## PAGE 58 မြတ်စွာဘုရား သက်တော်ထင်ရှား ရှိတော်မူစဉ်နှင့် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုသည့် နောက်တွင် မဇ္ဈိမဒေသ ဣန္ဒိယနိုင်ငံ၌ သာသနာတော်အတွက် စည်းစိမ်ဥစ္စာ အများဆုံး စွန့်လှူ၍ မိသားစုနှင့်တကွ သာသနာပြုနိုင်သူမှာ အသောက မင်း တရားကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။ မင်းကြီးသည် သိန်းပေါင်းများစွာသော သံဃာတော်တို့အတွက် ဂ၄ဝဝဝ သော မြို့ရွာ `နိုင်ငံတို့၌ ကျောင်းပေါင်း ၈၄၀၀၀၊ စေတီပေါင်း ၈၄၀၀၀ တည်ဆောက်ရန် အသပြာငွေပေါင်း ၉၆-ကုဋေ စွန့်လှူခဲ့၏။ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ် ကြီးမားသော ဣန္ဒဂုတ္တ စသော မထေရ်ကြီးများကလည်း မင်းကြီး၏ အသဒိသ အတုမဲ့ အလှူတော်များ လွယ်ကူစွာ ပြီးမြောက်စေရန် တန်ခိုးဖြင့် စောင့်ရှောက် ကူညီတော် မူကြလေသည်။ (ကျောင်းလွှတ် ပူဇော်ပွဲ၌ ရှင်ဥပဂုတ် တန်ခိုးပြကြောင်း၊ မင်းကြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးရှို့ လှူကြောင်း စသည်ဖြင့် ထေရဝါဒမဟုတ်သော အကြောင်း အရာများ ရောထွေးနေပုံကို အခန်း-၄ ၌ စိစစ်ထားသည်။) " a အသောကမင်းကြီးသည် မြတ်စွာဘုရား သာသနာ၌ ဒါနအရာတွင် သာလွန်သူ မရှိ၊ ပစ္စည်းလေးပါးကို ဗြဟ္မာ့ပြည်ထိအောင် စုပုံလှူဒါန်းသော်လည်း သာသနာ့အမွေ ဆက်ခံရသူ မဖြစ်နိုင်သေး”ကြောင်း ရဟန္တာ အရှင်မြတ်ကြီး များ အမိန့်တော်အရ သာသနာတော်နှစ် ၂၂၅-ခုနှစ်၊ နန်းစံ ၆-နှစ်တွင် သားတော် မဟိန္ဒမင်းသား (၂၀-နှစ်)နှင့် သမီးတော် သင်္ဃမိတ္တာ(၁ဂ-နှစ်) တို့ကို သာသနာတော်အား အပြီးအပိုင်လှူကာ ရဟန်း, သာမဏေမ ပြုခွင့် ပေးလိုက်လေသည်။ သားတော် ရှင်မဟိန္ဒသည် အရှင်မောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿ မထေရ်ကြီးကို ဥပဇ္ဈာယ်ပြု၍ လည်းကောင်း၊ သမီးတော် သင်္ဃမိတ္တာသည် ဓမ္မပါလိတ္ထရီမ ကြီးကို ဥပဇ္ဈာယ်ပြု၍လည်းကောင်း သာသနာ့ဘောင် ဝင်ရောက်ကြပြီးနောက် မိမိတို့၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာများထံတွင် ပရိယတ်စာပေများကို သင်ယူကြ၏။ရှင်မဟိန္ဒ သည် သုံးနှစ်ရှိလျှင် အဋ္ဌကထာနှင့်တကွ ပိဋကသုံးပုံ အလုံးစုံ တတ်မြောက်၍ သံဃာတထောင်၏ ပါမောက္ခ ဖြစ်လေ၏။ သာသနာဝင်၍ ဝမ်းကျောင်းသူနှင့် သန့်ရှင်းလိုသူ အသောကမင်းကြီးသည် သာသနာတော်အား တနေ့တာရသောဝင်ငွေ အသပြာငါးသိန်းစလုံး