## PAGE 556 * လောကုတ္တရာမှာ ငြင်းစရာမရှိ သာမဂါမသုတ္တန် ၅ ၁ ၃ နိဂဏ္ဌ နာဋပုတ္တဆရာကြီး ကွယ်လွန်ပြီးလျှင်ပြီးချင်း ၎င်း၏တပည့်များ ငြင်းခုံ ခိုက်ရန်ဖြစ်ကြကြောင်း စုန္ဒသာမဏေ လျောက်ထား သတင်းပေးချက် အရ အရှင်အာနန္ဒာက မြတ်စွာဘုရားမရှိလျှင် တပည့်များ သိက္ခာပုဒ်တို့နှင့်စပ်၍ ငြင်းခုံ ခိုက်ရန်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မြတ်စွာဘုရားအား နိဂဏ္ဌကြီးသတင်းကို ဖော်ပြယင်း လျှောက်ထားရာ-သိက္ခာပုဒ်တို့နှင့်စပ်သော ငြင်းခုံမှုသည် ပြော ပလောက်အောင် မရှိနိုင်ကြောင်း၊ လောကိယမဂ်၊ သမထ ဝိပဿနာအလုပ်နှင့် စပ်၍မူ ငြင်းခုံနိုင်သေးကြောင်း၊ ထိုငြင်းခုံမှုလည်း တလောကလုံး၏ ဆင်းရဲကျိုး မဲ့ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူလေသည်။ သို့ရာတွင် လောကုတ္တရာမဂ်သို့ ရောက်လျှင်ကား တစုံတရာ ငြင်းခုံဖွယ် မရှိတော့ချေ။ ထိုသို့သော ဝိဝါဒများ မရှိစေရန်၊ သာရဏီယ တရား ခြောက်ပါးနှင့် အဓိကရုဏ်း ပြေငြိမ်းနည်းများကို ဟောတော်မူခဲ့လေသည်။ (မ-၃၊ ၃၂။ ဥပရိ- သာမဂါမသုတ်။) .. } “နာ”ဟံ ဘိက္ခဝေ လောကေန ဝိဝဒါမိ၊ လောကော”ဝ မယာ ဝိဝဒတိ၊ န ဘိက္ခဝေ ဓမ္မဝါဒီ ကေနစိ လောကသ္မိံ ဝိဝဒတိ။”(သံ-၂၊ ၁၁၃-၄-ခန္ဓဝဂ်- ပုပ္ဖသုတ်။ ) " “ရဟန်းတို့...(ကြာသည် ရေ၌နေရသော်လည်း ရေနှင့် မလိမ်းကျ သကဲ့သို့ ထို့အတူ)ငါသည် လောကနှင်မငြင်းခုံ။ လောကကြီးကသာလျှင် ငါနှင့် ငြင်းခုံနေတတ်၏။ ရဟန်းတို့ တရားသဖြင့် ပြောဆိုသူ-တရားသော အယူရှိသူသည် လောက၌ တစုံတယောက်နှင့်မျှ ငြင်းခုံခြင်းမရှိတော့ချေ။” ဗြဟ္မာ့ပြည်အထိ ဒုက္ခပေးနိုင်သော ကမ္မဋ္ဌာန်း ဆရာများ ပြဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း တထိုင်တည်းနှင့် အရဟတ္တဖိုလ်ထုတ်ချောက် အရောက် ပို့နိုင်သည်ဆိုသော ကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာမျိုးသည် မိမိကိုယ်ကို မိမိအထင်ရောက်၍ဖြစ် စေ၊ ပါပိစ္ဆာ=အလိုဆိုးကြောင့်ဖြစ်စေ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိမိနှင့်မတန်သော အလုပ်ကို လုပ်ခြင်းသည် မိမိသာလျှင် နစ်နာရသည်မဟုတ်။ “ နတ်နှင့်တကွသော ° 1 ## PAGE 557 ၅ ၁ ၄. တလောကကြီးလုံးကိုပင် ဒုက္ခရောက်အောင်, အကျိုးမဲ့အောင် လုပ်နေသူဖြစ် ကြောင်း “တိကအင်္ဂုတ္တရ ဉာတသုတ်၌ ဘုရားရှင် တိုက်ရိုက် ဟောတော်မူထား၏။ မိမိကို အရင်းခံအကြောင်းပြု၍ မိမိဘပည့်များ၊ ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်သူ များသို့ ဘုရားအဆုံးအမ (သာသနာ)နှင့် မလျော်ကန်သော နည်းလမ်းများ ပြန့်ပွားသွားကာ၊ ထိုကမှ တဆင့်’ “ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ သူကိုယ်တိုင်မသိပဲနှင့်တော့ ဒီတရားကို ကျင့်မှာ-ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”ဟု ယူဆကာ ကိုယ်စောင့်နတ် ကျောင်းစောင့် ရွာစောင့်နတ်များမှ အစ ဗြဟ္မာ့ပြည်အထိ ဓာတ်ခံတူရာတူရာ ပုထုဇဉ်လူမိုက်, နတ်မိုက်, ဗြဟ္မာမိုက် များကို တသိုက်တဝန်းကြီး ဒုက္ခချောက်ထဲသို့ တွန်းချနေသူသာ ဖြစ်ကြောင်း အဋ္ဌကထာ (အံ-ဋ္ဌ-၂၊ ၇၃-ဉာာသုတ်အဖွင့်)၌ ဖွင့်ပြခဲ့လေသည်။ (ကမ္မဋ္ဌာနံ ဝါဒေတွာ ကထေန္တောပန အနနုလောမိကေသု ဓမ္မေသု သမာဒပေတိ နာမ။) “မဂ္ဂ ဝါဟိ ံအာနန္ဒ ပဋိပဒါယ ဝါ သံဃေ ဝိဝါဒေါ " ဝိသံ ဥပ မာနော ဥပ္ပဇ္ဇေယျ၊ သွာ'ဿ ဝိဝါဒေါ ဗဟုဇနာဟိတာယ ဗဟုဇနာ သုခါယ ဗဟုနော ဇနဿ အနတ္ထာယ အဟိတာယ ဒုက္ခာယ ဒေဝ မနုဿာနံ” (မ-၃၊ ၃၃-ဥပရိ-သာမဂါမသုတ်။) " “အာနန္ဒာ…၊ ပုဗ္ဗဘာဂမဂ် (လောကီမဂ္ဂင်)၌ ဖြစ်စေ၊ ပုဗ္ဗဘာဂ ကျင့်စဉ်၌ဖြစ်စေ သံဃာ့ဘောင်၌ ငြင်းခုံမှုဖြစ်သော် ဖြစ်နိုင်ရာသေး ၏။ အကယ်၍ဖြစ်ခဲ့လျှင် ထို (လောကီသမထ ဝိပဿနာအရာ၌)ငြင်းခုံ မှုသည် သတ္တဝါအများ အကျိုးမဲ့ရန်, ချမ်းသာမဲ့ရန် ဖြစ်၏။ များ စွာသော လူအပေါင်း၏ အကျိုးပျက်စီးရန် အစီးအပွားမဲ့ရန်- ဖြစ် ၏။ နတ်လူဗြဟ္မာ သတ္တဝါအားလုံး ဆင်းရဲကြရန်သာ ဖြစ်လေ၏။” ထိုအတွက် သာဓကဝတ္ထုကို (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁၊ ၂ဂဂ-ဗြဟ္မ ဝိဟာရခန်း၌ လည်း လာသော) မေတ္တာကမ္မဋ္ဌာန်း အပေးမှား,အကျင့်မှား၍ အမတ်သား တယောက် တညလုံး အုတ်နံရံနှင့် လက်သီးထိုး၍ ရူးရသောအကြောင်းကိုပင် ပြဆိုထားလေသည်။ ယင်းအမတ်သားအား ကမ္မဋ္ဌာန်းပေးသော ဆရာနှင့်စပ်၍ ဝိသုဒ္ဓိမဂ်၌ အထူးမပြ၊ “ကုလူပက မထေရ်တပါး” ဟုသာ ဆိုသည်။ အင်္ဂုတ္တရအဋ္ဌကထာ၌ ကား “ဒက္ခိဏဝိဟာရ၀ါသီ” (တောင်အရပ်ကျောင်း) မထေရ်ဟုပါရှိ၏။ အမတ် သားက- " “အရှင်ဘုရား…၊ မေတ္တာပွားတဲ့သူဟာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကစ၍ ပွားပို ရပါသလဲ” ဟု မေးလျှောက်သည်ကိုပင် အထီးအမ သပ္ပာယ ဖြစ်မဖြစ် စိစစ်၍ မပေးတော့ပဲ “ချစ်တဲ့သူက စပြီးပွားပို့ ရတယ်”ဟုသာ မိန့်ဆိုလိုက်သဖြင့် အချစ် ## PAGE 558 ၅ ၁ ၅ ဆုံး မိမိ ဇနီးကစ၍ မေတ္တာပို ့ရာ “မေတ္တာသည် တဏှာနှင့် ကပ်နေသည်” ဆိုသည့် အတိုင်း