## PAGE 580 " “အာဝုသော=ငါ့ရှင်တို့၊ သူကရပေါတို့ကာ=ဘုရား လက်ထက် တော်က ဝက်မကလေးသည်၊ လကုဏ္ဍက အတိမ္မရ မဟာမတ္တဿ=လ ကုဏ္ဍက အတိမ္ဗရခေါ် အမတ်ကြီး၏၊ ဘရိယဘာဝံ-အမတ်ကတော်၏ အဖြစ်သို့၊ ပတ္တာနာမ=ရောက်နေတုံသေး၏။ အဟောအစ္ဆရိယံ=ဩော် အံ့ဩစရာ ကောင်းပါပေစ္ဆေတကား”တဲ့။ ° အဲဒီစကားကို ကြားရတော့ အမတ်ကတော် မယ်သုမနာမှာ ရှေးဘဝ ဟောင်းတွေကို ပြန်လည်အောက်မေ့နိုင်တဲ့ “ဇာတိဿရဉာဏ်ဖြစ်ပေါ်လာသတဲ့။ အဲဒီဉာဏ်ဖြင့် သူဖြစ်ဖူးခဲ့တဲ့ ဘဝဟောင်းတွေကို ပြန်ပြီး ဆင်ခြင် ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါ သံသရာကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ တဲ့ သံဝေဂဉာဏ်လဲ ဖြစ်လာပြန်သတဲ့။ ဒါကြောင့် သူ့ ခင်ပွန်းအမတ်ကြီးထံ ခွင့်တောင်းပြီး ပဉ္စဗလက ဘိက္ခုနီ ကျောင်းတိုက်မှာ ရှင်ရဟန်း ပြုခဲ့တယ်။ ရှင်ရဟန်း ပြုပြီးတော့‘တိဿမဟာ ဝိဟာရ’ကျောင်းတိုက်မှာ “သတိပဋ္ဌာန်သုတ်တရားကို ကြားနာပြီး ထိုနည်းအရ ရှုမှတ်သဖြင့် သောတာပတ္တိမဂ်ဖိုလ်ရောက်သွားပါသတဲ့။ အဲဒီနောက် “ဒုဋ္ဌဂါမဏိ မင်းကြီးနန်းတက်ပြီးတဲ့အခါ သူ့ ဇာတိအရပ်ဖြစ်တဲ့ ဘောက္ကန္တရွာသို့သွားရောက် ပြီး နေ့စဉ်ကလ္လမဟာဝိဟာရ’ကျောင်းတိုက်၌ “အာသီဝိသောပမသုတ်”ကိုကြား နာရ၍ အရဟတ္တဖိုလ်ရောက်ပြီး အာသဝေါကုန်ခန်းတဲ့ ရဟန္တာမကြီး ဖြစ်သွား ပါသတဲ့။အဲဒီသုမနာထေရီမ၏ ဘဝဖြစ်စဉ်ကို ဘုန်းကြီးက ဒီလို ဆောင်ပုဒ် စီထားတယ်။ " “လူ့ ကြက်မကြီး၊ မင်းသမီးတဖြာ၊ ဗြဟ္မာ,သဌေး၊ ဝက်ကလေး ဖြစ်ရ၊သုဝဏ္ဏဗာရာ၊ ဝနဝါနှင့်၊ သုပ္ပာရက၊ ကာဝီရမှ၊ သီဟဠနုရာ၊ ဘောက္ကန်ရွာဟု၊ ဖြစ်ရာပေါင်းစု၊ ဆယ့်သုံးခုသည်၊ မယ်သုမနာ ဖြစ် စဉ်တည်း။ " အဲဒီမယ်သုမနာရဲ့ဖြစ်စဉ် တဆယ့်သုံးဘဝကို သေသေချာချာ စဉ်းစား ကြည့်ယင် အင်မတန် သံဝေဂဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်။ ကကုသန်ဘုရား လက်ထက်တော်တုန်းက လူ ့ဘဝမှသေတဲ့အခါ သား သမီးအခြွေအရံတွေရော၊ လက်ရှိပစ္စည်းတွေရောမိမိကိုယ်ပါ စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီးသေသွား ရှာတယ်။သားသမီးစသည်တွေက ငိုကြွေးပြီး´ ကျန်နေရစ်ကြရှာမှာပေါ့။ သူ့ မှာလဲ သေပြီးတော့ ကြက်မ ဖြစ်ရရှာတယ်။ လူစင်စစ်က ကြက်ဖြစ်သွားတာဟာ ကြောက်စရာပါပဲ။ အဲဒီကြက်မဘဝ မှာလဲ သားသမီး ကြက်အခြွေအရံတွေ့ရှိမှာပဲ။ သိန်းငှက်က ထိုးသုတ်ဖမ်းယူပြီး ထိုးဆိတ်စားလို့ ခေါင်းပြတ်ပြီး မချိမဆံ ့နဲ့ သေရရှာတယ်။ ## PAGE 581 အဲဒီကနောက် ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားသံကြားနာရတဲ့ ကုသိုလ်ကံကြောင့် မင်း သမီးဖြစ်ရတယ်ဆိုတာကတော့ ဝမ်းသာစရာပါပဲ။ အဲဒီ ကြက်မဟာ ကမ္မဋ္ဌာန်း တရားအကြောင်းကို ဘာမှ နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကြည်ညိုတဲ့စိတ်နဲ့ နာလို့ ကုသိုလ်ဖြစ်ပြီး အဲဒီကုသိုလ်ကြောင့် လူ့ဘဝပြန်ရောက်ပြီး မင်းသမီးတောင်ဖြစ်ရဘယ်ဆိုတော့ “တရား နာရတာ အင်မ တန် အားကိုးစရာ” ကောင်းတာပဲ။ အဲဒီ မင်းသမီးဘဝက ဈာန်ရလို့ နောက်ဘဝ၌ ဗြဟ္မာ ဖြစ်ရတာလဲ ဝမ်းသာစရာပဲ။ ဗြဟ္မာဘဝမှ စုတေတော့ လူ့လောက၌ သဌေးမျိုးမှာ ဖြစ်ရ တယ်။ အဲဒါလဲ ဝမ်းသာစရာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ ဘဝမှသေတဲ့အခါ သား သမီး စသည် အခြွေအရံတွေရော၊ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေရော မခွဲချင်ပဲနဲ့ သေပြီး ခွဲခဲ့ရ တာဟာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ သေပြီးတော့ ဝက်မကလေး ဖြစ်ရတယ်ဆိုတာက သာပြီး ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသေးတယ်။ ဗြဟ္မာကလူဖြစ်၊ လူက ဝက်ဖြစ်ရတယ်ဆိုတော့ ကြောက်စရာလဲ အလွန် ကောင်းတာပဲ။ သံဝေဂယူစရာပါပဲ။ အခြားလူတွေလဲ အရိယမဂ်ကိုမရသေးယင် အဲဒီလိုယုတ်ညံ့တဲ့ဘဝတွေကို ရောက်သွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သတိသံဝေဂဖြစ်ပြီး တရားကို လေးလေးနက်နက် နှလုံးသွင်း နိုင်အောင် မြတ်စွာဘုရားက ဒီဝက်မလေးဖြစ်စဉ်ကို မိန့်တော်မူခဲ့တာပဲ။ အဲဒီ ဝက်မလေးဘဝတုန်းက ဘယ်လိုသေရတယ်ဆိုတာတော့ပြဆိုမထား ဘူး။ ဒါပေမယ့် ယခုကာလလိုပဲ ဝက်ရှင်ကသတ်လို့ သေရတာဖြစ်မှာပါပဲ။ အဲဒီ အခါတုန်းက ဝက်မမှာ သားသမီး စသည် အခြွေအရံ အပေါင်းအဖော်တွေ ရှိမှာပဲ။ အဲဒါတွေနဲ့ သေကွဲ ကွဲလာရတဲ့အခါ သက်ဆိုင်ရာတွေ အားလုံး စိတ် ဆင်းရဲစရာတွေ များစွာ ဖြစ်ကြရမှာပဲ။ အဲဒီကနောက် သုဝဏ္ဏဘူမိအရပ်မှ အနုရာဓမြို့အထိ ခြောက်ဌာနမှာ လူ့ ဘဝကြီး ဖြစ်သွားရတယ်ဆိုတော့ တော်သေးရဲ့လို့ ဆိုရမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ ခြောက်ဘဝမှ သေရတဲ့အခါတိုင်း ..