နေ့စဉ်လှူဒါန်းလေ့ရှိ၏။ တိတ္ထိများမှာ တနေ့တခြား ပစ္စည်းလာဘ်လာဘခေါင်းပါးလာကြသဖြင့် သာသနာတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ မိမိတို့၏ မိစ္ဆာဝါဒများကို ဗုဒ္ဓဝါဒဖြစ် ## PAGE 59 လေဟန် လူတို့အားဟောပြောစည်းရုံးလာကြ၏။ကိုယ်တိုင် သင်္ကန်းဝတ်ကာ ဓမ္မ ဝိနယ ပိဋကတော်ကိုပင် ဖျက်ဆီးရန် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးပမ်းလာကြသည်။ လောလောဆယ် ဝမ်းကျောင်းရုံမျှမက အယူဝါဒကိုပါ ထိုးနှက်ဖျက်ဆီး လာကြသဖြင့် ရဟန်းကောင်းများမှာ ၎င်းတို့နှင့်ရောနှောကာ ဥပုသ်ပဝါရဏာ သံဃကံများကို မပြုလိုကြတော့ပေ။ အရှင်မောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿမထေရ်ကြီးလည်း ထိုသာသနာ့ဆူးငြောင့်ခလုတ် များကို ရုတ်တရက်သုတ်သင်ဖြေရှင်းရန် မလွယ်သေးသည်ကိုလည်း မြင်တော်မူ သဖြင့် သမာပတ်ချမ်းသာဖြင့် နေတော်မူရန် အဟောဂင်္ဂါတောင်သို့ တပါး တည်း .ဖဲကြွတော်မူလေ၏။ တပည့်သံဃာများကို အရှင်မဟိန္ဒအား လွှဲအပ်တော် မူခဲ့လေသည်။ ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဥပုသ်ပဝါရဏာ မပြုကြရလေ။ မင်းကြီးလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ အမတ်တဦးအား။ . “မောင်မင်း၊သာသနာ့အရေးအခင်းများကို ဖြေရှင်း၍ သံဃာတော်များ ဥပုသ်ပဝါရဏာပြုရအောင်ဆောင်ရွက်ရမည်”အမိန့်တော်ချလေ၏။အမတ်လည်း ကျောင်းတော်သို့သွားကာ ရဟန်းတော်များအား စည်းဝေးပင့်ခေါ်၍ အာဏာ ကို သုံးလျက် ဥပုသ်အပြုခိုင်းသည်။ ရဟန်းကောင်း များမှာ ရဟန်း ယောင် များနှင့်အတူ ဥပုသ်မပြုလိုကြ သဖြင့်ငြင်းဆိုမိကြရာ ငြင်းဆိုသောသံဃမထေရ်ကြီးမှစ၍ ဦးခေါင်းကို သန်လျက် ဖြင့် တပါးပြီးတပါး ခုတ်ဖြတ်လေ၏။ ၄ ။ အိမ်ရှေ့မင်းသားဘဝက ရဟန်းပြုလာသော အရှင် တိဿ သည်လည်း သံဃပရိသတ်၌ရှိနေရာ “ဘုရင့်အမိန့်တော် ဟုဆိုကာ မဖွယ်မရာ သတ်ဖြတ်သော အမတ်ကိုမြင်လျှင် “မင်းကြီးအမိန့်တော်ကား မဖြစ်နိုင်၊ အယူအမှတ် လွဲမှား ခြင်းသာဖြစ်ပေမည်ဟု နှလုံးသွင်း၍ တန်ခိုးဖြင့် ထိုအမတ်အနီးသို့ကပ်၍ ထိုင် လိုက်၏။ အမတ်လည်း အလှည့်ကျသတ်ရန် သန်လျက်ကို အရှိန်ယူစဉ် တိဿ မထေရ်ကိုမှတ်မိသဖြင့် မသတ်ဝံ ့ပဲရှိလေသည်။ ရုတ်တရက်မင်းကြီးထံ သွားရောက်၍ အကြောင်းစုံသံတော်ဦး တင်လေရာ မိမိစကားကို အဓိပ္ပာယ်လွဲမှားပြုမူသောအမတ်မိုက်အားကြိမ်းမောင်းကာလွန်စွာ စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ဖြစ်တော်မူရ၏။ “မိမိ၏အပြစ်လော၊အမတ်မိုက်၏ အပြစ်လော” ဟူသောနောင်တပူပန်မှုကြီးသည် တအုံနွေးနွေးဖြစ်ကာ ထိုသံသယကိုဖြေဖျောက် ရန် သံဃာတော်များအားဖွင့်ဟလျှောက်ထားလေသည်။ “မင်းကြီးအပြစ်’ ဆိုသူ ဆို၍ “အမတ်မိုက်၏အပြစ်’စသည် ဖြေသူက ဖြေကြသဖြင့် သံသယ မကင်း ပြင်းစွာပူပန်၍သာ နေရလေ၏။ က ## PAGE 60 : 3 မောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿမထေရ်ကြီးအာ အား အမိန့်တော်နှင့် ဆင့်ခေါ်မိ၍ “မိမိသံသယကိုလည်း ဖြေရှင်း၍ သာသနာသန့်ရှင်းအောင်လည်းဆောင် ရွက်နိုင်သော မထေရ်ကြီးများရှိ-မရှိ” ထပ်မံ၍လျှောက်ထားစုံစမ်းလေရာ အရှပ် မောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿ မထေရ်ကြီးအား ညွှန်ပြကြလေ၏။ အဟောဂင်္ဂါတောင်၌ သီတင်းသုံး နေတော်မူသော အရှင်မြတ်အား ပင့်လျှောက်ရန် ရဟန်းတထောင်စီခြံရံလျက် စကားအရာလိမ္မာသော ဓမ္မကထိက လေးပ ါးနှင့် မင်းချင်းတထောင်စီ ခြံရံသော အမတ်ကြီးလေးဦးတို့အား စေလွှတ် တော်မူ၏။ သို့ရာတွင်- “အရှင်ဘုရားအား မင်းကြီးက နေပြည်တော်သို့လာရန် ဆင့်ခေါ်တော် မူသည်”ဟု (အသုံးအနှုန်း မလိမ္မာပဲ)လျှောက်ထားသဖြင့် ကြွတော်မမူ။ ဒုတိယ တကြိမ် တဆတိုး၍ စေလွှတ်ပြန်ရာ “မင်းကြီးခေါ်နေသည်”ဟုပင် လျှောက်ထား ကြပြန်သဖြင့် ကြွတော်မမူ။ တတိယအကြိမ် ဓမ္မကထိက ၁၆-ပါး၊ အမတ် ၁၆ ယောက် တထောင်စီ အခြံအရံဖြင့် စေလွှတ်ကာ…… “သာသနာတော်ကြီး ဆုတ်ယုတ်နေပါသည် အရှင်ဘုရား၊ သာသနာ တော်ကို ပြုစုချီးမြှောက်ရန်အလို့ငှာ ဒကာတော်မင်းကြီးနှင့်တကွ ဘုရားတပည့် တော်များအား ကူညီစောင့်ရှောက် ချီးမြှောက် မစ ညွှန်ပြပေးတော်မူပါ အရှင် ဘုရား”ဟု လျှောက်မှ လိုက်ကြွတော် မူလေသည်။ ဝါဒရေးရာသင်တန်းဆင်းအပြီး နေပြည်တော်သို့ရောက်လျှင် မင်းကြီးက သူ၏သံသယ နောင်တ ပူပန်မှုကို လျှောက်လေရာ စိတ်စေတနာမပါလျှင် အပြစ်မရှိ” ကြောင်း ဒီပကတိတ္တိရ ဇာတ်ဘော်ကို ဟေဒပြတော်မူရာ မင်းကြီး သံသယ ရှင်းသွားလေတော့၏။ အရှင်မောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿံမထေရ်ကြီးလည်း အသောကမင်းကြီး၏ ဥယျာဉ် တော်အတွင်း၌သာ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး သီတင်းသုံးတော်မူကာ မင်းကြီးအား ဗုဒ္ဓ ဝါဒနှင့်တကွ ရောနှောရှုပ်ထွေးလာသော စင်ပြိုင်ဝါဒ မိစ္ဆာ အယူအဆများ အားလုံးကို သင်ပြ ပေးတော်မူလေသည်။