## PAGE 523 တင်ထွန်းကျော်/ အခန်း (ဂ) သိခက်သော အရိယ သဘာဝနှင့် အရိယူပဝါဒကံကြီး တရားငြင်း တရားချင်းပြိုင် “အာနန္ဒာ…ပုဗ္ဗဘာဂမဂ်(သမထ ဝိပဿနာ လောကီမဂ္ဂင်)၌ဖြစ်စေ၊ ကျင့်စဉ်၌ဖြစ်စေ သံဃာ့ဘောင်၌ ငြင်းခုံမှုဖြစ်သော် ဖြစ်နိုင်ရာ သေး၏။ (လောကုတ္တရာမဂ်၌ကား ငြင်းခုံဖွယ် မရှိ။) အကယ်၍ ငြင်းခုံမှုဖြစ်ခဲ့လျှင် ထိုငြင်းခုံမှုသည် သတ္တဝါအများ အကျိုးမဲ့ရန်, ချမ်းသာမဲ့ရန် ဖြစ်၏။ များစွာသော လူအပေါင်း၏ အကျိုးပျက်စိးရန်, အစီးအပွားမဲ့ရန်ဖြစ်၏။ နတ်ဗြဟ္မာ သတ္တဝါအားလုံး ဆင်းရဲကြရန်သာ ဖြစ်ပေ၏။ (သာမဂါမသုတ်) ## PAGE 524 ရဲနှင့်နတ်ပြည်ကိုပြ၍ တရားဟောသော ပုဂ္ဂိုလ်ကျော် ဓမ္မဒိန္နထေရ် သီဟိုဠ်ကျွန်းတလင်္ဂရှကျောင်းနေ အရှင်ဓမ္မဒိန္နမထေရ်သည် အလွန်ထင်ရှား ကျော်ကြား၍ တန်ခိုးနှင့်ပြည့်စုံသော ရဟန္တာအရှင်မြတ်ကြီးတပါး ဖြစ်တော် မူလေသည်။ (မ-ဋ္ဌ-၁၊ ၁၈-၌ တလင်္ဂရှတိဿတောင်၌ နေသည်ဟု လာ၏။) မဟာနာဂ မထေရ်ကြီးနှင့် မဟာတိဿမထေရ်ကြီးနှစ်ပါး အဘိညာဉ် သမာပတ် ဝင်စားတော်မူနိုင်ကြသဖြင့် အနုသယ ကိလေသာများ ငုပ်ကွယ်၍ ရဟန်းကိစ္စ ပြီးပြီဟု အထင်ရောက်တော်မူနေကြစဉ် တရားလမ်းစဉ် အမှန်ရောက် အောင် ညွှန်ပြတော်မူသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဓမ္မဒိန္နမထေရ်မြတ်ကြီးပင်ဖြစ်၏။ (မဟာ နာဂ မထေရ်နှင့် မဟာတိဿ မထေရ်နှစ်ပါးအကြောင်း၌ ကြည့်ပါ။) အဆိုပါ ဓမ္မဒိန္နမထေရ်သည် တနေ့သောအခါ တိဿမဟာဝိဟာရရှိ စေတီရင်ပြင်၌ အပဏ္ဏကသုတ္တန်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ အပဏ္ဏကသုတ္တန်ဟူသည် မူလပဏ္ဏာသပါဠိတော်၌ လာရှိသောသုတ်ဖြစ်၍ ထိုသုတ်၌ “သုံးပါးသော အကျင့် တရားနှင့် ပြည့်စုံသောရဟန်းသည် အပဏ္ဏကပဋိပဒါခေါ်=ကိန်းသေ အကျင့်ကို ကျင့်သည်မည်၏”ဟု အစချီ ဟောကြားသော သုတ္တန်ဖြစ်၏။(မူလပဏ္ဏာသ၌ရှု။) ဓမ္မဒိန္နမထေရ်သည် ထို အပဏ္ဏကသုတ်ကို ဟောတော်မူစဉ် ကိုင်ဆောင် ထားသောယပ်ကို အောက်ဖက်သို့ညွှတ်၍ ပြလိုက်လျှင် တရားနာပရိသတ်မှာ အဝီစိတိုင်အောင် တပြင်တည်း ဟင်းလင်းပွင့်မြင်ရ၏။ယပ်ကို အထက်သို့ ညွှန်ပြ လိုက်လျှင် နတ်ပြည်ခြောက်ထပ်၊ ဗြဟ္မာပြည်နှစ်ဆယ်ကို တပြင်တည်းဟင်းလင်းပွင့် မြင်ရလေသည်။ • ယင်းသို့ ငရဲဘေးဖြင့် ခြိမ်းခြောက်၍၊ နတ်ချမ်းသာဖြင့် ဖြားယောင်း၍ တရားကို ဟောတော်မူရာ တရားနာသူများ သောတာပန်ဖြစ်သူဖြစ်၍ အချို ရဟန္တာတိုင်အောင် ပါရမီအလျောက် အသီးသီး ကျွတ်ဘမ်းဝင်ကြရလေသည်။ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၂၊ ၂ ၁။) အရှင်မြတ်အား တရားပြရန်ပင့်ခြင်း အရှင်ဓမ္မဒိန္နကား