သူကိုယ်တိုင်ရော၊ သက်ဆိုင်တဲ့သူတွေရော ဝမ်းနည်းကြရ၊ စိုးရိမ်ပူဆွေးကြရ၊ ငိုကြွေးကြရမှာချည်းပဲ။ နောက်ဆုံးမှာ သုမနာထေရီဖြစ်ပြီး ရဟန္တာမ ဖြစ်သွားတာကတော့ ဝမ်း သာစရာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ အဲဒီဖြစ်စဉ်ထဲမှာ ဘဝဟောင်းမှ သေသေပြီး ဘဝ အသစ်အသစ် ထပ်ကာ ထပ်ကာ ဖြစ်ရတာဟာ ဘာကြောင့်လဲဆိုယင် ဆင်းရဲဖြစ်ပွားကြောင်း “သမုဒယ ' ## PAGE 582 ၅ ၃ ၉ သစ္စာဆိုတဲ့ တဏှာ” ကြောင့်ပဲ။ အခြားသူတွေလဲ တဏှာမကင်းသေးယင် ဒီလိုပဲ သေသေပြီး ဘဝ အသစ်အသစ် ဖြစ်ဖြစ်သွားရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီသမုဒယသစ္စာဆိုတဲ့ ကဏှာကင်းငြိမ်းအောင် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး အကျင့် ကျင့်သုံးပွားများဖို့ရာ အလွန်ပင် အရေးကြီးပါတယ်။ ပရိနိဗ္ဗာန်စံခါနီး ကိုယ်တွေ့ ဘဝသံသရာ တရားဟော သုမနာထေရီမှာတော့ “သတိပဋ္ဌာနသုတ်’တရားကို နာကြားပြီးတော့ အဲဒီ သတိပဋ္ဌာန်နည်းအတိုင်း ရှုမှတ်ပွားများပြီး သောတာပန်ဖြစ်တယ်။ အဲဒီက နောက် “အာသီဝိသောပမသုတ်ကို နာကြားပြီး တဖန် နှလုံးသွင်းသဖြင့် အရ ဟတ္တဖိုလ်ရောက်ပြီး ရဟန္တာမ ဖြစ်သွားတယ်။ သမုဒယဆိုတဲ့တဏှာကင်းသွား တယ်။ ဒါကြောင့် တဖန် ဘဝသစ်ဖြစ်ဖို့ မရှိတော့ဘူး။ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုပြီး အေးငြိမ်း သွားဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီ သုမနာထေရီဟာ အာယုသင်္ခါရကုန်တဲ့အခါ ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုတော့မည့်အကြောင်း သီတင်းသုံးဖော်များအား ပြောကြားတယ်။ အဲဒီအခါ (မဏ္ဍလာရာမ ကျောင်းတိုက် မဟာတိဿထေရ်ကြီး အမှူးရှိတဲ့) အမျိုးသား ရဟန်းဘော်များနှင့် အမျိုးသမီး ရဟန်းမများက သူ ့ အကြောင်းအရာကို မေးကြတဲ့အတွက်— " “ဘုရားတပည့်တော် မဟာကကုသန် ဘုရားလက်ထက်တော်က လူအမျိုး သမီး ဖြစ်ခဲ့ပါဘယ်။ အဲဒီဘဝကသေတော့ ကြက်မဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ ကြက်မ ဘဝမှာ သိန်းငှက်က ထိုးသုတ်ပြီးစားလို့ ခေါင်းပြတ်ပြီး သေခဲ့ရတယ်။ သေပြီး တော့ လူ ့ဘဝမှာ မင်းသမီး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်” စသည်ဖြင့် ဘောက္ကန္တရာ၌ အဆုံး စွန်ဘဝတိုင်အောင် သူ့ ့အကြောင်းအရာတွေကို ဘိက္ခုနီသံဃာအား ဖြစ်စဉ် အတိုင်း ပြောကြားပြီးတော့- 66 “ဧဝံ=ယခု ပြောကြားခဲ့သည့်အတိုင်း၊ သမဝိသမေ=ညီမျှ မညီမျှ ကုန်သော၊ (ဝါ) အကောင်းအဆိုး အမျိုးမျိုးကုန်သော၊ တေရသ အတ္တဘာဝေ=တဆယ့်သုံးခုသော အတ္တဘောတို့ကို၊ ပက္ခာ=ရောက်ခဲ့ ပြီး၍၊ ဣဒါနိ-ယခု နောက်ဆုံးဘဝ၌၊ ဥက္ကဋ္ဌိတွာ=သံသရာ၌ ငြီးငွေ့ သောကြောင့်၊ ပဗ္ဗဇိတွာ=ရဟန်းပြု၍၊ အရဟတ္တံ=ရဟန္တာအဖြစ် အရဟတ္တဖိုလ်သို့၊ ပတ္တာ=ရောက်ခဲ့ပါပြီ။