## PAGE 499 ၄ ၅ ၆ 1 နိရောဓ သမာပတ် ဝင်စားမှုအရာ စံတော်ဝင် မဟာနာဂထေရ် နိရောဓသမာပတ် ဝင်စားခြင်းနှင့်စပ်၍ စံတင်တော်မူရသော သီဟိုဠ်ခေတ် မထေရ်တပါးမှာ မဟာနာဂမထေရ်ဖြစ်သည်။ မဟာနာဂမထေရ်သည် မယ်တော်ဒကာမကြီး၏ရွာသို့ ဆွမ်းခံကြွတော် မူရာ တနေ့တွင် မယ်တော်ကြီးလှူလိုက်သော ယာဂုကို အလှူခံ၍ ရွာတွင်း ဆွမ်းစား ဇရပ်၌ ခေတ္တ အပန်းပြေ နားနေတော်မူ၏။ထိုင်နေလျက်က နိရောဓသမာပတ် ဝင်စားတော်မူသည်။ နိရောဓသမာပတ် ဝင်စားခြင်းဟူသည် သင်္ခါရဒုက္ခများအပေါ် ငြီးငွေ့ကာ လက်ရှိဘဝခန္ဓာ၌ပင်လျှင် စိတ်ဆန္ဒရှိတော်မမူကြသဖြင့် အတုမဲ့ငြိမ်းသော အငြိမ်း ဓာတ်သို့ (နိဗ္ဗာနသုခ)ဝင်ရောက်၍ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချမ်းသာစွာ နေခြင်း ပတည်း။ နိရောဓသမာပတ် ဝင်စားနိုင်သူနှင့် အဓိဋ္ဌာန်ပုံ ထို နိရောဓသမာပတ်မှာ အဘိညာဉ်တန်ခိုးရှိသော အနာဂါမ်နှင့် ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်တို့သာ ဝင်စားနိုင်ကြကုန်၏။ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ထိုအငြိမ်းဓာတ်ဖြင့် နေတော်မူနိုင်ကြ၏။ ထိုသို့ မဝင်စားမီ မိမိ ပစ္စည်းများ မည်သည့် မီး လေ ရေ ခိုးသူ ကြွက် စသည်တို့ကြောင့်မျှ မပျက်စီးရအောင်လည်း ကြိုတင်၍ အဓိဋ္ဌာန် ရ၏။ ထို ့ပြင် ဝင်စားမည့် အချိန်ကာလ သတ်မှတ်ရခြင်း၊ (ဘုရားရှင် သက်တော် ထင်ရှားရှိသော အခါကမူ ဘုရားရှင်ခေါ်တော်မူလျှင် သိရှိစေရန်နှင့်) သံဃာ့ ကံကြီးကံငယ် ကိစ္စအတွက် မချွတ်ယွင်းစေရန်လည်း ကြိုတင်၍ အဓိဋ္ဌာန်တော် မူကြရလေသည်။ မဟာနာဂမထေရ်သည် ဆွမ်းစားဇရပ်၌ နိရောဓသမာပတ် ဝင်စားခိုက် ခေတ္တ အပန်းပြေနားနေသော အခြား ဆွမ်းခံ ရဟန်းတော်များလည်း ရှိနေ ကြ၏။ ထိုအခိုက် ရုတ်တရက် ဆွမ်းစားဇရပ်ကို မီးလောင်လေရာ အခြားရဟန်း တော်များမှာ နေရာထိုင်ခင်းနှင့် မိမိတို့သပိတ်များကို ယူဆောင်ကာ အပြေး အလွှား ထွက်ပြေးကြလေ၏။ မီးလောင်သည်ကိုမြင်၍ ရွာသူ ရွာသားများ စုရုံးရောက်ရှိလာကြရာ မီးများ ဝိုင်းနေသည့်ကြားတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်နေသော မဟာနာဂ. မထေရ်ကို ## PAGE 500 မြင်တွေ့ကြလေ၏။ မီးသည် မထေရ်ကိုဝိုင်းရံလျက် ရှိသမျှ မြက်သစ်ဝါးများကို လောင်ကျွမ်းနေလေပြီ။ ရွာသူ ရွာသားများမှာ မဟာနာဂထေရ်ကိုကြည့်၍ အိပ်ငိုက်နေသည် အထင်ဖြင့် “အတော်အပျင်းကြီးတဲ့ ရဟန်းပဲ”ဟု အပြစ်တင်ယင်း ရေအိုးများ သယ်ဆောင်ကာ ပက်ဖျန်းငြိမ်းသတ်ကြသည်။မထေရ်ကား တုတ်တုတ်မျှမလှုပ်ပေ။ အတန်ကြခလျှင် မထေရ်၏ကျေးဇူးဂုဏ်ကို ရိပ်မိသိရှိကြသဖြင့် အလျင် အမြန် ပြာများ မီးသွေးများကို ရှင်းလင်းကြ၏။ပြီးလျှင် နွားချေးစိုဖြင့်လိမ်းကျံ သော မြေသမံတလင်း လုပ်ကြ၏။ ရသမျှပန်းများရှာဖွေကာ ပန်းမွေ့ရာခင်းလှူ ကြ၏။ လူများ တအံ့တဩ လာရောက်ကြည်ညို၍ ရှိခိုးကြသည်။ ဘုန်းကြီးအောင်၊ ပစ္စည်းရအောင် တန်ခိုးပြသလား မဟာနာဂထေရ်လည်း သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကာလစေ့၍ သမာပတ်မှ ထတော်မူရာ မိမိအား ရှိခိုးပူဇော်နေကြသော ဒကာများကို မြင်တော်မူ၍“ဖုံးကွယ် လျှို့ဝှက်ထားသော ငါ၏ သမာပတ်ဂုဏ်ကား ယခုပေါ်လေပြီ”ဟု နှလုံးသွင်းကာ (ဆက်၍ ဖုံးကွယ်ရန် မလိုအပ်တော့သဖြင့်) ထိုနေရာမှပင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက် ဖိယင်္ဂုကျွန်းသို့ ကြွတော်မူလေ၏။ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၂ ၊ ၃ ၄ဂ။) ကာ ရဟန်းတော်များ လူဒကာနှင့် သာမဏေတို့အား တန်ခိုးမပြကောင်း။ ဘူတာရောစန=အမှန်ပြောသော ပါစိတ်အာပတ်သင့်သည်။ ပဋိပတ်လုပ်နေသော သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းများကိုမူ ပြောပြကောင်းလေသည်။ “အဿဂုတ္တမထေရ်ကား သက်စွန့်ကြိုးပမ်း ကမ္မဋ္ဌာန်းလုပ်လိုသော နည်းခံ တပည့်များအား ကောင်းကင်၌ စမ္မခဏ် (သားရေအခင်း) ခင်း၍ အခင်းပေါ် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ပြီးလျှင် ကမ္မဋ္ဌာန်းတရား ပေးတော်မူဖူးသည်”ဟု ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁၊ ၉၅-၌ တွေ့ရှိရပေသည်။ သာသနာအတွက် လိုအပ်လျှင် တန်ခိုးကို သုံးတော်မူကြသည်ပင်ဖြစ်သည်။ ဒေဝဒတ် သံဃာသင်းခဲ့စဉ် ဒေဝဒတ်ထံပါသွားသော သံဃာများကို ပြန်လည် သိမ်းသွင်း ခေါ်ဆောင်ကြရရာ၌ အရှင်သာရိပုတ္တရာသည် အတပ်ဟောတန်ခိုး (အာဏာဒေသနာ ပါဋိဟာရိယ)ကို သုံး၍လည်းကောင်း၊အရှင်မောဂ္ဂလ္လာန်သည် ဖန်ဆင်းသောတန်ခိုး (ဣဒ္ဓိပါဋိဟာရိယ)ကို သုံး၍လည်းကောင်း ကောင်းကင်မှ ပြန်ခေါ်လာကြ၏။ (ဝိနည်းနှင့် ဓမ္မ-ဋ္ဌ-၁၊ ၉ ၂-ဒေဝဒတ္တ ဝတ္ထု။ (ဘုရားရှင်သည် ပင် ရှင်သာဂတအား တန်ခိုးပြရန် တိုက်တွန်းတော်မူလျက် ဝေနေယျဇ္ဈာသယ လိုက်၍ တန်ခိုးကို ခွင့်ပြုတော်မူသည်။ (၀-၃၊ ၂၆၆-နှင့် ယင်းဋ္ဌ၊ ၃၆၄။) ဘုရားလက်ထက်ကပင် သင်္ဂါရဝပုဏ္ဏားသည် ပစ္စည်းရရှန် တန်ခိုးပြသည်အထင်ဖြင့် ## PAGE 501 ဘုရားရှင်အား လျှောက်၍ အကျယ်ရှင်းပြဖူး၏။ (အံ-ဋ္ဌ-၂၊ ၁၅၁-သင်္ဂါရဝ သုတ်။)ပစ္စည်းရရန်အတွက် တန်ခိုးကို အရိယာများ သုံးရိုးမရှိချေ။(သုတ္တန်-ဋ္ဌ-၂၊ ၂ ၃၇။) ရဟန်းခုနစ်ရာကို တန်ခိုးဖြင့် ပင့်ဆောင်သော စူဠ သမုဒ္ဒ ထေရ် သီဟိုဠ်ကျွန်း တကျွန်းလုံး ဒုဗ္ဘိက္ခန္တရ ကပ်ကြီး ဆိုက်ရောက်သောအခါ ဒကာ ဒကာမတို့အား မှီခို၍ သာသနာပြုကြရသော သံဃာတော်များ ပို၍ပင် ဒုက္ခရောက်တော် မူကြရလေသည်။ ထိုခေတ်ဆိုး ခေတ်ကျပ်ကြီးအတွင်း ရဟန်းတော် ခုနစ်ရာတို့သည် စူဠ သမုဒ္ဒမထေရ်ကြီးထံရောက်လာကြရာ မထေရ်ကြီးမှာ သံဃာတော်များ ဆွမ်းကွမ်း အတွက် ကြောင့်ကြတော်မူရလေသည်။ ရဟန်းတော်များကလည်း အဆမတန် များလာသဖြင့် ဆွမ်းရနိုင်မည့်အရပ်ဒေသကို ဆင်ခြင်၍ကြည့်တော်မူရာ သီဟိုဠ် တကျွန်းလုံး မည်သည့်နေရာ၌မျှ . ထိုမျှလောက် များပြားသော သံဃာတော်များ အတွက် ဆွမ်းရရန် မမြင်တွေ့ရချေ။ အဝေးကို နီးအောင်၊ ရေကိုနို ဖြစ်အောင် ဖန်ဆင်းခြင်း " သို့နှင့် သံဃာတော် ခုနစ်ရာအား- " “ငါ့ရှင်တို့…၊လာကြ၊ သင်္ကန်းရုံကြ၊ သပိတ်ယူကြ၊ ဆွမ်းခံကြွကြစို့ နှိုးဆော်တော်မူလျက် မြေပြင်ကို ချုံ့ကာသီဟိုဠ်မှ (ဣန္ဒိယ)ပါဋလိပုတ်ပြည်သို့ ဆွမ်းခံကြွတော်မူလေသည်။ ရဟန်းတော်များလည်း မိမိတို့ တခါမျှ မရောက်ဖူး သောမြို့ဖြစ်နေ၍ အံ့အားသင့်ကာ မေးလျှောက်သမျှ ဤသို့ ဖြေဆိုတော်မူ၏။ ရဟန်းများ အရှင်ဘုရား….၊ ဒါ ဘာမြို့ပါလဲ။ မထေရ် ငါ့ရှင်တို့..ပါဋလိပုတ်မြို့ဆိုဘာ ဒါပဲ။ ရဟန်းများ အရှင်ဘုရား... ပါဋလိပုတ်မြို့ဆိုတာ တပည့်ဘော်များနေရာနှင့် အဝေးကြီး မဟုတ်လားဘုရား။ မထေရ် ငါ့ရှင်တို့…၊ မထေရ်အိုကြီးတွေဆိုတာ အဝေးမှာ ရှိနေဘာကိုလဲ ယူဆောင်ပြီး အနီးဖြစ်အောင် လုပ်တတ်ကြတယ်။ ရဟန်းများ အနို ့……၊မဟာ သမုဒ္ဒရာက ဘယ်မှာပါလဲ ဘုရား။