## PAGE 535 အနည်းဆုံး “သဒ္ဓာတရားကောင်းသည် ဆိတ်ငြိမ်ရာမှာနေသည်” လောက် ကိုပင် အသိခံတော်မမူလိုကြ၊ ထုတ်ဖော်အသိပေးရန်ကား ဆိုဖွယ်မရှိ၊ ယင်းကို “အပ္ပစ္စတာဂုဏ်”ဟု ခေါ်ဆိုလေသည်၊ အဆိုပါ မဇ္ဈန္တိကမထေရ်ကြီး သုံးစွဲသော သပိတ်နှင့် သင်္ကန်း သုံးထည် လုံးမှ တမတ်လောက်သာ တန်လေသည်။ အသောက အလှူပွဲ မင်းဆရာကိုပင် အထင်လွဲ တနေ့တွင် သာသန ဒါယကာ အသောက မင်းတရားကြီး၏ ကြီးကျယ် ခမ်းနားသော(ကုက္ကုဋာရုံ)ကျောင်းအလှူ ရေစက်ချပွဲလုပ်ရာ ထိုမှ ဤမှ သံဃာ တော်များ ကြွရောက်လာကြသကဲ့သို့ ဤမထေရ်ကြီးလည်း ကြွလာတော်မူ၏။ မထေရ်ကြီး၏ အသုံးအဆောင် အဝတ်သင်္ကန်းတို့မှာ အလွန်ညစ်ထေးစုတ်ပြတ် နေသဖြင့် မထေရ်ကြီးကြွလာသည်ကိုမြင်လျှင် ဝေယျာဝစ္စ ဆောင်ရွက်နေသော ဒကာများက- “အရှင်ဘုရား…၊ အပြင်မှာပဲ ခဏသီတင်းသုံးပါအုံး”ဟု လျှောက်ကာ ဝင်ခွင့်မပေးကြ။ သို့နှင့် ဘေးတနေရာသို့ ရှောင်ပေးလိုက်ရသည်။ အသောက မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့ကား ကျောင်းသစ်ကြီးပေါ်၌ သံဃာများနှင့် သံဃ မထေရ်ကြီးများအား ဆွမ်းဆက်ကပ် လှူဒါန်းရန် ပြင်ဆင်နေကြ၏။ မထေရ်ကြီးသည် ဝင်ခွင့်မရှိသဖြင့် ဘေးတနေရာ၌ ရှောင်ပေ’ယင်း- “အင်း...သာသနဒါယကာမင်းကြီးရဲ့ အသဒိသအလှူတော်ကြီးကို ငါကဲ့သို့ သော ရဟန္တာ မထေရ်ကြီး တပါးက မချီးမြှောက်လျှင် ဘယ်လို ပုဂ္ဂိုလ်က ချီးမြှောက်လိမ့်မတုံး”ဟု စဉ်းစားကာ ထိုနေရာ၌ပင် သမာပတ်အဘိညာဉ် ဝင်စား တော် မူလျက် အခြားလူအများ မသိမြင်စေပဲ မြေ၌ ငုပ်လျှိုးတော်မူသွား၏။ မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးများ သံဃမထေရ်ကြီးအတွက် ကပ်လှူရန် အမှုန် အမြတ် သီးခြားပြင်ဆင်ထားသော ဆွမ်းဘောဇဉ်များကို (ထိုနေရာသို့ ရောက်မှ မြေမှ ထွက်ပေါ်လာကာ) အလှူခံတော်မူလေသည်။ ဝေယျာဝစ္စ လုပ်ကိုင်သူများမှာ ထိုအလှူပွဲကြီး၌ သံဃ မထေရ်ကြီးၦ ဤပန္တိက မထေရ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်ကို မသောကြောင့် တားမြစ်ခြင်းဖြစ်၏။ မထေရ်ကြီးမှာလည်း “ငါရဟန္တာ၊ ဒီအလှူပွဲမှာ သီးသံမထေရ်ကြီးဟာ `ငါပဲ'ဟု တနည်းတဖုံ အသိပေးရန်ပင် လိုလားဘော်မမူချေ။ လျှို့ဝှက်တော်မူလေသည်။ ## PAGE 536 မလိုချင်မှ များများရ ၄ ၉ ၃ ယင်းသို့ အလိုနည်းတော် မူသော ပုဂ္ဂိုလ်အား မဖြစ်ပေါ်သေးသော လာဘ်လာဘများလည်း ဖြစ်ပေါ်လာကုန်၏။ ဖြစ်ပြီး လာဘ်လာဘများလည်း မလေလွှင့် မပျက်စီး၊ အစိုင်အခဲ အမြဲတည်တံ ့လေသည်။ လူဒကာတို့၏ ကြည်ညို သဒ္ဓာစိတ်ကိုလည်း ပွားစေသဖြင့် နည်းနည်း အလှူခံလေလေ၊ ကြည်ညိုသဒ္ဓာ များလေလေဖြစ်ကာ တိုး၍တိုး၍သာ လှူကြလေသည်။ (မ-ဋ္ဌ-၁၊ ၄၅-၇။ အံ-ဋ္ဌ-၁၊ ၅ဂ စသည်။) (ဤ မထေရ်ကား သီဟိုဠ်ခေတ်ဟု မဆိုသာသော်လည်း အဋ္ဌကထာ ဆရာကြီး စံတင်ထားတော်မူခဲ့သည့် အတိုင်း ပြလိုက်ပါသည်။) အရိယာတို့၏ သဘောထားနှစ်မျိုး အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တို့သဘောကား လွန်စွာလျှို့ဝှက်တော်မူကြ၏။ မဟာသမယ သုတ်တော် ဟောစဉ်က ရဟန်းငါးရာတို့သည် မိမိတို့ ရဟန်းကိစ္စ ပြီးကြောင်း လျှောက်ထားရန် ဘုရားရှင်ထံလာကြရာ ဘုရားရှင့်ရှေ့တော်၌ တစုံတဦး ကြားသိ သွားမည်စိုး၍ ရှက်နိုးတော်မူကြသဖြင့် တပါးမျှ ထုတ်ဖော် မလျှောက်ရဲကြပေ။ ရဟန္တာအရှင်မြတ်တို့၌ ထူးခြားစွာ မှတ်သားအပ်သော အခြင်းအရာနှစ်ခု ရှိပေသည်။ ၁။ မိမိရရှိသောတရားကို တလောကလုံးအား လျင်စွာ ရရှိစေတော် မူလို၏။ ၂။ သို့ရာတွင် ရွှေအိုးရရှိထားသူကဲ့သို့ အခြားသူများအား ထုတ်ဖော် ပြောကြားရန်ကိုမူ လိုလားတော်မမူကြ။ (ဒီ-ဋ္ဌ-၂၊ ၂၇၀-မဟာ သမယသုတ်အဖွင့်။ ) သို့ရာတွင်’ ၁။ ဝမ်းမြောက်လွန်း၍ ဥဒါန်းကျူးရင့်ခြင်း၊ ၂။ ညီတော် အစဉ်အဆက် တုယူအားကျစေရန် သာသနာတော်သည် ဝဋ်ဆင်းရဲမှ ထွက်မြောက်ကြောင်း အစစ်ဖြစ်သည်ကို ဖော်ပြ လိုခြင်းတို့ကြောင့် မိမိဂုဏ်ကို ထုတ်ဖော်သင့်က ထုတ်ဖော်ကြ လေသည်။ (ထေရ-ဋ္ဌ-၁၊ ၃၃။ အပ-ဋ္ဌ-၂၊ ၃၆။ ဒီ-ဋ္ဌ-၁၊ ၅၅။ ဝိ-ဋ္ဌ-၂၊ ၆၃။) ယင်းသုတ် အဋ္ဌကထာ( ၂ဂ ဂ)၌ပင် သီဟိုဠ်ကျွန်း ကောဋ္ဌိတောင်ကျောင်း