## PAGE 562 ကမူ အလွန်ဇွဲလုံ ့လကြီးစွာ ပါဠိကျမ်းဂန်များကိုပင် ဖတ်ရှုနိုင်သည်အထိ ကြိုးစား သွားလေသည်။ ချီးကျူးဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။ ဝိပဿနာကျမ်းများ ပြုစု၍ သင်တန်းများ၊ အဖွဲ့အစည်းများကိုပင်တည်ထောင်ကာ နှစ်ချုပ်အစီရင်ခံစာများ ကိုပင် ထုတ်ဝေသွားခဲ့၏။ ကြိုးစားပမ်းစား စာပေများကို ဆစ်ပိုင်းကျကျ လေ့လာသွားသော်လည်း အရေးကြီးသော အလုပ်စခန်းပိုင်း ရောက်သောအခါ လွှဲချော်နေလေသည်။ မိမိ ကိုးကားသော ပါဠိကပင် မိမိယူချင်သောအဓိပ္ပာယ် ထွက်မလာပဲ မိမိဦးတည် ဖယ်ထုတ်လိုသော တဘက်က အများအားထုတ်နေကြသည့် ဝါဒကိုပင် ဖော်ပြ နေလေသည်။ တဘက်အားထောက်ခံသော ပါဠိများ ဖြစ်နေ၏။ဝိပဿနာကျမ်း များ၌ အလွန်ပိရိစွာရေးထား၍ မသိသာလှသော်လည်း နှစ်ချုပ်အစီရင်ခံစာများ ကို ကြည့်ရသောအခါ ထိုဆရာကြီး၏ ဦးတည်ဖယ်ရှားလိုသောအရာကို ကွက်ကွက် ကွင်းကွင်းကြီးပင် မြင်နေရလေသည်။ " ယခုအခါ အများရှုမှတ်နေကြသော သတိပဋ္ဌာန်နည်းကို ဖယ်ရှားလိုခြင်း ပင် ဖြစ်၏။ အံ့ဖွယ်ကောင်းလေစွာ့။ “ဆန်အိုးထဲက ဆောက်ကြီး. ငါမြင်ပေလို့ သာပေါ့။ အနိုမို ထမင်းစားတဲ့လူတွေ ဗိုက်ပေါက်ကုန်တော့မယ်” ဆိုသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။ “သောတာပန်သည် ငါးပါးသီလ မလုံ၊ အရက်သောက်သေးသည်” ဆိုသော ဆရာကြီးကား လောကဂုဏ်သိက္ခာအရ မူလကဟုတ်သလိုလို တိုင်းပြည်က ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် “ဟင်”ကနဲ ဖြစ်သွားကြ၏။ နာဠန္ဓာ တက္ကသိုလ်မှ ပါမောက္ခကြီးဝင်စားသည်ဟုဆိုသည့်အချိန်မှစ၍ ရာတူးမှ ရပ်စဲခြင်း လည်း ခံရရှာလေတော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွေ့ ပဓာနထားကြလျှင် ၄။ ထိုမှတပါး အချို့သောပုဂ္ဂိုလ်များသည် ပရိယတ္တိလည်းမကျွမ်းကျင်၊ ကျွမ်းကျင်သော ဆရာသမားအမှီလည်း မယူ၊ မိမိတို့သံဝေဂအလျောက် ကြားဖူး နားဝဖြင့် ရှုမှတ်ကြရာ လုံ ့လဝီရိယ ပါရမီအလျောက် သမာဓိစခန်းတွင် ပေါက် မြောက်ကြသည်။ ပညာစခန်းသို့သော်လည်း ရောက်သူရောက်နိုင်ရာ၏။ သို့ရာတွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် မိမိတို့ဓမ္မ၊ မိမိတို့ဘဝကို ကျေနပ်လောက်ပြီ ဟု ယူဆကာ ဆရာတဆူပြုလုပ်၍ ကမ္မဋ္ဌာန်းပြ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ လုပ်နေကြရာ ဝိနည်းရော, အဘိဓမ္မာကိုပါ နားလည်ခြင်းမရှိကြ၍ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အများစုအား ယုံမှားသံသယ ဖြစ်ကြစေလေသည်။ မသိမလိမ္မာသူ ဒကာ, ဒကာမတို့ကလည်း ဝိုင်းအုံအားပေးကြသဖြင့် စကားအသုံးအနှုန်းများ ဆရာရော, ဒကာပါ နယ်ကျွံ ## PAGE 563 . 1 လာကြသော်လည်း မိမိတို့က သည်ကို မသိကြလေ။ အပြစ်မကင်းသော ပြောဆို ပြုမူခြင်းများပင် ဖြစ်ကုန်ကြလေ၏။ စင်စစ် ထိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ရဟန္တာဖြစ်သည်ဟုပင်ဆိုစေဦး၊ဝိနည်းဒေသနာ အရ ဆရာနှင့်ကင်း၍ နေသင့် မနေသင့် စသည် စိစစ်သင့်လှပေသည်။ ယခုအခါထိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကပင် ရဟန်း တဝါ နှစ်ဝါနှင့် ‘ဆရာတော် ဆရာတော်ဘုရားကြီး အမည်ခံသာ ကမ္မဋ္ဌာန်း နည်းပြဆရာကြီးများ လုပ်နေကြ သည်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှချေ၏။ ရှေးအခါက ပိဋကသုံးပုံချပို၍ ရဟန်းများစွာ၏ မှီခိုရာပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုသာ “ဆရာတော်”ဟု သုံးစွဲရ၏။ သို့မဟုတ်လျှင် “ခင်ကြီး”ဟုသာ ခေါ်ကြသည်။ ထိုစာမတတ်သော ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်သည်ပင်လျှင် ဝိပဿနာ တရားများ ဟောပြောပြသရန် အကျဉ်းအကျပ်တောင်းဆိုခဲ့သော် မိမိတို့ နေရာဌာနအတွင်း၌ သာ ပြသသင့်၏။ပြသရာတွင်လည်း သဒ္ဓာ, ဆန္ဒ, ဝီရိယဖြစ်လောက်ရုံ၊ အလုပ်လုပ် တတ်ရုံကိုသာ ပြောဆိုညွှန်ကြား၍ “ဒါက ဘာခေါ်သည်၊ ဒါက ဘယ်အဆင့် စသော မိမိတို့နှင့်မတန်သည့် (သို့မဟုတ်) မနိုင်နင်းသည့် အရာများကို မသုံးစွဲ မပြောဆို မပြုမူသင့်ချေ။ " ရဟန်းကိစ္စ အမှန်တကယ် ပြီးစီးသူပင် ဖြစ်စေကာမူ နားလည်နိုင်သည် မဟုတ်ချေ။ထို ့ကြောင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ နယ်လှည့်ဟောခြင်းမျိုးကိုမူရှောင် ရှားသင့်၏။ ဒကာ, ဒကာမများကလည်း ပမာဏကို သိသင့်ကုန်၏။ သဒ္ဓာသက် သက်မျှဖြင့်လုပ်သော အလုပ်များသည် သာသနာအား ကြီးစွာသော အန္တရာယ် ကို ပေးတတ်လေသည်။ ထိုမျှတွင် မရပ်မူ၍ ဝိနည်းလည်းမတတ်၊ အဘိဓမ္မာလည်းမနိုင်၊မြန်မာစာ ရေးတတ်ဖတ်တတ်ရုံပင်မရှိပဲ ဝိပဿနာကျမ်းများကိုပင် ပြုစုကြပြန်ရာ သာသနာ အတွက် အလွန်ရင်လေးဖွယ် ဖြစ်ကုန်တော့သည်။ (ကြိုးစားပမ်းစား အားထုတ် ထားသည့်အတွက် အထိုက်လျောက်သမာဓိပညာရှိမည်ကို ယုံကြည်ပါ၏။ ရဟန်း ကိစ္စပြီးသော် ပြီးရာ၏။ ထိုအတွက် ပြဆိုခြင်းမဟုတ်။) ဥပမာ’ပထဝီဓာတုကိုပင် ပထဝီကတခြား၊ ဓာတုကတခြား၊လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်ကိုပင် ခေါ်တာက ပညတ်၊ လုံးလုံးက ပရမတ်စသည် ပြောဆိုရေးသား ထားသော ကျမ်းများ။ တဖန်’ကာယာနုပဿနာ အားထုတ်လျှင် သောတာပန်ဖြစ်၏။ (ပေ ယျာလ)ဓမ္မာနုပဿနာအာ·ထုတ်လျှင် ရဟန္တာဖြစ်၏။ မဂ်လေးဆင့် ဖိုလ် လေးဆင့် ဘယ်လိုဘယ်လိုဖြစ်သည်ဟု ဒကာ ဒကာမတို့အား ဟောပြော ရေး သားထားသော တရားစာ၊ .