## PAGE 553 ၅ ၁ ၀. ထို ့ကြောင့် “ယထိန္ဒခီလော ံဂါထာနှင့် မဟာဝဂ္ဂသံယုတ် ဣန္ဒခီလသုတ်, ဝါဒတ္ထိကသုတ်တို့၌ အခြားဘာသာ, အယူဝါဒရေးရာ ပါရဂူကြီးများက သော တာပန် ပုဂ္ဂိုလ်အား (စာမတတ်သူပင် ဖြစ်စေကာမူ) ထိုးဖောက်၍ မရကြောင်း၊ ဝါဒမပြိုင်နိုင်ကြောင်း၊ ဟောတော်မူ၏။ ဧကကအင်္ဂုတ္တရနှင့်ဝိဘင်္ဂအဌာန ပါဠိတို့၌ လည်း သောတာပန်ဖြစ်သွားလျှင် ဆရာမပြောင်း၊ဆရာသစ်မရှာ၊ ဘာသာဝါဒ ခြား လက်မခံတော့ကြောင်း ဟောတော် မူထားသည်။ ' (အယူဝါဒ ဓမ္မရေးရာ၌ ခြွင်းချက်မရှိ အမြင်ရှင်းနေသူဟုဆိုလိုသည်။) ဗိမ္မိသာရနှင့် သီဟစစ်သူကြီးတို့ လူသတ်သေးသလား သောတာပန် ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ဆင်ခြင်လိုက်တိုင်း အထက်ပါ အရည် အချင်းခုနစ်မျိုးတို့ မိမိသန္တာန်၌ အမှန်တကယ်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိမြင်ကြလေသည်။ လူသာမန်တို့နှင့် အလွန်ကြီးမထူးလှသယောင်၊ ငါးပါးသီလ လုံလျှင်ပဲ ပြီးတော့သလိုလို၊ သောတာပန်ဖြစ်သော ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးနှင့် သီဟ စစ်သူကြီးတို့ လူသတ်ခိုင်းသေးလေဟန် ကျောချမ်းဖွယ် ပြောဆိုထင်မြင်နေတတ် ကြသော်လည်း အောက်ထစ်ဆုံးဖြစ်သော သောတာပန်၏ အရည်အသွေးမျှ ကိုပင်လျှင် အဘယ်မျှနှစ်လိုအားရရမ်း ဝမ်းမြောက် အားကျဖွယ်ရာကောင်းလိုက် ပါဘိသနည်း။ အဘယ့်မျှချမ်းသာနေမည်ကိုလည်း နေ့မျှော်နိုင်ကောင်း၏။ [ဗိမ္မိသာရ၊ သီဟစစ်သူကြီးများ လူသတ်ခြင်း၊စေခိုင်ခြင်းမရှိပုံကို ဝိနည်းမဟာဝဂ္ဂ-ရာဇဘဋဝတ္ထု၊ ၁၀၃၊ ယင်းအဋ္ဌကထာ-၂ ၇ဂနှင့် ဘေသဇ္ဇခန္ဓက-သီဟ သေနာပတိဝတ္ထု-၃၃၄ တို့၌ တိုက်ရိုက်ဟော တော်မူ၏။ မုဆိုးကတော် သော်တာပန်လည်း ပါဏာတိပါတကံကို မလွန်ကျူး၊အဆိပ်ကို ကိုင်တွယ်သော်လည်း လက်၌အနာမရှိ၍အဆိပ် မသင့်ကြောင်း ဓမ္မ-ဋ္ဌ-၂-၁ဂ-ကုက္ကုဋမိတ္တဝတ္ထုကြည့်ပါ။] ကထိုင်တည်းနှင့် ရဟန္တာဖြစ် ကမ္မဌာန်း ပေးနိုင်သည်ဆိုသော ပထမတန်း ကမ္မဋ္ဌာန်းနည်းပြ မထေရ်ကြီး ရှေးအခါက ပညာမဲ့၍အကြည်ညိုလွန်သော တပည့် ဒကာ ဒကာမတို့ သည် မိမိတို့ဆရာမထေရ်ကြီးတပါးအား ဈာန် မဂ်ဖိုလ်ရသော ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ် ကြီးတပါးဟု ပြောဆိုအသံလွှင့်ကြလေသည်။ ## PAGE 554 ၅ ၁ ၁ ထိုမထေရ်ကြီးသည် တပည့်တပန်း ဧည့်သည်များ လာရောက်ကန်တော့ ကြသောအခါ ထိုင်မှမထိုင်ရသေးမီ- " " “ဘာကိစ္စ လာကြသလဲ။” “တပည့်တော်များ အမြဲနှလုံးသွင်းရမည့် ကမ္မဋ္ဌာန်း တရားကို မေး လျှောက်ချင်လို့ပါဘုရား။” « “အင်း…ကောင်းပြီ၊ ထိုင်ကြ၊ ငါချက်ချင်း အရဟတ္တဖိုလ်ပေါက်ရောက် နိုင်တဲ့ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ပေးလိုက်မယ်”ဟု ဆိုကာ- “မိမိနေမြဲနေရာမှာ နေပြီး (ဒီလိုဒီလို) နှလုံးသွင်း၊ ဒါ မူလကမ္မဋ္ဌာန်း ခေါ်တယ်၊ အဲသလိုနှလုံးသွင်းယင်းနဲ့ အရောင်အလင်းတွေ` ထွက်လာလိမ့်မယ်၊ အဲဒါပထမ မဂ်ရပြီလို့မှတ်၊ အဲသည်နောက် ထပ်၍ နှလုံးသွင်းလျှင် အလင်း ရောင်စုဖြစ်ပေါ်ရန် အသိဉာဏ်ကလေး ပေါ်လာလိမ့်မယ်၊ အဲဒါ ဒုတိယမဂ်ပဲ။ တတိယမဂ်, စတုတ္ထမဂ်လဲ သိပ်မထူးလှပါဘူး၊ ဒီအတိုင်းပဲ နှလုံးသွင်းသွားလျှင် မဂ်လေးပါး ဖိုလ်လေးပါး ရတော့တာပါပဲ”ဟု မိန့်တော်မူလေ့ရှိ၏။ " တရားနာယူကြရသော တပည့်တပန်း ရဟန်းရှင်လူ များကလည်း- “ရဟန္တာမဟုတ်ပဲနဲ့ ဒီလိုကမ္မဋ္ဌာန်းမျိုး ပေးနိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး၊ ဒို့ဆရာ မထေရ်ကြီးဟာ ရဟန္တာမှ ရဟန္တာအစစ်ပါပဲ”ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချ ကိုးကွယ်ကြ လေ၏။ ဂေ ကာလကြာသောအခါ ထိုမထေရ်ကြီး ပျံလွန်တော်မူရာ ကျောင်းအနီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂေါစရဂါမ်ရွာများမှ ဒကာ ဒကာမများ ကျောင်းသို့ ရောက် လာကြလျက်-- “အရှင်ဘုရားတို့…၊ တပည့်တော်တို့ရဲ့မထေရ်ကြီး ပျံလွန်တော်မူခါနီးမှာ တစုံဘရာ ဘာများ လျှောက်ထား လိုက်ကြရပါသေးသလဲ” ဟု ကျောင်းရှိ တပည့် သံဃာများကို မေးလျှောက်ရာ သံဃာများက− " “ဒကာတို့…၊ ဘာများ…မေးလျှောက်စရာ လိုသေးသလဲ၊ ဟိုအရင် ကတဲက ကျုပ်တို့ကို အတည့်အလင်း ဟောပြီးထားခဲ့တာပဲ”ဟု မိန့်တော်မူကြလေ သည်။ ပုထုဇဉ်ကို ရဟန္တာမှတ်၍ စေတီတည်ကြ ဒကာဒကာမများလည်း သံဃာတော်များ၏ စကားကို ယုံစား၍ ပန်း မဏ္ဍပ်၊ ပန်းထွတ်တပ် စံကျောင်းတော်၊ ရွှေပိန်းမျက်နှာကြက် စသည်တို့ကို ပြု လုပ်လျက် အမွှေးနံ့သာတို့ဖြင့် ပူဇော်ကာ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် သာဓုကီဠန သဘင် ## PAGE 555 ၅ ၁ ၂ ပွဲကြီး ကျင်းပကြလေ၏။ မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးသောအခါ အရိုးများကို ကောက်ယူ၍ စေတီတည်ထား ကိုးကွယ်ကြလေသည်။ . ရပ်ဝေးမှ အကြောင်းသိ အာဂန္တု မထေရ်များ ထိုကျောင်းသို့ ရောက် လာ၍ ခြေများဆေးကြောပြီးနောက်’ " “မထေရ်ကြီး ဖူးချင်လို့ပါ။ ဘယ်ကြွနေပါသလဲ”ဟု ကျောင်းနေ သံဃာ များကို မေးကြသောအခါ- " “အရှင်ဘုရား…၊ မထေရ်ကြီး ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုသွားပါပြီ။” “အာ….