## PAGE 526 အာဏာကို မလေးစားပဲကိုး…၊ ဘာ့ကြောင့် ကြွမလာတာလဲ ငါ့ရှင်”ဟု သံဃာ့ အာဏာဖြင့် ပြောဆိုရာ အရှင်မြတ်လည်း’ " “သံဃာ့အာဏာတော်ကို မလိုက်နာဘူးဆိုတာ ဘာများပါလိမ့်မလဲ”ဟု (ဉာဏ်ဖြင့် မဆင်ခြင်တော့ပဲ အခြားကိစ္စ တစုံတရာဖြစ်လေမလား အောက်မေ ကာ) မိမိ၏ သစ်ရွက်မိုး ကျောင်းကလေးတွင်းသို့ပင် မဝင်တော့ပဲ သပိတ်သင်္ကန်း အယူခိုင်းကာ ချက်ချင်းပင် ကြွတော်မူလေ၏။ သမာပတ်မျှဖြင့် ရဟန္တာ ဖြစ်ပြီထင်နေသော ဟင်္ကနဝါသီ မဟာ ဒတ္တထေရ် အရှင်မြတ်သည် လမ်းခရီးအကြားရှိ ဟက်နမည်သော ကျောင်းတကျေင်း သို့ ဝင်တော်မူ၏။ ထိုကျောင်းနေ မဟာဒတ္တ မထေရ်ကြီးလည်း ဝါတော်ခြောက် ဆယ်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဘိဉာဏ်သမာပတ်ကြောင့် ရဟန်းကိစ္စပြီးပြီဟု ထင်မှတ် နေသဖြင့် (မဟာနာဂ မထေရ်ကြီးအား ဆင်ဖန်ဆင်းခိုင်း၍ တရားပေးသကဲ့သို့) အရှင်မြတ် ရောက်သွား၍ လမ်းတည့်ပေးခါမှ ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူသွားလေသည်။ (မဟာနာဂထေရ်နှင့် အလုံးစုံတူ၍ မပြတော့ပြီ။) နိက ပန္နကဝါသီ စူဠ သုမန ထေရ် ထို့နောက် အရှင်မြတ်သည် စိတ္တလတောင်သို့ ဆက်လက် ကြွတော်မူ၏။ ထိုတောင်ရှိ နိကပေန္နက” အရပ်၌လည်း အထက်ပါအတိုင်း ရဟန္တာဖြစ်ပြီဟု ထင်မှတ်နေသော စူဠသုမန မထေရ်ကြီးတပါးအား (မဟာတိဿမထေရ်ကြီး ကြာပွင့်နှင့် ကြာရုံပေါ်၌ သီဆိုကခုန်နေဟန် သတို့သမီးငယ်တဦး ဖန်ဆင်း ခိုင်းတော်မူသကဲ့သို့) ဖန်ဆင်းခိုင်းပြီးလျှင်’ အား " “ကဲ … အရှင်ဘုရား၊ အဲဒီမာတုဂါမလေးကိုပဲ အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ရှုကြည့် တော် မူပါဦးဘုရား”ဟု လျှောက်ထားကာ အရှင်မြတ်ကား ပြာသာဒ်ကျောင်း ထဲသို့ ဝင်သွား၏။ မကြာမီ မထေရ်ကြီးလည်း အနှစ်ခြောက်ဆယ်လုံးလုံး ငုပ်ကွယ် နေသော အနုသယ ရာဂဇာတ်ငုပ်ကြီး ပေါ်လာသဖြင့် “ငါ ရဟန္တာမဟုတ်သေး ဟု သိမြင်ကာ အရှင်မြတ်ထံ တရားတောင်းခံ၍ ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူလေသည်။ ## PAGE 527 တံမြက်စည်း ပီတိ ်ဗုဒ္ဓာနုဿတိ ပီတိ” မျှနှင့် ကျေနပ်နေသူများ ထို့နောက် အရှင်မြတ်သည် ရည်ရွယ်ရင်းဖြစ်သော တိဿ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးသို့ ကြွတော်မူလေ၏။ ထိုစဉ်က တိဿ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီး၌ နေကြသော သံဃာ တော်များမှာ “သူများစိတ်ကြည်၊ ကိုယ်စိတ်ကြည်နှင့် စသည်ဖြင့် ဟောတော်မူ သော တံမြက်စည်း တရားလောက်ကိုသာ အလေးထား၍ အမြဲတမ်း စေတီရင် ပြင်၌ တံမြက်လှည်းကာ ထိုမျှလောက်သော ဗုဒ္ဓာရမ္မဏ ပီတိမျိုးနှင့်သာ နေ့စဉ် ရောင့်ရဲနေကြချိန် ဖြစ်လေသည်။ (ဋီကာမှ တိုက်ရိုက်ယူပြချက်) အရှင်မြတ် အရှင်ဓမ္မဒိန္နရောက်သွားသော အခါ၌လည်း ကျောင်းသံဃာ များအားလုံး စေတီရင်ပြင်၌ တံမြက်လှည်းကာ ဗုဒ္ဓာရမ္မဏပီတိဖြင့် ကျေနပ် နေကြရာ တံမြက်စည်းလှည်းနေသော သံဃာများထဲတွင် တပါးတလေကမျှ လာရောက်၍ “သပိတ် သင်္ကန်း ဒီမှာချပါဘုရား” စသည် အာဝါသိကဝတ်အရ ကြိုဆိုခြင်း၊ မေးမြန်းလျှောက်ထားခြင်း မရှိချေ။ " မထေရ်တပါးကမူ“အရှင် ဓမ္မဒိန္နများ ဖြစ်လေမလား' အထင်ဖြင့် တရား ပုစ္ဆာများကို လာရောက်ဆွေးနွေး မေးမြန်းလေ၏။ အရှင်မြတ်ကလည်း မေးတိုင်းမေးတိုင်းသော ပုစ္ဆာများကို အလွန်ထက်လှ သောဓားဖြင့် ကြာရိုးကြာနွယ်များကို အလွှာလွှာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သကဲ့သို့ မဆုတ် မဆိုင်း ဖြေဆိုပြတော် မူလေ၏။ ဖြေဆိုတော်မူပြီးလျှင် ခြေချောင်းကလေးများဖြင့် မြေပြင်ကို ပုတ်လိုက် ပြီးနောက် ဘုရားရှင်အမိန့်မှာ ကတိကဝတ်,အာဝါသိက ဝတ်လောက်ကိုမျှ မလေး စားသော သံဃာများနှင့် အတူနေ၍ အကျိုးမရှိ” ဟု ယူဆတော်မူကာ— “အရှင်ဘုရားတို့…၊ အသက်ဝိညာဉ်မရှိသော ဤ မဟာပထဝီမြေကြီးက တောင် ငုပ်လျှိုးလိုလျှင် လမ်းဖွင့်ပေးကာ ဓမ္မဒိန္န၍ ကျေးဇူးဂုဏ်ကို သိပါတယ်။ အရှင်ဘုရားတို့ဟာ ကတိကဝတ်, အာဝါသိကဝတ်, အာဂန္တုကဝတ်ကလေးမျှ လောက်ကိုတောင် မသိကြပါကလား”ဟု ပြောဆို၍ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင် သို့ တက်ကြွတော်မူလျက် တလင်္ဂရတိဿတောင်သို့ ကြွတော်မူလေ၏။ (ဈာန်သမာပတ်မျှဖြင့် ကျေနပ်နေပါက အရိယမဂ်ဖိုလ် မရောက်နိုင် ကြောင်း အကျယ်ဝေဖန်၍ ဟောတော်မူသော သလ္လေခသုတ်ကို ဖွင့်ဆိုရာ၌ အရှင်မဟာဗုဒ္ဓဃောသနှင့် အာစရိယ ဓမ္မပါလ . ဆရာတော်ကြီးတို့ မိန့်ဆိုချက်။ မ-ဋ္ဌ-၁၊ ၁၈၈။) ## PAGE 528 အရှင်ဓမ္မဒိန္န တူ ပဋိသမ္ဘိဒါအရာ စံတော်ဝင် ရှင်သုဓမ္မ အရှင် ဓမ္မဒိန္နမထေရ်၏တူဘော် ရှင်သုဓမ္မသာမဏေသည် ရှင်ပြုရာ ဆီချ စဉ်၌ပင် ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူသည်။ ဦးရီးဘော်မထေရ် တရားဓမ္မ ဆုံးဖြတ်ဟောပြ ရာ၌ ထိုင်နေလျက် တရားနာယင်း ပိဋကသုံးပုံကျွမ်းကျင်သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူး ဖြစ် ပေ၏။ အရှင်နာဂသိန် မထေရ်ကြီးကဲ့သို့ ပဋိသမ္ဘိဒါရသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့တွင် ထူး ချွန်သော ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ်ရည်ချွန် ဖြစ်တော်မူသည်။ (ဝိဘင်္ဂ-ဋ္ဌ၊ ၃၇၃-ပဋိသမ္ဘိဒါ ဝိဘင်းအဖွင့်။) [ဓမ္မဒိန္နမထေရ်အကြောင်း ‘သီဟိုဠ်ဓမ္မဝတ္ထုများ’တွင် ဝတ္ထုနံပါတ်-၂၀၊ ၃၇၊ ၃၉-တို့၌လည်း ပါရှိသေးသည်။ ဆက်လက် ကြည်ညိုပါလေဦး။ ] အ >ဘိညာဉ်မျှဖြင့် ရဟန်းကိစ္စပြီးပြီ ထင်မှတ်နေသော မဟာနာဂထေရ် ဝိပဿနာညစ်ညူးကြောင်း ၁၀-မျိုး ယောဂီပုဂ္ဂိုလ်များ၌ တရားအတက် နှောင့်နှေးစေသော ဝိပဿနုပက္ကိ လေသခေါ် ဝိပဿနာညစ်ညူးကြောင်းဆယ်မျိုးရှိ၏။ ပဋိပတ္တိသာသနာ ကွယ်ပ ကြောင်းတရားဟုလည်း ဆိုရသည်။ ယင်းဆယ်မျိုးကိုပင် “တရားထူး”ဟုထင်နေတတ်သဖြင့် တရား မတက်နိုင်ပဲ ရှိတတ်သည်။ ဆယ်မျိုးကား- ၁။ ဩဘာသ=အလင်းရောင်ထွက်ပေါ်ခြင်း၊ ၂။ ဉာဏ= အသိဉာဏ်ထက်မြက်လာခြင်း၊ ၃။ ပီတိ နှစ်သိမ့်ဝမ်းမြောက်နေခြင်း၊ ၄။ ပဿဒ္ဓိ- ငြိမ်းအေးနေခြင်း၊ = ၅။ သုခ=ချမ်းသာနေခြင်း၊ ၆။ အဓိမောက္ခ=ယုံကြည်မှုဆုံးဖြတ်ချက်များလာခြင်း၊ ၇။ ပဂ္ဂဟ=ဝီရိယတိုးလာခြင်း၊ ဂ။ ဥပဋ္ဌာန=သတိထင်ခြင်း၊ ၉။ ဥပေက္ခာ=မျတလွယ်ကူစွာရှိနိုင်လာခြင်း၊ ၁၀။ နိကန္တိ=တွယ်တာကပ်ငြိနေခြင်း၊