## PAGE 514 ကိုရင်ကလေး တော်တော် ဈာန်ကစား ၄ ၇ ၁ ရဟန္တာအရှင်မြတ်ကြီးတပါးသည် သီဟိုဠ်ကျွန်းရှိ မဟာစေတီနှင့် ဗောဓိပင်ကို သွားရောက်ပူဇော်မည်ဟု မိမိသီတင်းသုံးသော ရွာကလေးမှ မဟာ ဝိဟာရကျောင်းတိုက်သို့ ကြွတော်မူ၏။ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်နှင့် ပြည့်စုံသော သာမ ဏေငယ်တပါးကိုလည်း နောက်ပါ ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။ မဟာဓိဟာရကျောင်း တိုက်ကြီးအတွင်း သင့်လျော်သောကျောင်းတခု၌ ဆရာ တပည့် တည်းခို နေထိုင် တော်မူကြလေသည်။ ညနေအချိန်အခါမျိုးတွင် သံဃာတော်အများပင် မဟာစေတီသို့ ဘုရား ပူဇော်သွားလေ့ရှိကြရာ မထေရ်ကြီးကား သံဃာတော်များကို လေးစားငဲ့ကွက် နေရသဖြင့် ကောင်းစွာဘုရားအာရုံပြုနိုင်ခွင့်ရမည်မဟုတ်၍ သံဃာအများ ကြွချိန် မကြွပဲ နေလေသည်။ ဘုရားဖူးသံဃာတော်များလည်း ပြန်ကြွလာချိန် လူဒကာ, ဒကာမများ လည်း ညနေစာ စားသောက်နေချိန် (သပ္ပာယသမ္မဇဉ်ခေါ်၏) လူသူရှင်းမည့် အချိန်ကို စောင့်È ကာ သာမဏေငယ်ကိုပင် အသိမပေးပဲတခုသော ညနေတွင် ကြွတော်မူလေ၏။ သာမဏေလည်း မိမိဆရာတော်ကြီးကို မတွေ့ရသဖြင့်’ “ဘယ့်နှယ်လဲ…..အချိန်မဟုတ် အခါမဟုတ်၊ ဆရာတော်ကြီး တပါးထဲ ကြွသွားပြီ။ အကြောင်းဘယ်လိုလဲ သိရအောင် လိုက်သွားဦးမှပဲ”ဟုစဉ်းစား ကာ ဆရာတော်ကြီးကြွသွားသော လမ်းအတိုင်း နောက်က.. ထက်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားလေ၏။ မထေရ်ကြီးလည်း မိမိတပည့်လိုက်ပါလာမည်ကို မဆင်ခြင်မိချေ။ ကြွမြဲ.. တိုင်း ကြွကာ မဟာစေတီ တောင်ဘက်မုခ်မှ တက်တော်မူရာ သာမဏေလည်း နောက်ကပင် လိုက်ပါတက် သွား၏။ စေတီရင်ပြင်ပေါ်သို့ရောက်လျှင် မထေရ်ကြီးသည် မဟာစေတီကို တချက် မော်ဖူးလိုက်ပြီး ဘုရားအာရုံပြုကာ မလှုပ် မယှက် စိတ်ပါ လက်ပါ ကျေနပ်စွာ ရှိခိုးတော်မူလေသည်။ အားရ ' သာမဏေလည်း နောက်မှနေ၍ မထေရ်ကြီးမလှုပ်မယှက်ရှိခိုးနေသည်ကို ကြည့်ကာ— “ဪ…ငါရဲ့ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ကြီးဟာ ဘုရားကို အလွန် ရိုရိုသေသေ လေးလေးမြတ်မြတ်ရှိခိုးနေပါကလား။ ပန်းများရလျှင် ပူဇော် လှူဒါန်းလိုမလား မသိ'ဟု စဉ်းစားနေခိုက်၊ မထေရ်ကြီးလည်း ထိုင်၍ ရှိခိုးနေရာမှ မတ်တတ်ထ ၂. ## PAGE 515 92J လက်အုပ်ချီလျက် မဟာစေတီကိုမော်ကြည့်ဖူးမြော်နေလေသည်။ သာမဏေလည်း မိမိရောက်နေကြောင်း ချောင်းဟန့်သံ ပေးလိုက်၏။ မထေရ်ကြီးမှာ နောက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်ပြီးလျှင်’ " " “ငါ့ရှင် ကိုရှင်…၊ ဘယ်အချိန်က ရောက်လာသလဲ”ဟု မေးတော်မူ၍’ “ဆရာတော်ဘုရား… ၊ ဘုရားအာရုံပြုစကပင် ရောက်ရှိနေပါဘယ်ဘုရား။ ဆရာတော်ဟာ အလွန့်ကို ရိုရိုသေသေ လေးလေးမြတ်မြတ်ကြီး ရှိခိုးနေတာပါ လား ဘုရား။ တကယ်လို့ ပူဇော်ရန်ပန်းများရလျှင် လှူဒါန်း ပူဇော်လိုပါသလား အရှင်ဘုရား”ဟု လျှောက်လိုက်သည်။ မထေရ်ကြီးကလည်း’ JIL ကောင်းပေတယ်…ကိုရင်၊ ဒီမဟာစေတီလို ဘယ်မှာမှ ဒီလောက် ဓာတ် တော်မွေတော် များများ ထည့်သွင်း ဌပနာထားတဲ့ စေတီဘော်မရှိပူး ငါ့ရှင်။ ပန်းရလျှင် ဒီလောက် ထူးခြား မြင့်မြတ်တဲ့ အတုမရှိစေတီတော်ကြီးကို ဘယ်သူ မပူဇော်လိုပဲ ရှိပါ့မလဲ ငါ့ရှင်။” ဒါဖြင့် အရှင်ဘုရား…၊ ခေတ္တ သည်းခံဆိုင်းငံ ့တော်မူပါဦး၊ တပည့် ဟော် ပန်းကို ဆောင်ယူချေပါဦးမယ်”ဟု လျှောက်ကာ သာမဏေငယ်သည် ချက်ချင်း ဈာန်သမာပတ်ဝင်စား၍ ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် ဟိမဝန္တာသို့ ကြွသွား လေ၏။ မထေရ်ကြီးသည် စေ တောင်ဘက်မုခ်မှ အာရုံပြုအပြီး အနောက် ဘက်မုခ်သို့ လှည့်တော်မူ၏။ သာမဏေငယ်သည် မထေရ်ကြီး အနောက်ဘက် မုခ်သို့ မရောက်ခင်မှာပင် ရေစစ်ခွက်နှင့် ယူဆောင်လာသောပန်းများကို မထေရ် ကြီး လက်သို့ ထည့်လှူလိုက်၏။ “အဆင်းအနံ့နှင့်ပြည့်စုံသော ဤပန်းများကို လှူဒါန်း ပူဇော်တော်မူပါ အရှင်ဘုရား”ဟု လျှောက်လျှင် မထေရ်ကြီးသည် (တဖန်ခွက်မျှသာ' ရှိသော) ရေစစ်ခွက်ကို ကြည့်၍- ဟ “ကိုရင် …၊ ငါ့ရှင်ပန်းက နဲနဲကလေးပါလား”ဟု မိန့်တော်မူလျှင်’ “အရှင်ဘုရား…၊ ပန်းလှူရန် အလိုရာရှိကြသာကြပါ။ ဘုရားရှင်ရဲ့ ကျေးဇူး တော် ဂုဏ်တော်တွေကိုသာ ဆင်ခြင်ပြီး ပူဇော်တော်မူပါဘုရား”ဟုသာ လျှောက် ထားလိုက်သည်။ မထေရ်ကြီးလည်း စေတီအနောက်မုခ်က တက်ရသော လှေကားဖြင့် တက် ကာ စေတီတော် ´ သပိတ်မှောက်အောက် အထက်ပစ္စယံ၌ ပန်းများ ခင်းဖြန့် လှူ တော် မူ၏။ စေတီတော် တပတ်ပြည့်သွားသော်လည်း ရေခွက်ထဲရှိပန်းများကား မကုန်သေးချေ။ အထက်ပစ္စယံ.ပတ်ပတ်လည်၌ ပန်းများ ပြည့်လျှံဖြိုးမောက်၍ အောက်ပစ္စယံသို့ပင် ကျလာကုန်၏။ အောက်ပစ္စယံသို့ဆင်း၍ ပူဇော်မည်ဟု ဆင်း ကြွလာရာ အောက်ပစ္စယံ၌လည်း ပန်းများမှာ ဒူးဆစ်မြုပ်မျှ ပတ်ပတ်လည် ပြည့် ## PAGE 516 သိဟိုဠ်ခေတ် စံတော်ဝင် အရိယာများ နေကြသည်ကို တွေ့ရလေ၏။ အောက်ပစ္စယံမှ ပန်းများလည်း ပြည့်လျှံကျကာ စေတီဖိနပ်တော် ပတ်ပတ်လည်၌ပင့် ပြည့်နေ၏။ အထက်ပစ္စယံမှ အောက်ခြေဖိနပ်တော်အထိ ပန်းများ ပြည့်လျှံနေသဖြင့် ပူဇော်ရန် နေရာမကျန်ရှိတော့၍ စေတီရင်ပြင်၌ ကြဲဖြန့် ပူဇော်လိုက်ရာ စေတီ ရင်ပြင်တော်တခုလုံးလည်း ပန်းများ ပြည့်နေတော့သည်။ သို့သော် ရေစစ်ခွက်ထဲ၌ ကား ပန်းများ မလျော့သေးချေ။ " “ငါ့ရှင်…၊ ပန်းတွေ မကုန်နိုင်ပါလား”ဟု မိန့်တော်မူလျှင်- “အရှင်ဘုရား…၊ ရေစစ်မျက်နှာဝကို အောက်ဘက်လှည့်ပြီး မှောက်သွန် ချတော် မူလိုက်ပါဘုရား”ဟု လျှောက်၍ ရေစစ်ကိုမှောက်ပြီး လှုပ်ခါလိုက်မှ ပန်း များ ကုန်လေတော့သည်။ ရေစစ်ခွက်ကို သာမဏေငယ်အား ပေးပြီးနောက် ဆရာ တပည့် မဟာစေတီကြီးအား လက်ျာရစ် သုံးပတ်လှည့်ကာ ပူဇော်ကြလေ၏။ အရပ်လေးမျက်နှာတို့၌လည်း ထိုင်၍ ဘုရားအာရုံပြုပြီးလျှင် စေတီရင်ပြင်မှ ဆင်း ကြွလေ၏။ ကျောင်းသို့အပြန်လမ်းတွင် မထေရ်ကြီးသည် မိမိတပည့် သာမဏေငယ်၏ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်နှင့် စပ်၍’ အင်း...ရင်ကလေးကား တန်ခိုးကြီးပေစွ၊ ဒီတန်ခိုးကို ဆက်လက်ပြီး စောင့်မှ စောင့်ရှောက်နိုင်ပါ့မလား”ဟု ဆင်ခြင်တော်မူရာ ဆက်လက်စောင့်ရှောက် နိုင်မည့် အခြေအနေကို မြင်တော်မမူသဖြင့်— " “ငါ့ရှင်သာမဏေ…၊ သင် ယခုတော့ အလွန် တန်ခိုးကြီးပေတယ်။ ဒါ ပေမယ့် တနေ့တော့ ကိုယ့်တန်ခိုးကိုယ်ဖျက်ပြီး နောက်ဆုံးယက်ကန်းသည် အကန်း မကလေးလက်နှင့် နယ်တဲ့ ဆန်ပုန်းရည်ကို သောက်နေရတတ်တယ်”ဟု မိန့်တော် မူလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် သာမဏေငယ်သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏ စကားကြောင့် ထိတ်လန့် သံဝေဂရကာ ဝိပဿနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတရား မတောင်းခံရုံမျှမက၊ “ငါ့ကို ဆရာတော် ဘာတွေ ပြောနေပါလိမ့်”ဟုပင် စိတ်မဝင်စား။ မကြားယောင်ဆောင်၍ လိုက်ပါ ခဲ့၏။ မထေရ်ကြီးသည် မဟာစေတီနှင့် မဟာဗောဓိကို ဖူးမြော်အပြီး သပိတ် သင်္ကန်းကို သာမဏေအား ယူစေကာ ကုဋေဠိတိဿမဟာဝိဟာရ (သီဟိုဠ်မူ-ကုဋေ တိဿ မဟာပိဟာရ) ကျောင်းတိုက်ကြီးသို့ ဆရာတပည့် ကြွကြလေသည်။ သာမဏေငယ်သည် ဆွမ်းခံကြွသောအခါ မိမိဆရာတော်နှင့်အတူ ဆွမ်းခံ သော်လည်း ကျောင်းမှကြွသောအခါ အတူလိုက်ပါ၍ မသွား။ “အရှင်ဘုရား…ဒီယနေ့ အဘယ်ရွာသို့ ဆွမ်းခံကြွပါမည်လဲ”လျှောက်ကာ ဆရာ၏ သပိတ် သင်္ကန်းကြီးများကို ယူထားလိုက်ပြီးလျှင် ဆွမ်းခံဝင်မည့် ရွာ ,,