဝနိရုဇ္ဈန္တိ၊ နောအဝိဒိတာ”ဟု တိုက်ရိုက်(မ-၂၊ ၈၉) ဟောတော်မူ ထားလေသည်။ ရိုသေလေးစားစွာ အားထုတ်ကြပါကုန်။