ကျမ်းစာများ။ ## PAGE 564 ၅ ၂ ၁ ခန္ဓာကိုယ်တွေ့ကိုသာ ပဓာနထားကြလျှင် သာသနာတွင် ကြောက်စရာ ဘေးကြီးဆိုက်လေပြီဟုသာ ဆိုရပေမည်။“ကျမ်းစာ (ပိဋက) မလို၊ ထိုင်နေယင်း သိလာတာသာ အမှန်ဟု ခံယူသော သာသနာပ ‘ဈင်’ဂိုဏ်းကြီးနှင့် တဂိုဏ်း တည်း ဖြစ်သွားပေတော့မည်။ ကြာလာသောအခါ ပရိယတ္တိနှင့် ပရိယတ္တိ ပညာ ရှင်ကြီးများကိုပင် ပမာဏမမူကြတော့ပဲ “သူတို့က စာပဲတတ်တာ၊ ကိုယ်တိုင် မကျင့်လို့ ငါသိထားတာကို မှားတယ်ထင်နေကြတာ”စသည်ဖြင့် အကျင့်တလမ်း စာတလမ်းဟု ဆက်၍ မှားကုန်ကြလေသည်။မှတ်ကျောက်၏ အဆုံးအဖြတ်ကိုပင် အမှန်ဟု မခံယူလိုကြတော့ပြီ။ ဤခံယူချက်သည် တလောကလုံးအား နစ်မွန်း စေလေတော့၏။ ဓမ္မစက်ကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးမှု ကြီး အသိဉာဏ်နည်းပါးသဒ္ဓာများသော ဒကာ ဒကာမများက မည်မျှပင် ဝိုင်းအုံ ချီးပပူဇော်၍ အကျော်ဒေးယျ ဖြစ်စေကာမူ ထိုအပြောအဆို အရေး အသားမျိုးသည် ပညာရှိတို့နားတွင် ကန့်လန့်ကြီး ဝင်နေသဖြင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့၌ ရှိနိုင်သော သမာဓိ ပညာများကိုပင် သံသယဖြစ်လာကြလေသည်။ ဖြစ်လည်း ဖြစ်ထိုက်လှပေ၏။ အဓိကရုဏ်း(ငြင်းခုံမှု) ကိုယ်ထိလက်ရောက် မဖြစ်စေကာမူ .. သာသနာ တော်၌ ဓမ္မကိုအဓမ္မ၊အဓမ္မကို ဓမ္မ ပြောဆိုခြင်းသည်ပင် ဝိဝါဒါဓိကရုဏ်းဟု ခေါ်လေသည်။ အလွန်တာဝန်လေးလှသည်။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓာများပင်လျှင် ဝေါ ဟာရမနိုင်နင်း၍ တရားဟောတော်မမူကြပေ။ အထက်ပါ ၁-၂-၃-၄ ပုဂ္ဂိုလ်များတွင် အသက်ထင်ရှား ရှိသူများလည်း ရှိ၏။ ကွယ်လွန်သူများလည်းရှိ၏။ ကွယ်လွန်သွားကြစေကာမူ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ကျမ်းစာများ “ထာဝရပယောဂ”အဖြစ် ရှိနေကြသေးသဖြင့် နောက်သား နောင် လာတို့ စဉ်းစားကြရန် .ဖော်ပြရပေ၏။ လုံးလုံး မှားယွင်းသောဝါဒများ အထူးရှင်းဖွယ်မရှိ။ အထက်ပါ ဝါဒ တို့ကား အမှန်နားသို့ကပ်လာသော၊ ကပ်၍ဖဲ ့နေသော· အယူများဖြစ်၍ သတိပြု ကြရပေလိမ့်မည်။ ထိုဝါဒများသည် ပဋိပတ္တိသာသနာအား တိမ်းပါးအောင်' မစွမ်းဆောင် နိုင်ကြစေကာမူ ဆင်တူယိုးမှား ပူးကပ်နေ၍ ဘုန်းကံနည်းပါး ဉာဏ်ခေါင်းပါး သော ဒကာ,ဒကာမများ “ဒိဋ္ဌိဇာလ=လူထောင်ပြုံးကြီးများ'အတွင်း မဝင်မိကြ စေရန်သာ ရည်ညွှန်းပါသည်။အရိယူပဝါဒကံကြီးမဖြစ်ကြစေရန် ရည်သန်ပါ၏။ ဘုရားရန်သူ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ မဖြစ်ကြစေရန် ရည်ညွှန်းပါ၏။