ငါ့ရှင်တို့…၊ ဒီမထေရ်ကြီး မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် ရဖို့ဆိုတာ မလွယ် လှပေဘူး။ ငါ့ရှင်တို့၊ ပြန်တော်မမူမီ တစုံတရာ မလျှောက်ထားလိုက်ကြဘူး လား။ ဘာများ အမိန့်ရှိသွားသေးသလဲ”ဟု အာဂန္တုမထေရ်များက မေးကြ လျှင် ယခင်က ၎င်းတို့အား တထိုင်တည်း ရဟန္တာဖြစ် ကမ္မဋ္ဌာန်းပေးခဲ့ပုံကို ပြန်၍ လျှောက်ကြလေ၏။ " “ငါ့ရှင်တို့….၊ ဒီလိုဆိုယင် အဲဒါ မဂ်မဟုတ်ဘူး။ ဝိပဿနာ ဥပက္ကိလေသလို့ ခေါ်တယ်။ ဪ…. ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ….ငါ့ရှင်တို့ မသိရှာ့ကြပဲကိုး။ ဒီမထေရ် ကြီးဟာ ပုထုဇဉ်ပါ ငါ့ရှင်တို့ရယ်”ဟု မိန့်တော်မူကြလျှင်ပင် တပည့်များ နေရာ မှတကာ- " “ဟုတ်တယ်...ဒီကျောင်းမှာရှိတဲ့ . ကိုယ်တော်တွေအားလုံးရော၊ ရပ်ရွာ ဒကာ ဒကာမတွေရော ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ အရှင်ဘုရားတို့ပဲ သိတယ် တတ်တယ်။ အရှင်ဘုရားတို့ ဘယ်လမ်းက ဒီကို ကြွလာကြသလဲ။ ဒီကျောင်းပေါက်အဝင်ဝ မှာ ဓာတ်တော်စေတီကို အရှင်ဘုရားတို့ မမြင်ခဲ့ဖူးလား” စသည်ဖြင့် ငြင်းခုံ ကာကွယ် ကြလေတော့သည်။ (ဝိပဿနာ ညစ်ညူးကြောင်း .. ဆယ်ပါးသည် ပဋိပတ္တိ သာသနာကွယ်ခြင်း အကြောင်းတရားများအဖြစ် နိဒါနသံယုတ် သဒ္ဓမ္မ ပဋိရူပကသုတ်အဖွင့်၌ ပါရှိလေပြီ။ ) ဤသို့အယူရှိသောရဟန်းများတရာတထောင်ပင်ရှိစေကာမူ၊ထိုအယူကိုမစွန့် သမျှ နတ်ရွာနိဗ္ဗာန်မဂ်ဖိုလ်ဈာန်ကို မရရှိနိုင်ကြတော့ပြီ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်- ယောနိန္ဒိယံ ပသံသတိ၊ " တံ ဝါ နိန္ဒတိ ယော ပသံသိယော”(ဓမ္မပဒ-၃ဂ၁။ သံ-၁၊၁၅၁၊ ၁၅၄။ အံ-၁၊ ၃၁ ၉-စသည်) ချီးမွမ်းသင့်သော အရိယာကို ကဲ့ရဲ့စွပ်စွဲခြင်းနှင့် ကဲ့ရဲ့ထိုက် ပုထုဇဉ်ကို အရိယာအဖြစ် ချီးမွမ်းဂုဏ်တင်ခြင်းသည် တူညီသော အရိယူပ‘ ဝါဒကံကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။ အဋ္ဌကထာ၌ အလားတူ ၃၂-ကောဋ္ဌာသ ကမ္မဋ္ဌာန်းပေးပုံ နည်းဆန်းများ ကိုလည်း ပြဆိုထားပေသေးသည်။ (မ-ဋ္ဌ-၄၊ ၂၅-၆-သာမဂါမသုတ်အဖွင့်။)