## PAGE 544 110 ပြင်းထန်သော အနာရောဂါ ဖြစ်တတ်ခြင်း၊ ၉။ ရူးသွပ်တတ်ခြင်း၊ ၁၀။ တွေတွေဝေဝေသေရခြင်း၊ ၅ ၀ ၁ ၁၁။ သေပြီးနောက် အပါယ်ငရဲ ကျရောက်ရခြင်းတို့ ဖြစ်ကုန်၏။ အထူးမှတ်သားရန်မှာ အရိယာမဟုတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်အား အရိယာအဖြစ် ပြောဆိုချီးမွမ်းခြင်းသည်လည်း အရိယာပုဂ္ဂိုလ်အား ကဲ့ရဲ့စွပ်စွဲသကဲ့သို့ပင် အရိယူ ပဝါဒကံထိုက်ကြောင်း ယင်းပါဠိ အဋ္ဌကထာတို့၌ တိုက်ရိုက်ပင် ပြဆိုထားလေ သည်။ အထူးသတိရှိကြပါကုန်။ “နိန္ဒိယ ပသံသာယ ဟိ ပသံသိယနိန္ဒာယစ သမကောဝ ဝိပါကော” (အက္ကောသကသုတ်အဖွင့်။) “အဘယ့်ကြောင့်သဘောတူသနည်း' ဆိုသော် မိမိသူတပါး အယူအကျင့် မှားယွင်းစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း (ယင်းဋီကာ၌)ထပ်မံ ဖွင့်ဆိုထား လေသည်။ ခင်ပွန်းကြီးဆယ်ဦးကို ပြစ်မှား၍ လောင်မီးကျခြင်း၊ စီးပွားပျက်ခြင်း စသော ဒဏ်ဆယ်ပါးလည်းကျရောက်တတ်လေသည်။ (ဒဏ် ၁၀-ပါး-ဓမ္မ-ဋ္ဌ-၁၊ ၁၁၅-သာမာဝတီဝတ္ထုကြည့်။) ယခုအခါ ရိပ်သာပြိုင်၊ ဆရာပြိုင်၊ တရားပြိုင်များ အထူး သတိထားကြ ရန် ဖြစ်ပါသည်။ မိမိလိုလားသည်၌ ပို၍ပြောခြင်း၊ မလိုလားသည်၌ နှိပ်ချပြော ခြင်း စသည်ဖြင့် (မရိုးသားသောစိတ်ဖြင့်) အရိယာတို့ ကိစ္စတွင် တစုံတရာ ဝင် ရောက် စွက်ဖက် ဝေဖန်ပြောဆိုခြင်းများမှ အထူး ရှောင်နိုင်ကြပါစေကုန်။ သူတော်ကောင်းတို့၏ သဘော၊ သိမ်မွေ့လှသော တရားသဘောကား သိခက် နက်နဲပါပေစွ။ ထေရာပဒါန်၌ ဟောဘော်မူသည့်အတိုင်း သာသနာတော်သည်လူလိမ္မာ, လူပညာရှိတို့အတွက် အမြိုက်ဆေးကြီးဖြစ်သော်လည်း နှုတ်မစောင့်သော လူမိုက် တို့အတွက်ကား ဝမ်းလျှောဆေး(အဆိပ်တုံး)ကြီးပင် ဖြစ်ဘတ်လေသည်။ ယခုခေတ်အခါ၌ ထိုအရိယူပဝါဒကံကြီးထိုက်သူ၊ သံဃဘေဒကကံကြီး ထိုက်သူများ ထိုက်မှန်းပင်မသိရှာကြပဲ ရှိနေကြလေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ များစွာ ကြားသိ တွေ့မြင်နေရပေသည်။ မန္တလေးမြို့မှ နာမည်ကျော် စာချဆရာတော်ကြီး တပါးလည်း မန္တလေး ရဟန္တာဟု ကျော်ကြားသော ဆရာတော်ကြီးတပါးအား စာချဟိုင်းလိုလိုပင် အမျိုးမျိုးကဲ့ရဲ့မိလေ၏။ “အကောင်” ဟုပင် ရင့်ရင့်သီးသီးသုံးနှုန်းကာဝေဖန် ရှုတ်ချနေလေရာ မကြာမီပင် မိမိထိုင်နေရာ အထက်မှ ကျောင်းအမိုး ဘုံအပိတ် ## PAGE 545 ဦးခေါင်းပေါ်တည့်တည့်ကြီး ရုတ်တရက်ပြိုက်ကျရာ ထိုဒဏ်ရာ ရောဂါဖြင့် ပင် ကွယ်လွန်ရရှာလေသည်။ နစ်နာလေစွာ့။ အလားတူ သွေးအန်သေသူများ လည်း တွေ့ဖူးကြားဖူးလှလေပြီ။ ဆင်ခြင်ကြပါလေကုန်။ (ထိုစာချဆရာတော် ကြီးမှာ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် တောရဆရာတူတပည့် ဖြစ်သော်လည်း အသက်ချင်းကား များစွာ ကွာပေသည်။) အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်များကိုသာ မဟုတ်ပါချေ။ အရိယာဖြစ်ရန် ကျင့်ကြံ ပွားများနေသော ယောဂီများကိုပင်လျှင် မထီလေးစားမပြောဆိုရ။ ထိုယောဂီ၏ သီလ,သမာဓိ,ပညာနှင့်တန်သလောက် ကဲ့ရဲ့သူမှာ နစ်နာရတတ်လေသည်။ အရိယူပဝါဒကံကြီး မသင့်အောင် စောင့်ရှောက်သော ယသထေရ် မူလုပ္ပလဝါပိကျောင်းနေ ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူသော ယသမထေရ်သည် မူလုပ္ပလဝါပိရွာတွင်းသို့ ဆွမ်းခံကြွတော်မူရာ ဆွမ်းဒကာ တဦး အိမ်၌ နေ့စဉ် ထိုင်တော်မူ၏။ ပံ့သုကူမထေရ်ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ မထေရ်ထိုင်ရန် ခင်းထားသောနေရာမှာ ယဇ်ပူဇော်သည့် ခုတင်မြင့်မြင့် ကဲ့သို့သော အင်းပျဉ်ကို မှီ၍ ခင်းထားသည်။ အမတ်ကြီးတဦး၏ သမီးလည်း ထိုအင်းပျဉ်ကိုပင် မှီထားသော နောက်ကျောဘက် အနိမ့်နေရာ တခု၌ ထိုင်၍ ကြည်ညိုနေ၏။ တံခါးပေါက်လောက်ဆီက လှမ်း၍ ကြည့်လျှင် မထေရ်နှင့် ဒကာမနှစ်ဦးကြားက အင်းပျဉ်ကို မမြင်ရချေ။ ကြမ်းတပြေးတည်း အနီးကပ် ထိုင်နေသည်ဟု ထင်နိုင်လေသည်။ ထိုကျောင်း၌ ကျောင်းထိုင်မထေရ် တပါးလည်း ပံ့သုကူမထေရ် ထိုသို့ ထိုင်နေစဉ် ဆွမ်းခံဝင်လာ၏။ ထိုအိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ထဲသို့ လှမ်း၍ကြည့်လိုက်ရာ မထေရ်သည် အမတ်ကြီးသမီးဖြစ်သူ ဒကာမနှင့်အတူ ခုတင် ပေါ်ထိုင်နေကြသည်ဟု ထင်မှတ်သွားလေ၏။ ဒီ ပံ့သုကူမထေရ်ဟာ ကျောင်းမှာတော့ ငြိမ်ငြိမ်ဆိမ်ဆိမ် ဣန္ဒြေကြီး တခွဲသားနဲ့နေတယ်။ ရွာထဲလဲရောက်ရော ခုတင်ပေါ်မှာ ဒကာမကလေးနဲ့အတူ ထိုင်နေလိုက်တာ”ဟု စိတ်ထဲကကဲ့ရဲ့နေမိလေ၏။ “ငါများ မျက်စိ ရှန်းနေရော့ လား'ဟုထင်ကာ အကြိမ်ကြိမ် လှမ်း၍ ငဲ့၍ ကြည့်သော်လည်း ထိုသို့ပင် မှတ်ထင် သွားလေ၏။ ## PAGE 546 ၅ဝ ၃ ပံ့သုကူမထေရ်လည်း ဆွမ်းကိစ္စပြီး၍ ကျောင်းသို့ ပြန်ကြွတော်မူ၏။ ကျောင်းသို့ရောက်လျှင် မိမိ ကျောင်းသို့ကြွကာ တံခါးမင်းတုပ်ချပြီး တရား နှလုံးသွင်း၍ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ကျောင်းထိုင် မထေရ်လည်း