နာဂလိုဏ်ဂူအတွင်း၌ ရဟန်းငယ်တပါး မဟာသမယသုတ်ကို ရွတ်ဖတ်စဉ် လိုဏ်ဂူင ## PAGE 537 * ကံကော်ပင်မှ ရုက္ခစိုး နတ်သမီးတယောက်က “ဘုရားဟောနှင့် ထပ်တူညီမျှ နာကြားရ၍ သာဓုခေါ်ဖူး၏။ ထိုရဟန်းငယ်ကမေး၍ အောက်ပါအတိုင်း သူမ အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြလိုက်၏။ မဟာသမယ နတ်သမီးက လေး ထိုနတ်သမီးသည် ဘုရားရှင် မဟာသမယသုတ် ဟောတော်မူစဉ်ကလည်း နာယူဖူးသူဖြစ်၏။ ထိုစဉ်က တန်ခိုးကြီးသောနတ်များ ဇမ္ဗူဒိပ်(ဣန္ဒိယ) တကျွန်း လုံး ပြည့်လျှံနေ၍ သီဟိုဠ်ကျွန်း(တမ္ဗပါဏိ)သို့လာ၍ ဇမ္ဗူကောလဆိပ်၌ နေရာ ယူရာ ထို၌လည်း တန်ခိုးကြီးနတ်များ ရောက်လာကြပြန်၍ ရောဟဏပြည်နယ် မဟာဂါမရွာကျောဘက်ရှိ သမုဒ္ဒရာထဲက နာယူရသည်။ သမုဒ္ဒရာရေထဲ၌ ခေါင်း တလုံးမျှသာဖော်၍ နာယူနေရရာ ဘုရားရှင်ကမူ သူမကိုကြည့်၍ ဟောတော်မူနေ သကဲ့သို့ ထင်ရကြောင်း ပြောပြလေသည်။ (မူလပဏ္ဏာသလာ “မဟာဓမ္မ သမာဒါန’သုတ်လည်း နတ်ချစ်သောသုတ် ဖြစ်၍ အထက်ပါအဖြစ်အပျက်နှင့်အတူ ရဟန်းငယ်ရှုတ်နေစဉ် နတ်သား သာဓု ခေါ်လေသည်။) ထိုနတ်သမီးအား ထိုစဉ်က တရားထူးရသော လူနတ် မထေရ်ငယ်က ဗြဟ္မာများ များပြားလှသဖြင့်- သင်နတ်သမီးဟာ ရဟန္တာလား...အနာဂါမ်လား…သကဒါဂါမ်လား” ဟု အဆင့်ဆင့်မေးရာ မဟုတ်ကြောင်း လျှောက်လျင်– သဖြင့် ... “သင်.သောတာပန်နဲ့ တူပါရဲ့”ဟု ရဟန်းငယ်၏ အမေးကို ရှက်နိုးလှ “အပုစ္ဆိတဗ္ဗ ပုစ္ဆတိ အယျေ-အရှင်ဘုရား၊ မမေးသင့်တာ မေးရန်ကော ဘုရား”ဟု လျှောက်လေသည်။ ကိုယ် ဂုဏ်ကိုယ်ဖော်၍ မကျေနပ်သူများ တခါက မြတ်စွာဘုရားရှင် အင်ကြင်းတောအတွင်း၌ ညီညွတ်မှုစံပြုလောက် အောင် နေတော်မူကြသော အရှင်အနုရုဒ္ဓ, အရှင်နန္ဒိယ, အရှင်ကိမိလတို့ထံ ကြွ တော်မူစဉ်’ပြန်ခါနီးတွင် “လောကီ လောကုတ္တရာ တရားထူးများ ရ-မရ’(သိ လျက်) မေးတော်မူသည်ကို အရှင်အနုရုဒ္ဓာက ရကြောင်း လျှောက်ထား၏။ ကျန် နှစ်ပါးက “ထိုသို့ လျှောက်ရကောင်းလား” ဟု ရှက်နိုးတော်မူကြ၍ အရှင်အနုရုဒ္ဓာ အား အပြစ်တင်ကြသည်။ အဓိဂမ အပ္ပစ္ဆာပင်တည်း။