## PAGE 568 " ဒကာဒကာမ လူသူမြင်လောက်မှ ယုတ်စွအဆုံး တံမြက်လှည်းဟန်၊ “အာ-ကျောင်းထဲမှာ ဆူလွန်းလို့ ဒီလိုပဲ ဆိတ်ငြိမ်ရာမှာ နေရတယ်”စသည်ဖြင့် လည်းကောင်း၊ညက ဘာသံလဲ မမြင်မကြားလိုက်ကြဘူးလား၊အဲဒီတော့ဘုန်းကြီး စင်္ကြံလျှောက်နေတုန်း ကြားလိုက် မြင်လိုက်ရတာပဲ”ဟု တမျိုး၊ “ဘုန်းကြီး တော့ဖြင့် တခါမြင်ဖူး ဖတ်ဖူးယင် မှတ်မိနေတာပဲ”ဟု သတိကောင်းလေဟန် တဖုံ၊ ဣရွှေ့ သူရွှေ့တွင် “ဟို…ပထမဈာန်ရဲ့ သဘောက ဒီလိုမဟုတ်သေးပါဘူး”၊ “အင်း….ဘုန်းကြီးမၻာ့ အဲဒီပါဠိတော်ကြည့်ရုံနဲ့ ဒီတရားတွေ သိမြင်လာတာပါ ပဲ၊ ပရိယတ္တိဆိုတာ ဘာမှမခက်ပါဘူး၊ဒါပေမယ့် ဒီစာအလုပ်ကို ကျက်မှတ်သင်ယူ နေလို့တော့ ဒီဇာတိစတဲ့ ဒုက္ခတွေက မလွတ်နိုင်ဘူး။ ဒါနဲ့ စာတွေ ဘုန်းကြီးတော့ မေ့ဖျောက် စွန့်လွှတ်ထားတာ ကြာပါပြီ” စသည်ဖြင့် ပရိယတ္တိကိုရှုတ်ချ၍ လည်း ကောင်း မိမိကိုယ်ကို ပညာရှိကြီးအထင်ရောက်အောင် ပြောဆိုသူများကိုလည်း ပြဆိုထား၏။ " ဝိဘင်း အဋ္ဌကထာ-၄ ၅ ၆-၇ (ခုဒ္ဒက ဝတ္ထုအဖွင့်)၌ ထိုမရိုးသားသော ပြောဆိုဟန်ဆောင်ခြင်းများနှင့်စပ်၍’ .. ‘ဧဝံ ဝဒန္တော ပန’ဿ သာသနေ ပဟာရံ ဒေတိ၊ ဣမိနာ သဒိ သော မဟာစော-ရော နာမ နတ္တိ-ဤသို့ ပြောဟောသူသည် ဘုရား သာသနာကို ပုတ်ခတ်သူ မည်၏။ လောက၌ ဤသူလောက် မိုက်မဲ သော သူခိုးကြီး မရှိပြီ ဟု မှတ်ချက်ပြုတော်မူ၏။ ores အိုးစရည်း ရဟန္တာ(စာဋိအရဟန္တ) တဖန် အဋ္ဌကထာ၌ ဆက်၍ပြပြန်သည်မှာ အရပ်ထဲမှ ကလေးသူငယ် များအား- " " " “မင်းတို့ အမေအဖေတွေက ငါ့ကို ဘယ်လို ပြောဆိုနေသံ ကြားလဲ။” “အရှင်ဘုရားကို ရဟန္တာလို့ ပြောနေကြပါတယ်ဘုရား။” “အေး...မင်းတို့မိဘတွေက တယ်..အသိဉာဏ် ဗဟုသုတ ရှိတာပဲ။ သူတို့ ဟာ ဘယ်တုန်းကမှ လိမ်လည် မပြောဘတ်ကြဘူး”ဟူ၍ပင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရဟန္တာ ကြေငြာပုံကိုလည်း ပြဆိုထားလေ၏။ ထိုမျှမက- ဘုန်းကြီးတပါးသည် ကျောင်းအခန်းထဲ၌ လူဝင်လောက်သောအိုးစရည်း ကြီးတလုံးကို မြေ၌မြှုပ်ထား၏။ ဧည့်သည်လာလျှင်. ဒလံများက ကျောင်းထဲမှာ ရှိကြောင်း ပြောဆိုသော်လည်း မဖူးတွေ့ရသဖြင့် ပြန်ထွက်သွားကြရာ ဒလံများက ## PAGE 569 ၅ ၂ ၆ " “ကျောင်းထဲမှာပဲ ရှိပါတယ်”ဆို၍ တဖန် ပြန်၍ဝင်ကြသောအခါ အိုးစရည်း ကြီးထဲကထွက်၍ ထိုင်ခုံပေါ်၌ အပူဇော်ခံနေလျှင်-- “အရှင်ဘုရား…၊ စောစောက တပည့်တော်တို့ အခန်းထဲမှာမတွေ့လို့ တခါ အပြင်ထွက် ပြန်သွားကြရတယ်။ ဘယ်ကြွနေပါသလဲ” လျှောက်ရာ- “ရဟန်းဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ…၊ သင့်တော်သလို အလိုရှိရာ သွားနေကြတာ ပါပဲ”ဟု မိန့်တော်မူလေ၏။ ဤကား “ႏိုးစရည်း ရဟန္တာ ဖြစ်သည်။ မြစ်ပျဉ်းရဟန္တာ (ပါရောဟ အရဟန္တ) ယင်း အဋ္ဌကထာ-၄၅၈-၌ “မြစ်ပျဉ်းရဟန္တာ” တပါးအကြောင်းကိုလည်း ဆက်၍ ပြထားသည်။ ရှေးက အံ့ဖွယ်သရဲ ထူးကဲဟန်ဆောင်လိုသော ဘုန်းကြီးတပါးသည် ရွာနှင့် မနီးမဝေး တောင်တခုအနီး သစ်ရွက်မိုး ကျောင်း၌ နေသတတ်။ ကျောင်း၏နောက်ဘက်၌ နက်စောက်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီးရှိရာ ထိုချောက်နှုတ်ခမ်း၌ အမြင်ရှည်သောညောင်ကြပ်ပင်ကြီးတပင်လည်း ရှိလေသည်။ တို့ မြစ်ပျဉ်းရှည်ကြီးသည် ကျောင်းနှင့်ချောက် တဘက်ကမ်းကို ဖြတ်သန်း၍ ပေါက်ရောက်လျက် ရှိ၏။ 500 ဆွမ်းစားစသည်အတွက် ဒကာ ဒကာမများ ကျောင်းသို့လာပင့်ကြလျှင် “ကဲ….….ကောင်းပြီး သွားနှင့်ကြ”ဟုဆိုကာ မိမိမှာမူ နောက်မှ သွားလေ့ရှိ သည်။ ဒကာများမှာ ချောက်ကြီးကို ကွေ့ ပတ်၍ လမ်းရိုးလမ်းရှည်က သွားကြ ရသဖြင့် ကြာမြင့်နေရာ ဘုန်းတော်ကြီးမှာ ချောက်ကိုဖြတ်သော သစ်ပင်မြစ်ပျဉ်း ကြီးပေါ်က ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားသဖြင့် ရွှာပေါက်သို့ အလျင်ရောက်နေနှင့်၏။ ဒကာများက အံ့ဩကာ— လျှင်— ““အရှင်ဘုရား …၊ ဘယ်လမ်းက .ကြွလာဘော် မူလာပါသလဲ” ပေးကြ “အာ…မသိချင်ကြပါနဲ့၊ ရဟန်းတို့ သွားလာတဲ့လမ်းကို မမေးကောင်း ဘူး။ ဒီလိုပဲ...