ရဟန်းပြုစ၊ရဟန်းငယ်ဘဝကပင် ထင်းရှာကျော်ကြား၍ ထိုအရှင်မြတ်၏ ဥပနိဿယဖြင့် တရားထူးရကြသော ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ အလွန် မျာ ပြားကုန်၏။ ## PAGE 525 ထိုသတင်းကို ကြားသိရသော မဟာဂါမ နေပြည်တော် တိဿမဟာ ဝိဟာရကျောင်းနေ သံဃာတော်များက— “အရှင်ဓမ္မဒိန္နဟာ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့်မသင့်လျော်တဲ့ ကမ္မဋ္ဌာန်းကိုပေးတဲ့ဆရာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ အမြန်ပင့်ဆောင်ခဲ့ကြ”ဟု ရဟန်းတော်များအား အရှင်ဓမ္မဒိန္နကို အပင့်လွှတ်လိုက်၏။ ထိုအပင့်လာသော ရဟန်းတော်များ အရှင်မြတ်ထံ ရောက် သောအခါ.. " ငါ့ရှင် ဓမ္မဒိန္န၊ တိဿမဟာဝိဟာရကျောင်း သံဃာများက ငါ့ရှင်အား တရားပြပေးရန် အပင့်ခိုင်း၍ လာကြရသည်”ဟု လျှောက်ရာ အရှင်မြတ်က- “အရှင်ဘုရားများဘုရား၊ ယခု ကြွလာကြတဲ့ အရှင်ဘုရား များဟာ သူတပါးကိုပဲ ရှာကြမလား၊မိမိကိုယ်ကိုပဲ ရှာကြမလား”ဟု မေးလျှောက်လေ၏။ ကြွလာသော ရဟန်းများကလည်း မိမိကိုယ်ကိုသာ ရှာကြမည့် အကြောင်း လျှောက်ကြသဖြင့် အရှင်မြတ်က ကမ္မဋ္ဌာန်းပေးလေရာ ကြွလာသော ရဟန်းများ အားလုံး အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်တော်မူကြလေသည်။ ပြန်လည်၍လည်း မကြွ ကြတော့ပေ။ တိဿမဟာဝိဟာရကျောင်း သံဃာ များမှာလည်း စေလွှတ်လိုက်သော ရဟန်းများ ပြန်၍မလာကြသဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တသုတ်ပြီးတသုတ် စေလွှတ် ပင့်ဆောင်ရာ လာတိုင်းလာတိုင်းသော ရဟန်းများအားလုံး ရှေးနည်းနှင်နှင် ရဟန္တာချည်း ဖြစ်တော်မူကြလေသည်။ တောထွက်ကိုယ်တော်ကြီး ထပ်မံပင့်ခြင်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပင့်လျှောက်သော်လည်း အရှင်မြတ်ကား ကြွရောက်ခြင်း မရှိချေ။ ယင်းသံဃာဘော်များ ပင့်လျှောက်သည့်အတိုင်း လိုရာကိစ္စ ပြီးမြောက် ကြမည့် ဝေနေယျများမှာ သုံးကြိမ် သုံးသုတ်ကြွလာသော ရဟန်းတော်များသာ ဖြစ်၍ အခြားမကျန်ရှိတော့ကြောင်း၊ ထိုအတွက်လည်း တမင်မကြွသွားရတော့ပဲ မိမိကျောင်း၌ပင် ကိစ္စပြီးနေကြောင်း မြင်တော်မူ၍ မကြွသွားခြင်းဖြစ်လေသည်။ (ဋီကာ) ယင်းသို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပင့်၍ မကြွလှာ၊ ပင့်ဆောင်ခိုင်းလိုက်သော ရဟန်းများလည်း ပြန်မလာကြသဖြင့် နောက်ဆုံး ကြီးမှရဟန်းပြုသော တော ထွက်ရဟန်းကြီးတပါးအား အပင့်လွှတ်ကြပြန်၏။ ကြွလာသော ထိုရဟန်းကြီးက- “ငါ့ရှင် ဓမ္မဒိန္န…၊ တိဿမဟာဝိဟာရ သံဃာတော်များက ငါ့ရှင်ထံ သုံးကြိမ်သုံးသုတ် အပင့်လွှတ်ခဲ့ပြီ။ ငါ့ရှင်လို ပုဂ္ဂိုလ်ကတောင် သံဃာတော်၏ "