## PAGE 577 ၅.၃၄ ဗြဟ္မာဖြစ်လို ့တဝင်းဝင်း, ဝက်စားကျင်းမှာ တမြုံ့မြုံ့ တချိန်က မြတ်စွာဘုရားဟာ ရာဇဂြိုဟ်မြို့သို့ ဆွမ်းခံဝင်တော်မူတယ်။ အဲဒီ အခါ ဝက်မကလေးတကောင်ကို မြင်တော်မူပြီး ပြုံးတော်မူပါသတဲ့။ ပြုံးတဲ့အခါ သွားတော်များမှ ဖြူသောရောင်ခြည်တော်များထွက်လာတာကိုမြင်ရလို့ပြုံးတော် မူကြောင်းသိရတဲ့အတွက် ရှင်အာနန္ဒာက’ " “ဘာကြောင့် ပြုံးတော်မူပါသလဲ” လို့ မေးလျှောက်တယ်။ မြတ်စွာ ဘုရားက- “အာနန္ဒာ၊ ဟိုမှာကြည့်စမ်း၊ ဝက်မကလေးကို မြင်ရဲ့လား။” “မြင်ပါတယ်ဘုရား။ “အဲဒီ ဝက်မကလေးဟာ ကကုသန် မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော် တည်ထွန်းစဉ်က သူ့ဘဝ အမျိုးသမီးအဖြစ်မှ သေပြီး ဆွမ်းစားကျောင်း တခု အနီးမှာ ကြက်မ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ ကြက်မဟာ သိန်းငှက်ကဖမ်းသုတ်ပြီးစားလို့ သေရရှာတယ်။ ဒါပေမယ့် စောစောပိုင်းက ယောဂီရဟန်းတပါး၏ ကမ္မဋ္ဌာန်း တရားရွတ်ဆိုနေတဲ့ တရားသံကို ကြားပြီး ကုသိုလ်ဖြစ်ပွားခဲ့လို့ အဲဒီ ကုသိုလ်၏ အစွမ်းကြောင့် လူ့လောကမှာ မင်း၏အိမ်၌ဥဗ္ဗရီ’မည်သောမင်းသမီးဖြစ်ခဲ့တယ်။ “အဲဒီ မင်းသမီးဟာ နောက်ကာလမှာ ပရိဗိုဇ်မကျောင်း၌ ပရိုဗိုင် ပြုနေယင်း အိမ်သာထဲက ပိုးလောက်တွေကိုကြည့်ပြီး ပုဠုဝကသညာ(ဩဒါတ သညာ)ကို ဖြစ်စေလျက် ပထမဈာန်ကို ရခဲ့တယ်။ အဲဒီပရိဗိုဇ်ဘဝမှသေတဲ့အခါ ပထမဈာန်ဗြဟ္မာ့ဘုံမှာ ဗြဟ္မာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ " “ဗြဟ္မာဘဝမှ စုတေတဲ့အခါ လူ့လောက၌ သဌေးသမီးဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ သဌေးသမီး ဘဝက သေတဲ့အခါ ဒီဝက်မကလေး ဖြစ်နေရရှာတယ်။ အဲဒီ အကြောင်းအရာတွေကိုမြင်လို့ ငါ ပြုံးတယ်”လို့ မိန့်တော်မူပါတယ်။ အဲဒီ အကြောင်းအရာကို ကြားရတော့ အရှင်အာနန္ဒာနှင့်တကွ ရဟန်း တော်များမှာ ကြီးစွာသော သံဝေဂကို ရကြပါသတဲ့။ အဲဒီအခါ မြတ်စွာဘုရားက ဆွမ်းခံကြွနေယင်း လမ်းမှာပဲ ရုပ်တော် မူလျက် တရားဂါထာ ၆-ပုဒ်ကို ဟောတော်မူပါတယ်။ တဏှာမကင်းသေးသမျှ ဘဝသံသရာလည် ယခု အဲဒီ ၆-ပုဒ်ထဲက ပထမတပုဒ်ကို ထုတ်ပြမယ်။ ယထာပိ မူလေ အနုပဒ္ဒဝေဒ၊ ဆိန္နောပိ ရုက္ခော ပုနရေဝ ရူဟတိ။ ## PAGE 578 ဧဝမ္ပိ တဏှာနုသယေ အနုဟတေ၊ နိဗ္ဗတ္တတိ ဒုက္ခဒံ ပုနပ္ပုနံ။ ၅ ၃ ၅ မူလေ=အမြစ်အရင်းသည်၊ အနုပဒ္ဒဝေ ဒဂ္ဂေ-ဘေးရန် မရှိပဲ ခိုင်မြဲ နေလတ်သော်၊ ဆိန္နောပို=အထက်ပိုင်းဘက် အကိုင်း အခက် ခုတ်ဖြတ်ထားငြားသော်လည်း၊ ရုက္ခော=သစ်ပင်သည်၊ ပုနရေဝ ရူဟတိ ယထာပိ=တဖန်ပြန်၍သာလျှင် အညွန့် အတက် ပေါ်ထွက် စည်ပင်ပြန်သကဲ့သို့၊ ဧ၀မ္ပိ=ဤအတူပင်လျှင် တဏှာနုသယေ အနု ဟတေ=သန္တာန်၌ဖြစ်ထိုက်သော၊ အနုသယ တဏှာကို အရိယမဂ်ဖြင့် မပယ်အပ်သေးသည်ရှိသော်၊ ဣဒံဒုက္ခံ=ဘဝအသစ်ဖြစ်ခြင်း စသော ဤဆင်းရဲသည်၊ ပုနပ္ပုနံ=အဖန်ဖန် အထပ်ထပ်၊ နိဗ္ဗတ္တတိ= ဖြစ်လေ တော့၏-တဲ့။ အဲဒီဂါထာဖြင့် ဖော်ပြလိုရင်းကတော့ ဥဗ္ဗရီမင်းသမီးဘဝတုန်းက ပရိုဗိုင် ရသေ ့ပြုပြီး တရားနှလုံးသွင်းလို့ ပတမဈာန်ကိုရခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီဈာန် က စိတ်ကူးအဖြစ်နဲ့ဖြစ်ပေါ်တဲ့ ကာမရာဂ ‘ပရိယုဋ္ဌာန’ တဏှာကိုသာ “ဝိက္ခမ္ဘန ပဟာန်'ဖြင့် ပယ်နိုင်တယ်။ အခိုက်အတန့် အဟော်ကြာအောင် ဝေးကွာစေတာ ပါပဲ။ ဒါ့ကြောင့် အဲဒီ ပထမဈာန်ရတဲ့ ဘဝတုန်းကနဲ့ ဗြဟ္မာ ဘဝတုန်းက ‘ကာမရာဂတဏှာ’ မဖြစ်ပေါ်ပဲ ကင်းနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အရိယမဂ်ဖြင့် အမြစ်ပြတ်ပယ်တာ မဟုတ်သောကြောင့် လူ့ဘဝသဌေးသမီး ဖြစ်တဲ့ အခါကျ တော့ အဲဒီ ကာမတဏှာဟာ ဖြစ်မြဲဖြစ်ပြန်တာပဲ။ ဘဝတဏှာကတော့ ဈန်ရ နေတုန်းကလဲ ဖြစ်နေခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီလို “အနုသယတဏှာ” အမြစ်မပြတ်တဲ့အတွက် ဗြဟ္မာဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် လူ့ဘဝမှတဆင့် ဝက်ဘဝလဲ ရောက်ရပြန်တယ်။ တဏှာမကင်းသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ဒီပုံဒီနည်းဖြင့် ကံအားလျော်စွာ ဘဝအမျိုးမျိုးတွေ အဖန်ဖန် ဖြစ်သွားရမယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒီမှာ ဗြဟ္မာဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် ဝက်ဖြစ်ရပြန်တာကို အကြောင်းပြုပြီး တော့ရှေးဆရာတော်ကြီးများက “ဗြဟ္မာဖြစ်လို့ တဝင်းဝင်း၊ ဝက်စားကျင်းမှာ တမြုံ့မြုံ့”လို့ ဆိုတော်မူခဲ့ကြပါဘယ်။ ဒါပေမယ့် ဗြဟ္မာဘဝမှစုတေပြီးလျှင်ပြီးချင်း ဝက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အခြား တိရစ္ဆာန် ပြိတ္တာ, ငရဲသားဆိုတာတွေလဲ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဈာန်ရတဲ့ ဝက ဈာန်၏အနီးဖြစ်တဲ့ ‘ဥပစာရ ဘာဝနာ” ကုသိုလ်၏ အစွမ်းကြောင့် လူ့ က,နတ်လောက၌သာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ## PAGE 579 ၅ ၃ ၆ ယခုပြောနေတဲ့ ဝက်မကလေးဟာလဲ လူ့လောက သဌေးသမီး ဘဝမှ တဆင့် ဝက်ဘဝကို ရောက်ရတာပဲ။ အဲဒါဟာလဲ သဌေးသမီး ဘဝတုန်းက မာန်ယစ်ပြီး ရိုသေထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို မရိုမသေပြစ်မှားခဲ့တဲ့ အကုသိုလ်ကြောင့် ဖြစ်ဖွယ်ရှိပါတယ်။ အဲဒီဝက်မကလေးဟာ အဲဒီဘဝံမှ သေတဲ့အခါ “သုဝဏ္ဏဘူမိ”ဆိုတဲ့ အရပ် မှာ မင်းမျိုး၌ဖြစ်တယ်။ သုဝဏ္ဏဘူမိဆိုတာ သထုံပြည်ပဲလို့ အများက ယူကြ ပါတယ်။ အချို့ ပညာရှိများကတော့ သာသနာတော်နှစ် ၁၅၀၀-နီးပါးက “ဒေဝပါလမင်း’ရေးထိုးထားခဲ့သော ကြေးပုရပိုက်စာကို အထောက်အထားပြုပြီး တော့ သုမာတြာ(စုမတြာ)ကျွန်းကို သုဝဏ္ဏဘူမိခေါ်တယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ အဲဒီသုဝဏ္ဏဘူမိမင်းသမီးဘဝမှ သေတဲ့အခါ အိန္ဒိယနိုင်ငံ ဗာရာဏသီမြို့၌ အမျိုးသမီးဖြစ်တယ်။အဲဒီဘဝမှ သေတဲ့အခါ “ဝနဝါသီတိုင်း'၌ အမျိုးသမီး ဖြစ်တယ်။ ဝနဝါသီတိုင်းဆိုတာ ဘုံဘေမြို့နယ်၏ အရှေ့တောင်အရပ်မှာရှိတယ်။ အဲဒီဘဝမှ သေတဲ့အခါ“သုပ္ပာရက’ သင်္ဘောဆိပ်အရပ်၌ မြင်းကုန်သည်သမီး ဖြစ်တယ်။ သုပ္ပာရကသင်္ဘောဆိပ်ဆိုတာ ဘုံဘေမြို့မြောက်ဘက် ပင်လယ်ကမ်း ခြေမှာ ရှိတယ်။ အဲဒီဘဝမှ သေတော့ “ကာဝီရ’ သင်္ဘောဆိပ်အရပ်၌ လှေသူကြီးသမီး ဖြစ်တယ်။ ကာဝီရ သင်္ဘောဆိပ်ဆိုတာ အိန္ဒိယကျွန်းဆွယ် အရှေ့တောင်ဘက် အစွန်းမှာရှိတယ်။ရှေးတုန်းက “ဒမိဠ”ခေါ်တဲ့ တမယ်လူမျိုးတို့၏ နိုင်ငံ ပင်လယ် ကမ်းခြေပေါ့။ အဲဒီဘဝမှ သေတော့ ယခုသီရိလင်္ကာ ခေါ်တဲ့ သီဟိုဠ်ကျွန်း အနုရာဓ မြို့မှာ အစိုးရပိုင်း အမျိုးထဲ၌ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီဘဝမှ သေတော့ အနုရာဓမြို တောင်ဘက်ဘောက္ကန္တ”ဆိုတဲ့ရွာမှာ “သုမန’ဆိုတဲ့ သူကြွယ်၏ သမီး ဖြစ်တယ်။ အမည်ကတော့ ဖခင်အမည်ကိုပင် “သုမနာလို့ခေါ်တယ်။ နောက်အခါမှာ ဖခင်က အဲဒီရွာကိုစွန့်ပြီး “ဒီဃဝါ’နယ် “မဟာမုနိ’ဆိုတဲ့ ရွာမှာ နေတယ်။ သ IL⚫ အဲဒီရွာမှာနေစဉ် “ဒုဋ္ဌဂါမဏိ”မင်း၏အမတ်ဖြစ်တဲ့ “လကုဏ္ဍ ကအတိမ္ဗရ” ဆိုသူကကိစ္စတခုဖြင့် အဲဒီရွာရောက်လာတဲ့အခါ မယ်သုမနာကိုမြင်ရ၍ မေတ္တာ သက်ဝင်သဖြင့် အကြီးအကျယ်ထိမ်းမြားမင်္ဂလာကိုပြုပြီး သူ နေရပ်ဖြစ်တဲ့ “မဟာ ပုဏ္ဏရွာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတယ်။ အဲဒီရွာ၌နေစဉ်(ရောဟဏနယ် ကိတ္တိရွာအနီး ကောဠပဗ္ဗတဝိဟာရခေါ်) တောင်စွန်းကျောင်းတိုက်ကြီး၌ သီတင်းသုံးသော“မဟာအနုရုဒ္ဓ မထေရ်(သီဟိုဠ် မူဒ် အနုလထေရ်)က အဲဒီရွာ ဆွမ်းခံကြွတော့ မယ်သုမနာ၏ အိမ်တံခါးဝ ဆွမ်းရပ်နေစဉ် မယ်သုမနာကိုတွေ့မြင်ရ၍ နောက်ပါရဟန်းများနှင့် ဒီလိုပြောဆို ပါသတဲ့။