ဟန်းဆိုတာ အလိုရှိရာလမ်းက ကြွတတ်ကြတာပဲ”ဟု မိန့်တော် မူလိုက်၏။ နောက်လူတယောက်က မယုံသင်္ကာရှိ၍ စုံစမ်းရာ အကြောင်းစုံ တွေ့မြင်ရ သဖြင့် အဆိုပါသစ်ပင်မြစ်ပျဉ်းကြီးကိုဖြတ်၍ မသိလိုက်ဘာသာ နဂိုနေမြဲအတိုင်း ထားလိုက်သည်။ ဘုန်းကြီးလည်း တနေ့တွင် ထုံးစံအတိုင်း တန်ခိုးပြရန် မြစ်ပျဉ်း ## PAGE 570 . JJ2 ကြီးပေါ်သို့ တက်လေရာ ဗိုင်းကနဲ ချောက်ကြီးထဲသို့ လိမ့်ကျသွားလေ၏။ မြေ သပိတ်လည်း ကွဲသွားသည်။ " ထိုနေ့မှစ၍ “ငါ့အကြောင်း ဒကာတွေ သိသွားပြီ”ဟုဆိုကာ ကျောင်း ကလေးမှ ထွက်ပြေးသွားလေတော့သတည်း။ 3 သာသန ၁မြ သူပုန်ကြီးငါးယောက် I လောက၌ သူခိုး ဒမြသူပုန်တို့သည် တဖြည်းဖြည်း သဘောတူရာ နောက် လိုက်နောက်ပါ လူသူစုဆောင်းကာ တအိမ်းရွာမှစ၍ တမြို့နှစ်မြို့ တနိုင်ငံ နှစ်နိုင်ငံထိအောင် မိမိတို့အင်အားအလိုက် ခိုးယူလုယက် ဖျက်ဆီးကြ၏။ သာသနာတွင်း သူခိုးဒမြ သူပုန်ကြီးများလည်း ထိုနည်းအတူ လူသူ စုရုံးကာ တယောက်ပြီးတယောက်၊ တရွာပြီးတရွာ၊ တမြို့ပြီးတမြို့ ယုံလွယ်တတ်၍ အသိဉာဏ်နည်းပါးသော၊ ထူးကဲအံ့ဩဖွယ်ကိုလိုလားသော၊ ပစ္စက္ခကိုယ်ကျိုးကို မျှော်ကိုး၍ တစုံတရာလျှို့ဝှက် အတွင်းကျိတ်ပညာအကျင့်ကို ရနိုးနိုးထင်စားသော ဒကာဒကာမများကို စည်းရုံးကာ သာသနာတော်ကို ဒမြတိုက်ကြလေတော့ သည်။ သူတော်ကောင်းကြီးများနှင့်သာ ထိုက်တန်၍ သူတော်ကောင်းကြီးများ အတွက်ထားရှိသော ပစ္စည်းလာဘ်လာဘ၊ ရှိခိုးခြင်း၊ မြတ်နိုး ပူဇော်ခြင်း၊ ဂုဏ် သတင်းစသည်တို့ကို ဒလံများထား၍၊ အုပ်စုဖွဲ့၍ လုယူတိုက်ခိုက် စားသောက် `သုံးစွဲခြင်းဟု ဆိုလိုပေသည်။ ယင်း သာသနာ့ ဒမြသူပုန်ကြီး ငါးယောက်ကား- ၁။ လှည့်ပတ် ဖြားယောင်းနည်း (ကုဟန)သုံးမျိုး (မဟာနိဒ္ဒေသ- ၁၇၂-ဝ)တို့တွင် တမျိုးမျိုးကိုကျင့်သုံး၍ မရိုးသားသောစိတ်ဖြင့် ပစ္စည်းလေးပါးအလို့ငှာ ရာထောင်တပည့်များခြံရံ၍ ရဟန်း ရှင်လူတို့၏ ကောင်းသောပြုစုခြင်း၊ အလေးအမြတ်၊ အပူဇော် အရိုအသေခံလျက် ရပ်ရွာနိုင်ငံ လှည့်လည်သူ၊ (ပထမ ဒမြ သူပုန်ကြီး။) ၂။ သုတ်ပိနည်း အဘိဓမ္မာ တရားဒေသနာများကို အသံနေအသံတား ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ တအံ့ဩဖြစ်အောင်ဖြစ်စေ ဟောကြား ညွှန်ပြ၍ ထိုတရားဓမ္မကို မည်သည့်ဘုရားစသောဆရာသမားထံမှ ရရှိသည် ဟု မညွှန်မပြ၊ မိမိကိုယ်ပိုင် ထိုးထွင်းသိလေဟန် ဟောပြောသူ၊ (ဒုတိယ ဒမြသူပုန်ကြီး။“ခန္ဓာကိုယ်တွေ့ ဆိုသူများ သတိပြုရန်။)