မေတ္တာပွားယင်း ဇနီးကို အောက်မေ့လှ၍ ကာမရာဂ စိတ်မွှန်လာကာ အခန်းတွင်း၌ ထွက်ရန် အပေါက်ရှာမရ နိုင်သဖြင့် တညလုံး ဘိတ္တိယုဒ္ဓ=နံရံနှင့် လက်ဝှေ့ထိုးကာ ရူးသွပ်သွားရရှာလေ၏။ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို လျော်ကန်သင့်မြတ်အောင် ပေးနိုင်၍ တလောကလုံး၏ အကျိုးဆောင်ဖြစ်ပုံကို ကောဠိတကျောင်းနေ နိကာယ် လေးပုံဆောင် တိဿ ထေရ်သည် ၎င်း၏ ညီတော် ပေါတလိယကျောင်းနေ နန္ဒာဘယ(သီမူ-ဒတ္တာ ဘယ)ထေရ်အား နာမကျန်းဖြစ်နေစဉ် ကဗဠိကာရာ အာဟာရကမ္မဋ္ဌာန်းပေးရာ ချက်ချင်း ရဟန္တာဖြစ်သွားကြောင်း ဝတ္ထုကို ဆက်လက်ဖော်ပြတော်မူလေသည်။ သာဝကကြီးများသော်မှ တရားပြ လွဲချော်တတ် ဘုရားလက်ထက်တော်က ခန္ဓာငါးပါး၏ အဖြစ်အပျက် (ဥဒယဗ္ဗယ)ကို ရှုပွား၍ ရဟန္တာဖြစ်သွားသော မထေရ်ကြီးတပါးသည် နောက်ပါယောဂီရဟန်း တော် ခြောက်ကျိပ်ကိုခေါ်ဆောင်၍ ဘောရနေကာ ကမ္မဋ္ဌာန်းများပေး၏။ မဟာဘုတ်၊ ဥပါဒါရုပ်၊ နာမရူပ၊ ပစ္စယ၊ လက္ခဏာ၊ အာရုံ ရှုမှတ်ပုံ များကို တဝါတွင်းသုံး သင်ပြရာ ယောဂီခြောက်ကျိပ်လုံး မေးတိုင်းပင် ဖြေဆို နိုင်ကြ၏။ သို့သော် မဂ်ခန်းဖိုလ်ခန်းကို မေးစစ်သောအခါတွင်ကား တပါးမျှ မဖြေဆိုနိုင်ကြ။ ထိုအခါ ရဟန္တာ မထေရ်ကြီးကာ “အင်း..ငါရဲ့ ဟောမူ ပြောမှု သင်ပြမှုလဲ ဘာမှမလိုဘူး။ သူတို့တတွေ လဲ ကြက်ရေတသောက်လောက်မျှ မတန့်မနား သတိတရားရှိရှိနဲ့ အားထုတ်ကြ တာပဲ။ ဘောက်မဲ့… မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် မရကြပါလိမ့်။ ခက်တာက...ငါလဲ သူတို့ရဲ့ အတွင်းခံ အဇ္ဈာသယကိုမသိ။ ဘုရားရှင်တရားပြမှရမယ့်သူတွေများလားလဲမသိ ဟု ဆိုကာ (သီတင်းကျွတ်)လပြည့်နေ့ ဘုရားရှင်ထံ တပည့်များကို ခေါ်လာပြီး လျှင် ပုဗ္ဗာရုံကျောင်းတော်၌ ဘုရားရှင်အား တရားမေးလျှောက်ရာ ထိုအခါကျမှ အားလုံး ရဟန္တာ ဖြစ်ဘော်မူကြဘည်။ (မ-၃-၆၆၊ ဥပရိ-မဟာပုဏ္ဏမသုတ်။ မ-ဋ္ဌ-၄၊ ၅ဝ။) အရှင်သာရိပုတ္တရာ မထေရ်ကြီးသည်ပင် ဘဝ ငါးရာ ရွှေပန်းထိမ်သည် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ရွှေပန်းထိမ်သည်သား တပည့် ရဟန်း တပါးအား အနုကြိုက် သဘာဝ အဇ္ဈာသယကို မသိသဖြင့် အသုဘကမ္မဋ္ဌာန်းကို အပေးမှားရာ လေးလ တိုင်တိုင် ရှုပွားသော်လည်း နိမိတ်မျှပင်မပေါ်။ နောက်ဆုံး ဘုရားရှင်ထံ ခေါ် ဆောင်သွားမှ ကြာကန်နှင့်ကြာပန်းဖန်ဆင်းကာ ရှုပွားစေမှ ရဟန္တာ ဖြစ်သွား ဒေသ၏။ (ဒကနိပါတ်-တိတ္တဇာတ်-ဇာ-ဋ္ဌ-၁၊ ၁၉၉။)