ကျောင်းသို့ ရောက်လျင်— “ဒီ ပံ့သုကူကိုယ်တော်တော့ နှိပ်ကွပ်ဆုံးမပြီး ကျောင်းက နှင်ထုတ်မှ ဖြစ် မယ်”ဟု မဆင်မခြင် ဒူးရီဒူးရား မထေရ်နေသော ကျောင်းဘက်သို့ သွားလေ၏။ ပံ့သုကူမထေရ်ကျောင်းသို့ ရောက်လျှင် ကျောင်းအဆင်း ဆေးရေအိုးကို အသံ မြည်အောင်ဆွဲယမ်းဆောင့်အောင့်၍ ဖွင့်ပြီးလျှင် ရေတမှုတ်ခပ်ယူကာ ခြေဆေး လိုက်သေး၏။ ပြီးလျှင် အဖုံးကို ဂျိုင်းကနဲမြည်အောင် ဆောင့်၍ ဖိချ ဖုံးထား လိုက်သည်။ ပံ့သုကူမထေရ်လည်း ထိုအသံဗလံများကို ကြားတော်မူ၍ “မယဉ်မကျေး မဖွယ်မရာ ကာယိဣန္ဒြေကင်းမဲ့စွာ လုပ်နေတာ ဘယ်သူပါလိမ့်မလဲ”ဟု ဆင်ခြင်၍ ကြည့်တော်မူလျှင် အကြောင်းစုံ သိမြင်တော်မူလေ၏။ “ဪ…သနားစရာကောင်းသော ကျောင်းထိုင်မထေရ်ကြီး..၊ ခမျာ.... ငါ့ကို ပြစ်မှားပြီး အပါယ်လေးပါး မကျရောက်ပါစေနှင့်... မထေရ်သည် ချက်ချင်းဈာန်သမာပတ်ဝင်စားကာ အဘိညာဉ်ဖြင့်ပျံတက် ၍ ကျောင်းဘုံမျက်နှာကြက်အထက်ပန်းဆွဲအနီး၌ တင်ပျဉ်ခွေ၍ နေတော်မူလေ သည်။ ကျောင်းထိုင် မထေရ်ကြီးလည်း စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ကျောင်းတံခါး မင်းတုပ်ကိုဆောင့်၍ မဖွင့်ပြီး ကျောင်းထဲသို့ဝင်လာရာ ခုတင်ပေါ်၌မထေရ်ကို မတွေ့ရသဖြင့် “ငါ့ကို ကြောက်ပြီး ခုတင်အောက်များ ဝင်နေလေရော့လား အထင်ဖြင့် ခုတင်အောက်ငုံပြီး လှန်လှော ကြည့်လိုက်သေး၏။ ခုတင်အောက်၌ လည်း မတွေ့ရသဖြင့် မကျေမချမ်းဖြစ်ကာ ပြန်ထွက်မည် အပြု– “အပြင်ထွက်ပြီးနောက် မတော်မရော်ဆဲဆိုပြီး ကြိမ်းမောင်း ပြောဆို သွားယင် ခမျာ…ငါ့အတွက် အကုသိုလ် ပွားစီးရှာတော့မယ်”ဟု စဉ်းစားမိ၍ မထေရ်သည် “အဟမ်း...”ဟု ကျောင်းဘုံ အထက်မှ ချောင်းဟန့်သံ ပြုလိုက် ၏။ ကျောင်းထိုင် မထေရ်ကြီးလည်း ထိုအခါကျမှ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ရာ မြင်တွေ့သွားလေ၏။ ကျောင်းထိုင်မထေရ်သည် ထိုမျှတန်ခိုးကြီးမားသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ ရသော်လည်း တဖျစ်ဖျစ် မြည်အောင် တောက်လောင်နေသော မိမိ ဒေါသ (ပဒုဋ္ဌ’ပြစ်မှားစိတ်) ကို မအောင့်အည်း နိုင်ရှာတော့ပဲ “ငါ့ရှင်...ဒီလောက် တန်ခိုးကြီးပါလျက်ကနဲ့ ဆွမ်းဒကာမကလေးနဲ့ ခုတင်တခုထဲမှာ အတူ ထိုင်နေ တာ ကောင်းရော့လား…”စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောဖြစ်အောင် ပြောလိုက်သေး၏။