## PAGE 490 ၃၂-ကောဋ္ဌာသ ကမ္မဋ္ဌာန်းအရာ စံတော်ဝင် မလ္လကနှင့် မဟာဒေဝထေရ် ကောဋ္ဌာသ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းရာ၌ ထန်း ၃၂-ပင်ကို တပင်ပြီး တပင် အစမှအဆုံး အဆုံးမှုအစ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ကူးပြောင်းနားခိုသော မျောက်၏ ဥပမာ စသည်တို့ဖြင့် ပြဆိုထားသည်။ ကေသာ,လောမာ(ဆံပင်,မွေးညင်း)စသည် အသွင်သဏ္ဌာန်ကို မှတ်ယူနိုင် မှုသည်‘ဥဂ္ဂဟနိမိတ်’ ခေါ်၍ ယင်းတို့၏ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ထင်မှ‘ပဋိဘာဂနိမိတ် မည်၏။ ရှုပွားဖန်များလျှင် အသုဘကမ္မဋ္ဌာန်းတို့ကဲ့သို့ ပထမဈာန် အပ္ပနာသို့ ရောက်နိုင်သည်။ အချို့ကား ကောဋ္ဌာသတခု၌ အပ္ပနာရလျှင်ပင် အခြားကောဌာသတို့ကို မရှုပွားပဲနေ၏။ အချို့ကား တခု၌ အပ္ပနာဈာန် ရပြီးလျှင် နောက်တခု၌ ဈာန် ရအောင် ပွားကြလေ၏။ မလ္လကထေရ်ကား ၃၂-ကောဋ္ဌာသစလုံး၌ ဈာန်ရအောင် လှည့်ပြောင်း ရှုပွားလေသည်။ တနေ့သောအခါ ကမ္မဋ္ဌာန်းနည်းခံသော ဒီသဘာအဘယ ထေရ်၏ လက်ကို ကိုင်၍— ငါ့ရှင်…..အဘယ၊ ဟောဒီစကားဝါကျကို ပထမဆုံး နှုတ်တက်ရွတ်ဆို ကြည့်ပါဦး”ဟု ဆိုလျက် မိမိ အကြောင်းကို ပြောပြလေသည်။ “မလ္လကထေရ်သည် ၃၂-ကောဋ္ဌာသ စလုံး၌ပင် ပထမဈာန်ကို ရ၏။ အကယ်၍ နေ့တခု ညတခု ဝင်စားလျှင် တလဝက်ခန့်မျှဖြင့် ၃၂-ပါး ပြည့်စုံ၏။ အကယ်၍ တနေ့လျှင် တခုကျစီသာ ဝင်စားခဲ့သော် တလ, တလကျော်ခန့်သာ ဝင်စားရ၏။” (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁ ၊ ၂ ၅ ၇။) စင်စစ် မလ္လကထေရ်ကား ပထဝီကသိုဏ်းဖြင့် ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူခဲ့၏။ ပထဝီကသိုဏ်းခွက်ကို အထူးစီမံပြုလုပ်၍ ရှုကြည့်မနေရပဲ ထွန်ယက်ထားသော လယ်ယာမြေကွက်နှင့် ကောက်နယ်တလင်းကို မြင်ရရုံမျှဖြင့် ထိုပမာဏရှိနိမိတ်ကို ရ၏။ ဆက်လက်ဖြန့်ပွားကာ ပဉ္စမဈာန်သို့ တက်ပြီးလျှင် ထိုဈာန်ကို အခြေခံ၍ ၀ိပဿနာကူးပြောင်းတော်မူ၏။ ပထဝီကသိုဏ်းဖြင့် ရဟန္တာဖြစ်တော်မူခဲ့သည်။ ကသိုဏ်းအတွင်လည်း စံတော်ဝင်ဖြစ်တော်မူလေသည်။ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁၊၁၂၀။) ## PAGE 