## PAGE 571 ဓမ္မာစရိယ ဦးလှိုင် ၃။ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် သီလဝန္တပုထုဇဉ်တို့အား အကြောင်း မခိုင်လုံပဲ အဗြဟ္မစရိယဖြင့် စွပ်စွဲဖျက်ဆီး၍ မိမိသာလျှင် ထိုဂုဏ် မျိုးရှိသည်ဟု အထင်ရောက်စေသူ၊ (တတိယ ဒမြသူပုန်ကြီး။) ၄။ သံဃာပိုင်ဂရုဘဏ်,ဂရုပရိက္ခရာခေါ်သော အရာမ်,မြေ ကျောင်း ခုတင် အိုးခွက် ဓားပုဆိန် စသည်တို့ကို လူဒကာ ဒကာမတို့ အား ဖြားယောင်း သိမ်းသွင်းသော အားဖြင့် ပေးကမ်းခြင်း၊ (စတုတ္ထ ဒမြသူပုန်ကြီး။) ၅။ မိမိသန္တာန်၌ အမှန်တကယ်မရှိသော ဈာန် မဂ်ဖိုလ် တရား လိမ်လည် လှည့်ဖြား ဝါကြွားလှည့်ပတ်၍ ပြောဆိုသူ၊ (ပဉ္စမ ဒမြသူပုန်ကြီး။) အမှတ်(၅) ဒမြသူပုန်ကြီးသည် နတ်နှင့်တကွသော သုံးလောက၌အယုတ် မာဆုံး အဆိုးဆုံး ဒမြသူပုန်ကြီးဖြစ်သည်။ (ဝိ-ဋ္ဌ-၁၊ ၇၄-ဂ- စတုတ္ထပါရာဇိက။) ဝတ္ထုမုဒါမြစ်ကမ်းနေ ဈာန်မဂ်ဖိုလ်ဘရားဖြင့် လှည့်ဖြားစားသောက်နေကြသော ရဟန်းဆိုးများကို ဟောတော်မူသည်။ ရဟန်းဆိုးတို့သည် အစစ်အမှန် သာသနာပြုတော်မူနေကြသည့်“ အခြား အပူဇော်ခံရသောပုဂ္ဂိုလ်များကိုလည်း ကိုယ်ချင်းစာကာ မိမိတို့ကဲ့သို့ပင် ဝမ်းရေး အတွက်၊ ဂိုဏ်းဂဏကြီးပွားရေးအတွက် ယင်းသို့လှည့်လည် ဟောပြောစည်းရုံး နေသည်ဟုလည်း ထင်တတ်ကြလေသည်။ အရှင်မောဂ္ဂလ္လာန် ဂိဇ္ဈကုဋ်တောင်မှအဆင်း ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်ရသော ကဿပသာသနာနောက်ပိုင်း ရဟန်းဆိုး၊သာမဏေဆိုးများ သံသင်္ကန်း သံသပိတ် မီးလျှံကြီးများ ခြုံရုံပွေ့ပိုက်နေကြသည့် ပြိတ္တာဖြစ်နေကြကြောင်း စသည်.. ပြောဆိုရာ၌ အရှင်မောဂ္ဂလ္လာန်အား “အထင်ကြီးအောင် ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မဖြင့် ကြွားဝါသည်”ဟု ကိုယ်ချင်းစာပြောဆိုကြသဖြင့် ဘုရားရှင်ပင် ရှင်းပြတော်မူရ ဖူးလေသည်။(ဝိ-၁၊ စတုတ္ထပါရာဇိက-ဝိနီတဝတ္ထုများ။ ဝိ-ဋ္ဌ-၁၊ ၉၆-၁ဝဝ။) တိပိဋက စူဠနာဂဖထေရ် တရားပွဲတွင် အနိစ္စကြောက်၍ ထွက်ပြေးသူ တချိန်က တိပိဋက စူဠနာဂမထေရ်ကျော်သည် သီဟိုဠ်ကျွန်း လောဟ ပါသာဒ=ဘုံကိုးဆင့်ရှိကြေးပြာသာဒ်ကြီး အောက်ထပ်၌ ရဟန်းရှင်လူအပေါင်း တို့အား ဝိပဿနာအလုပ်ပေးတရား ဟောကြားတော်မူ၏။ ## PAGE 572 ၅ ၂ ၉ မိမိခန္ဓာကိုယ်ရုပ်နာမ်တရားများကို မိမိဉာဏ်၌ ပေါ်လွင်ရာလိုက်၍ ဖြစ်မှု ပျက်မှု ဉာဏ်၌မြင်အောင်ရှုမှတ်ပုံကို ဟောတော်မူရာအတ္တဝါဒီဗြာဟ္မဏဒကာတဦး လည်း ပရိသတ်အစွန်၌ လေ့လာသောအနေဖြင့် မရိုမသေ မတ်တတ်ရပ်လျက် နားထောင်နေ၏။ တိပိဋကစူဠနာဂမထေရ်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၌ ရှုမှတ်ပုံ အသေးစိတ်ကို စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဟောပြလေရာ ထိုဗြာဟ္မဏဒကာလည်း နားထောင်ယင်း စိတ်ပါ ဝင်စားလာ၏။ ဓမ္မကထိက ညွှန်ပြသည့်အတိုင်း မိမိခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ စိတ်ကို စူးစိုက်ရှုမှတ်ကြည့်ရာ တဖြည်းဖြည်းစိတ်တည်ငြိမ်လာကာ ထိုသို့ ရှုမှတ်နေရသည် ကိုပင် ချမ်းသာသည်ဟု ထင်မြင်လာ၏။ တိုး၍ရှုမှတ်၏။ တိုး၍ မှတ်လေလေ သမာဓိတည်ကာ အသိဉာဏ် စူးစိုက်လေလေဖြစ်ကာ ဝိပဿနာဉာဏ် အနုစား (ဒုဗ္ဗလဝိပဿနာ) အခြေသို့ပင် ရောက်သွားသည်။ မိမိခန္ဓာကိုယ်၌ ဖြစ်မှုပျက်မှုများကိုချည်း မြင်လာသဖြင့် ငါ ပျောက်နေ ၏။ ထို ့နောက် မိမိခန္ဓာကိုယ်နှင့်တကွ ကြည့်လေသမျှ အပျက်တွေချည်းသာ ဖြစ်နေတော့သည်။ သင်္ခါရတရားမှန်သမျှတို့သည် ငါ့,ငါ့ဟာဟု စွဲယူထင်မှတ်ဖွယ် မရှိ၊ အတ္တ၊အတ္တနိယမှ ဆိတ်သုဉ်း(သုညတာ)နေသည်ကို တွေ့ရလေ၏။ သမာဓိအရှိန်များ တရိပ်ရိပ်တက်၍တက်၍ လာသည်နှင့်အမျှ မတ်တတ်ရပ် နာယူနေယင်းကတအိအိပြိုကျနေသော သဲကမ်းပါးထိပ်မှာထိုင်နေရသကဲ့သို့ ရင်ထဲ တွင် တလှပ်လှပ် ဖြစ်လာလေသည်။ နောက်ဆုံး မြင့်မားလှသော သဲကမ်းပါး ပုံကြီးထိပ်က ရိပ်ကနဲပြိုဆင်းလိမ့်ကျသွားသကဲ့သို့... " “ဟာ….ငါမရှိတော့ဘူး၊ငါ့ဟာလဲ မဟုတ်ပါလား။ ဟင်...ငါ ဘာမှဖြစ်ရ ရှိရတော့မှာမဟုတ်ဘော့ပါလား” ဟု လန့်ကြောက်လာ၏။ ချက်ချင်းပင်မျက်စိ ဖွင့်ကြည့်ရာ ပရိသတ်အားလုံးမှာ တရားအာရုံစိုက်နေကြသည်ကိုတွေ့ရသော်လည်း ဗြာဟ္မဏဒကာကြီးမှာ ကြေးပြာသာဒ်ကြီးအောက်ထပ်၌ ဖွင့်ထားသော တံခါး ပေါက်ဆီသို့ ခပ်သုတ်သုတ်သွားကာ အိမ်သို့ထွက်ပြေးလေတော့၏။ အူယားဖားယား အိမ်ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း မိမိချစ်လှသော သားကို ရင်ခွင်၌ ပွေ့ ပိုက်ကျုံးဖက်လျက်— " “ငါ့သား… ဖေဖေ ့ရင်ဘတ်စမ်းကြည့်စမ်း၊ အံမာလေး…ကံကောင်းပေ လို့ပေါ့ကွား ဂေါတမတရားသွားနားထောင်ပြီး စမ်းကြည့်လိုက်တာ နဲနဲတောင် သွေးပျက် တယ်။ ဆက်ပြီးမစဉ်းစားပဲ ချက်ချင်းပြန်ပြေးလာခဲ့လို့သာ လွှတ် ပေတော့တယ်” ဟု ဆိုကာ သားကို ပြောပြလေ၏။ ၃၁-ဘုံ၌ အိုးမကွာ အိမ်မကွာနေလိုသော ငါ, ငါ့ဟာ အားကြီးလှသည့် ပုထုဇဉ်တို့အတွက် သူဘော်ကောင်းတရားသည် ကြောက်စရာကြီးပင် ဖြစ်နေလေ သည်။ မြတ်စွာဘုရားလည်း ထိုသို့ပင် မိန့်တော်မူ၏။ ## PAGE 573 ၅ ၃ဝ ဝိပဿနာဉာဏ်ရင့်လာပါလျှင် ထို ကြောက်စရာသည်ပင်လျှင် ဉာဏ် ကြောက်ဖြစ်၍ အရသာရှိလှပေ၏။ သစ္ဆေသရဲ ကြောက်ရခြင်းနှင့် မဆိုင်ပေ။ ရုပ်နာမ် တရားတို့သာဖြစ်၍ ရုပ်နာမ်တရားတို့သာ ချုပ်ပျောက်နေကြရာ ငါ ငါ့ဟာများ မပါရှိကြောင်း သဲသဲကွဲကွဲ သိမြင်ကြရလေသည်။ (သံ-ဋ္ဌ-၂၊၂၅၄- ဥဒါနသုတ်အဖွင့်။) အခြေခံကောင်းသူတိုင်း တရားထူးရလွယ်သည်ကို ပြသော မဟာနာဂထေရ် တပည့်တပါး ပါဋလိပုတ်နေပြည်တော် မြို့တံခါး အထွက် ဇရပ်အဆောင်တခု၌နေသော ဗြာဟ္မဏမိတ်ဆွေနှစ်ဦးသည် သီဟိုဠ်ကျွန်း ကာဠဝတ္ထိအရပ် မဏ္ဍပ်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး နေထိုင်တော်မူသော မဟာနာဂမထေရ်ကြီး၏ ကျေးဇူးဂုဏ်များကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကြားသိနေရသဖြင့် အဝေးကပင် ကြည်ညိုနေကြလေသည်။ “သူငယ်ချင်း…၊ မဟာနာဂမထေရ်ကြီး ဂုဏ်သတင်းကြားရတာ တယ်ပြီး ကြည်ညိုစရာ ကောင်းလှပါကလား။ သီဟိုဠ်ကျွန်းကူးပြီး သွားဖူးချေကြရ အောင် ဟု တိုင်ပင်ကာ မဇ္ဈိမ ဒေသ ပါဋလိပုတ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေ၏။ သင်္ဘောကြုံများစောင့်ဆိုင်းကာနေကြသဖြင့် မိတ်ဆွေတဦးမှာ လမ်းခရီး တဝက်၌ပင် ကွယ်လွန်သွားရှာ၏။ အခြားမိတ်ဆွေကဦးမှာမူ သင်္ဘောကြုံဖြင့် အဆင်သင့်စီးနင်းလိုက်ပါ၍ သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မဟာတိတ္ထ ဆိပ်ကမ်း၌ ဆင်းကာ အနုရာဓမြို့သို့ ရောက်သွားသည်။ အနုရာဓသို့ ရောက်လျှင် မဟာနာဂမထေရ်ကြီးရောဟဏပြည်နယ်(ဇနပုဒ်) ၌ သီတင်းသုံးကြောင်း စုံစမ်းသိရှိရသဖြင့် ရောဟဏနယ်ဘက်သို့ ခရီးဆက်ရပြန် လေသည်။ မထေရ်ကြီး သီတင်းသုံးရာဒေသသို့ ရောက်လျှင် စူဠနဂရ ခေါ်သော ရွာ၌ပင် အခြေတကျနေထိုင်ရန် စီစဉ်လိုက်၏။ မထေရ်ကြီးထံ သွားရောက်ဖူးမြော် ရန် ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်များကို ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ချက်ပြုတ် လေသည်။ နောက်တရက် နံနက် သွားရောက်ဖူးမြော်ရာ မိမိကဲ့သို့ လာရောက်ပူဇော် သူများ အလွန်များပြားလျက်ရှိသည်ကို တွေ့ရလေ၏။ မဟာနာဂ မထေရ်ကြီး ပရိသတ်ရှိရာသို့ အပူဇော်ခံကြွလာသည်ကိုမြင်ကြလျှင်ပင် ပရိသတ်ကြီးမှာလှုပ်လှုပ် ရှူရှူ ဖြစ်နေကြသည်။ ပါဋလိပုတ်ဒကာကြီးမှာလည်း ပရိသတ်အစွန်၌ ရပ်လျက် အခြေအနေစောင့်ကြည့်ယင်း လက်အုပ်ချီ၍ ဖူးမြော်နေ၏။