## PAGE 496 ကြီးအနီး၌ ထိုင်နေသော ဆွမ်းဒကာကလေး (နဂါးမင်း)၏ လက်မောင်းတဘက် ကို ဆွဲကိုင်လျက် ချက်ချင်း တောင်ခေါင်းကြီးထဲသို့ ဆွဲသွင်း ခေါ်ဆောင်သွား လေတော့သည်။ ဂဠုန်မင်းလည်း အရှိန်ပြင်းစွာ တောင်နှင့်တိုက်ခိုက်မိကာ နာကျင်ထွက် ပြေးသွားလေတော့၏။ " ထိုအခါ မဟာရောဟဏဂုတ္တ မထေရ်ကြီးက’ “ငါ့ရှင်တို့...တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်ကြီးမားသော မထေရ်ကြီးများ စုဝေးနေကြ ပါလျက် ကိုယ့်အလုပ်အကျွေးဒကာကို ဂဠုန်သုတ်တာမှ မစောင့်ရှောက်နိုင်ဘူး ဆိုပြီး ငါတို့တတွေ အကဲ့ရဲ့ခံရတော့မှာ အမှန်ပဲ။ ယခုမူ ငါ့ရှင် ရက္ခိတပါပေလို့ ငါတို့တတွေ အကဲ့ရဲ့ခံရမယ့်ဘေးက လွတ်ကြရပေတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ငါ့ရှင်များ အားလုံး သွားလေရာမှာ ကိုယ်နဲ့ တပါတည်း ယူဆောင်ထားရမယ့် လက်နက် ဆိုတာ အမြဲတမ်းချေးချွတ်ပွတ်တိုက်ပြီး အသင့်ဆောင်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်”ဟု မိန့်တော် မူလေသည်။ ဆိုလိုသည်ကား’“မိမိတို့ ရရှိသော တန်ခိုးအဘိညာဉ်ကို လိုသလို၊ လိုတဲ့ အချိန်၊ လိုသောနေရာမှာ စိတ်တိုင်းကျဝင်စားလို့ရရန် ဝသီဘော်ငါးပါး အဝါ ဝအောင်၊ အသားကျအောင် လေ ့ကျက်နေကြရမည်”ဟု မိန့်တော် မူလိုရင်း ဖြစ်သည်။ ကြွရောက်လာသော မထေရ်ကြီးများလည်း ထိုအခါမှစ၍ တန်ခိုးကို လိုသလိုရအောင် စွမ်းဆောင်ကြလေသည်။ မာန်နတ်၏ မီးကျီးမိုးကို တားသော မထေရ် ထိုမှတပါး သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ အရှင်မဟိန္ဒစသော ရဟန္တာ သာသနာပြု မထေရ်ကြီးများ သီတင်းသုံးရာစေတီယတောင်(ယခုအခေါ်မဟိန္တလေ)မှ အစ ပြု၍ သီဟိုဠ်တကျွန်းလုံးသာမက သမုဒ္ဒရာ ပင်လယ်အတွင်း တယူဇနာ ခရီးတိုင် အောင် ကြီးကျယ်သော ဆီးမီးပူဇော်ပွဲကြီး ကျင်းပလေ ့ ရှိကြပေသည်။ ယင်းပူဇော်ပွဲကို “ဂိရိ ဘဏ္ဍဝါဟန ပူဇော်ပွဲဟု ခေါ်လေသည်။ တခါက ထိုဆီမီးပူဇော်ပွဲကြီး ကျင်းပစဉ် မာရ်နတ်သည် တကျွန်းလုံး ကောင်းကင်မှနေ၍ မီးကျီးမိုးကြီး ရွာချခဲ့ဖူး၏။ ထိုအခါ မထေရ်တပါးသည် လူများထံ မီးပွားကလေးသော်မျှမကျရောက်လာစေရန် ချက်ချင်းပထဝီကသိုဏ်း ဝင်စားကာ ကောင်းကင်၌ မြေပြင်ကြီး ဖန်ဆင်း၍ ဟန့်ဘား ပစ်လိုက်နိုင် လေသည်။ တော့ပြီ။ သို့ရာတွင် အဆိုပါအတ္ထုပ္ပတ္တိအကျယ်ကို အဋ္ဌကထာ ဋီကာတို့၌ မတွေ့ရ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁၊ ၁၅၀၊ယင်း-၂၊ ၄။) ## PAGE 497 ဝဇယန္တာပြာသာဒ်ကို ခြေညှပ်၍ လှုပ်ယမ်းသော ကိုရင် သံဃရက္ခိတ သမုဒ္ဒရာ၌ နေတော်မူသော မဟာနာဂ မထေရ်ကြီးအား သံဃရက္ခိတ ခေါ်သော တူ သာမဏေကလေးတပါး ရှိ၏။ ကိုရင်သံဃရက္ခိတသည် ရှင်ပြု၍ ဆံချသော အခိုက်မှာပင် ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူသော ကိုရင်ကလေး ဖြစ်သည်။ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်နှင့်လည်း ပြည့်စုံတော်မူလေ၏။ ကိုရင်သံဃရက္ခ ိတသည် ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်… “ရှင်ရဟန်းပြုတဲ့နေ့မှာပင် ရဟန္တာဖြစ်ပြီး သိကြားမင်း၏ ဝေဇယန္တာ ပြာသာဒ်ကို ကိုင်လှုပ်ဖူးတဲ့ ရဟန်းတော်များ ရှေးက ရှိခဲ့ဖူးလေသလား” ဟု စဉ်းစားမိတော်မူလေ၏။ သာသနာ၌ ထိုသို့ လုပ်ဖူးသော ရဟန်းတပါးမျှ မရှိခဲ့ ဖူးသည်ကို သိ၍ စူးစမ်းသောအနေဖြင့် “ငါ လှုပ်ပြမည်”ဟု ကြံရွယ်ကာ ချက်ချင်း ပင် အဘိညာဉ်ဖြင့် တာဝတိ ံသာ နတ်ပြည်သို့ တက်ကြွကာ ဝေဇယန္တာပြာသာဒ် ကြီး ပေါ်၌ ရပ်တော်မူနေပေ၏။ သို့ရာတွင် ခြေထောက်ဖြင့် ပြာသာဒ်ကြီးကို လှုပ်ကြည့်ရာ လှုပ်၍မရ ရှိလေ၏။ ထိုအခါ သိကြားမင်း၏ အခြွေအရံ နတ်သမီးများက ‘ကိုရင်ကလေး ရှင်သံဃရက္ခ ိတအား- " “သားတော်မောင် သံဃရက္ခိတ၊ သင်ဟာ ဦးခေါင်းမှာ မိခင်ဝမ်းပုပ်နံ့မှ မပျောက်သေးဘူး၊ နတ်ပြည်ကိုများလာပြီး ဝေဇယန္တာကို လှုပ်ယမ်းတယ်ပေါ့ လေ.. ဘယ်မှာရပါ့မလဲ ကိုရင်၊ ဝေဇယန္တာ ပြာသာဒ်ကြီးဟာ အခိုင်အမာ ကြီးပဲ”ဟု ပြောင်လှောင် ပြောဆိုကြလေ၏။ ကိုရင်သံဃရက္ခ ိတမှာ နတ်သမီးများ ပြောင်လှောင်သောအခါ သူ ့ဆရာ ထံမှ နည်းပြည့်စုံအောင် မရ၍သာ ယခုကဲ့သို့ အပြောင်အလှောင် ခံရသည်ဟု အောက်မေ့ကာ ဦးလေးတော် ဆရာ သာမုဒ္ဒိကမဟာန၊ ထေရ်ကြီး သီတင်း သုံးရာဌာနကို ဆင်ခြင်ကြည့်ရာ သမုဒ္ဒရာအတွင်း တနေရာ၌ ရေလိုက် ကြီး ဖန် ဆင်း၍ နေ့သန့်စင် နေတော်မူကြောင်း တွေ့မြင်ရပေ၏။ ချက်ချင်းပင် ဆရာ့ထံ သွား၍ ရှိခိုးပြီး ရပ်နေလျှင်— “ချစ်သား သံဃရက္ခိတ…၊ သင်ဟာ ပညာမသင်ကြားရသေးပဲနဲ့ တယ်ပြီး စစ်ထိုးချင်လှသကိုး”ဟု ဆီး၍ မိန့်တော်မူက’ ## PAGE 498 " “ချစ်သား…သင် ဝေဇယန္တာကို မလှုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား”ဟု 999 မေး တော် မူ၏။ ဆရာ့အကူအညီ အဆုံးအမ နည်းပြ သွန်သင်မှု မရ၍ မလှုပ်နိုင်ခဲ့ ကြောင်း လျှောက်လေလျှင် … " “ချစ်သား… သံဃရက္ခ ိတ၊သင့်လိုလူကမှ မလှုပ်နိုင်ယင် ဒီလောကမှာ ဘယ်သူ လှုပ်နိုင်ပါလိမ့်မတုံး ချစ်သား…၊ သင် မြင်ဖူးတယ်မဟုတ်လား ရေထဲမှာ ပေါလောပေါ်ပြီး မျောနေတဲ့ နွားချေးခြောက်တွေ။ နောက်ပြီး ချစ်သား….၊ ဆီပူအိုးကင်းကြီးနှင့် မုန့်များကြော်တဲ့အခါ ဆီတွေဟာ အိုးကင်း ဘေးအစွန်း ပတ်ပတ်လည်မှာ နယ်ခြားထားတာ တွေ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ဒါလောက်ဆို သင်...နားလည်လောက်ပြီးပေါ့... " " ဒါလောက်ဆို ရပါပြီ အရှင်ဘုရား” ဟု လျှောက်ကာ ဝေဇယန္တာ ပြာသာဒ်ကြီး ရပ်တည်နေရာ တပြင်လုံးကို ရေဖြစ်အောင် အဓိဋ္ဌာန်ယင်း တာဝတိ သာသို့ ချက်ချင်း ပြန်တက်သွားလေ၏။ နတ်သမီးများ ကိုရင်သံဃရက္ခ ိတ လာသည်ကို မြင်ကြလျှင် “တခါ အရှက်ကွဲသွားတာ မမှတ်သေးဘူး….၊ ကိုရင်ကလေး တခေါက် လာပြန်ပြီ”ဟု ဝိုင်း၍ ဆီးကြို ပြောဆိုကြရာ သိကြားမင်းကြီးက- « “ရှင်မတို့…၊ ငါ့ သားတော်ကလေးနဲ့ ဖပြိုင်အန်တုပြီး ပြောနေကြ သလား။ အခုသူ့မှာ ဆရာရလာပြီကွယ့်။ ညည်းတို့ ပြာသာဒ်ကြီးကို ခဏ ကလေးနဲ့ ကိုင်လှုပ်ပြလိုက်လိမ့်မယ်။ မပြောကြလေနှင့်”ဟု တားလေ၏။ ကိုရင်သံဃရက္ခိတလည်း ဝေဇယန္တာ ပြာသာဒ်ကြီး အထွတ် ထုပိကာကို ခြေမနှင့်ညှပ်ကာ သွက်သွက်ခါအောင် လှုပ်ယမ်း ပစ်လိုက်လေ၏။ ထိုအခါကျမှ စောစောက ပြောင်လှောင်သော နတ်သမီးများမှာ– " “ကိုရင်ဘုရား…သိပ်ပြီး မလှုပ်ပါနှင့်။ ရပ်ပေးပါတော့”ဟု ကြောက်လန့် အော်ဟစ်ကာ တောင်းပန်ကြလေသည်။ ကိုရှင်သံဃရက္ခိတလည်း ပြာသာဒ်ကြီးကို နေမြဲတိုင်း ရပ်တည်စေပြီးနောက် ပြာသာဒ်ထိပ်ဖျားပေါ် ရပ်လျက်-- “ယနေ့သင်္ကန်းဝတ်၊ ယနေ့ရဟန္တာဖြစ်၊ ယနေ့ပင် ဝေဇယန္တာ ပြာသာဒ် ကြီးကို ငါလှုပ်နိုင်ပြီဟေ ့…။ ဘုရားရှင့်ကျေးဇူးတော်၊ တရားမြတ်၏ ကျေးဇူး တော်၊ သံဃာတော် အရှင်မြတ်၏ ကျေးဇူးတော်တို့ကား အံ့ဖွယ်သရဲ ထူးကဲ မြင့်မြတ်လှပါပေသည် တကား”ဟု ကြုံးဝါး၍ ဥဒါန်း ကျူးတော်မူလိုက်လေ သည်။ (ဒီ-ဋ္ဌ-၂၊ ၁၄ဂ-မဟာပရိနိဗ္ဗာနသုတ် မြေလှုပ်ခန်းအဖွင့်။အံ-ဋ္ဌ-၃၊၂၅၁။)