491 ၃၂-ကောဋ္ဌာသ ကမ္မဋ္ဌာန်း မှတ်ဖွယ် ဤ ၃၂-ကောဋ္ဌာသ ကာယဂတာသတိ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို နှလုံးသွင်းလိုလျှင် ပိဋကသုံးပုံကို အာဂုံ နှုတ်တက် ရထားသူပင်ဖြစ်စေ၊ပထမဆုံး ပါးစပ်ဖြင့် ရွတ်ဆို၍ ပွားရသည်။ နှုတ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုခြင်းသည် စိတ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းရာ၌ အကျိုးပြု၏။ ထိုသို့ နှလုံးသွင်းနိုင်မှသာ လက္ခဏာရေး သုံးပါးမြင်ကာ နိဗ္ဗာန်သို့ရောက်နိုင်၏။ မလယ ဝါသီ မဟာဒေဝ ထေရ်ကြီးသည် မိမိထံ၌ ကမ္မဋ္ဌာန်းနည်းခံသူ တပည့်နှစ်ဦးအား လေးလတိုင်တိုင် ၃၂-ကောဋ္ဌာသကို အနုလုံပဋိလုံ ရွတ်ဆိုခိုင်းတော်မူသည်။ ရိုရို သေသေ ရွတ်ဆိုကြရာ လေးလကြာလျှင် သောတာပန် ဖြစ်ကြလေ၏။ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်- ၁၊ ၂၃၃။) ထို ့ကြောင့် . ကောဋ္ဌာသ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို လုပ်လျှင် ပထမဆုံး ရှုတ်ဆိုမှုကို အခြေခံပြုရလေသည်။ မဟာသတိပဋ္ဌာန သုတ်၌ `ပဋိက္ကူလ သမထအဖြစ် ဟောတော်မူ၍ မဟာ ဟတ္ထိပဒေါပမ၊ မဟာရာဟုလောဝါဒသုတ်တို့၌ ပရမတ္ထဓာတ် သဘာဝထိအောင် ဝိပဿနာတင် ဟောတော်မူထား၏။ ကာယဂတာသတိ သုတ်၌ကား သမထ, ဝိပဿနာ နှစ်မျိုး ဟောတော်မူသည်။ သမထ ဝိပဿနာ မရှုပွားသူသာ ပဓာနဖြစ်၍ မည်သည့်ကမ္မဋ္ဌာန်းမဆို အရဟတ္တဖိုလ်သို့အရောက် သွားနိုင်သည်ချည်း ဖြစ်လေသည်။ အထူးသဖြင့် ဤကောဋ္ဌာသ, အသုဘ ကမ္မဋ္ဌာန်းများသည် ယောဂီတိုင်း လက်မလွှတ်သင့်သော ကမ္မဋ္ဌာန်းများဖြစ်ကုန်၏။ သုဘသညာကာမဂုဏ်အာရုံများ ထိုးဖောက်လာသောအခါ ဤကမ္မဋ္ဌာန်းဖြင့် ကာကွယ်ရလေသည်။ အတွင်းအပြင် မြင်သမျှ ထင်အောင် ကြိုးစားရ၏။ ဤကမ္မဋ္ဌာန်းသည် အရှတိ’အလုပ်ခွင် ပျင်းရှိခြင်း၊ မပျော်ပိုက်ခြင်းနှင့် ရတိ’အာရုံငါးပါး၌မွေ့ လျော်နေခြင်းများကိုဖြိုဖျက်နိုင်၏။ ထို့ အတူ ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်ဖွယ် အာရုံ၊ အချမ်း အပူ မြွေ ကင်းစသော အသက် အန္တရာယ်များအထိ ခံနိုင်ရည်သတ္တိထူးများကိုပေးနိုင်လေသည်။(ဝိသုဒ္ဓိမဂ်နှင့်တကွ သမ္မောဟဝိနောဒနီ မူလပဏ္ဏာသ၊ သုတ်မဟာဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာများ၌ ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်ဆိုထားကုန်၏။) ## PAGE 492 ခြေတရပ်မျှ အ သု ဘ ရှူ၍ အနာဂါမ်ဖြစ်သော တောသွား ဦးပဉ္စင်းနှင့် ကိုရင် အမည်မထင်ရှားသော ရဟန်းငယ်တပါးသည် သွားတိုက်တံ (ဒန်ပူ)ပြုလုပ် ရန်အတွက် (ခင်ပုပ်၊ တမာ စသော) အသားခုတ်ရန် သာမဏေ တပါးကို ခေါ်၍ တောထဲသို့ သွား၏။ သာမဏေသည် လမ်းရိုးအတိုင်းမသွားပဲ.တောထဲသို့ လမ်းဖဲ့ဆင်းလာကာ မိမိတို့ လိုသော သစ်ပင်ကို ရှာဖွေရာ ဘောထဲ၌ သေနေသော အလောင်းကောင် အသုဘတခုကို တွေ့လေ၏။ သာမဏေသည် အသုဘ ကောင်ကြီးကို မတ်တတ်ရပ်ကြည့်ယင်း စက်ဆုပ် ရွံရှာဖွယ် အခြင်းအရာများကို တွေ့မြင်ရလေရာ ပထမဈာန်ကိုပင် ရရှိလေ၏။ ထို အသုဘအနီး၌ပင် ထိုင်၍ရရှိသောအသုဘဈာန်ကို အခြေခံလျက် မိမိ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ရုပ်နာမ်ဓမ္မတို့၏အဖြစ်အပျက် လက္ခဏာရေးသုံးပါးတို့ကို သုံးသပ် ဆင်ခြင်ပြန်ရာ အနာဂါမ်ဖြစ်သွားလေသည်။ " ထိုမှတဆင့် အရဟတ္တဖိုလ်အတွက် ဆက်လက်၍ မတ်တတ်ရပ်ရှုပွားနေခိုက် ရဟန်းငယ်သည် ကိုရင်ကိုရှာမတွေ့သဖြင့် “ကိုရင်...”ဟု လှမ်း၍ အော်ခေါ် လိုက်သောအသံကို ကြားရသဖြင့် သာမဏေသည် အမှတ်သတိကို ဖျက်၍ စဉ်းစား နေမိ၏။ " “ငါသည် သာမဏေပြုတဲ့အချိန်မှစ၍ ရဟန်းတော်များရဲ့စကားကို မနာ မခံ ခွန်းတုံ့ ပြန်လှန်ပြောဆိုဖူးခြင်း မရှိ၊ တိတ်တိတ်နေခြင်းဖြင့်လဲ ညှဉ်းဆဲဖူးသည် မရှိ၊ နောက်ရက်ကျမှပဲ အထက် မဂ် ဖိုလ် အတွက် ကြိုးစားရတော့မှာပဲ” ဟု စဉ်းစားကာ “အရှင်ဘုရား”ဟု လှမ်း၍ အသံပြုလိုက်၏။ " “ကိုရင်၊ ဒီကို လာခဲ့”ဟု တခွန်း ခေါ်ရုံမျှဖြင့် ရဟန်းငယ်ထံ အရောက် သွားပြီးလျှင်- “ဦးပဉ္စင်း၊ ဒီဘက်နား ခဏကြွပါ”ဟု ဆိုကာ ရဟန်းငယ်အားခေါ်သွား ပြီးနောက် — “ဦးပဉ္စင်း၊ တပည့်တော်နား ခဏကြွပြီး ဟောဟိုဘက် လှမ်းကြည့်လိုက် စမ်းပါဘုရားဟု ဆိုကာ အသုဘကိုညွှန်၍ပြလိုက်သည်။ ရဟန်းငယ်လည်း ထို ခြေတရပ်အတွင်း၌ပင် အနာဂါမိ ဖိုလ်သို့ ဆိုက်ရောက်လေ၏။