## PAGE 589 ၅ ၄ ၆ ဖေါ်မှ လိမ့်ကျသွားသည်။ . ခံတွင်းမှ အမြှုပ်တစီစီ ထွက်ကာ မျက်လုံးကြီးများ ပြူးလျက် ထွန့်ထွန့်လူး လူးလှိမ့်နေသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အတီးအမှုတ်များ ရပ် ဆိုင်းသွားကာ ပရိသတ်များအားလုံး အံ့အားသင့်ကုန်ကြလေတော့သည်။ အမတ်ကြီးလည်း တဘက်သော ပလ္လင်ထက်၌ ယစ်မူးလျက် ပွဲသဘင် ရှုစားနေရာမှ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်ကာ လဲကျသွားသော ဇနီး၏ အနီးသို့ ပြေးဆင်းလာ၏။ အမတ်ကတော်ကြီးမှာသတိမရပဲ မျက်လုံးကြီးများပြုံးကြောင်၍ ကြည့်နေသဖြင့် “ဒါ ဘီလူး, ဖမ်းစားတာပဲ”ဟု ဆင်ခြင်မိသော အမတ်ကြီးသည် မေးမထူး, ခေါ်မကြားသော ဇနီးကို ကြည့်ယင်းက ဒေါသ ထွက်လာလေ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် လက်သီးလက်ရုံးတန်းကာ’ IL “သယ်...ဘီလူးယုတ် …၊ သင်ဟာ ငါ့ဇနီးကို ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး နှိပ်စက် ရသလား။ သတ္တိရှိလျှင် ကိုယ်ထင်ရှားထွက်ခဲ့စမ်း။ ခြေထောက်နဲ့ကန်လို့ အပိုင်း ပိုင်းပြတ်ပြီး ပြာဖြစ်သွားမယ်။ ယောကျ်ားတို့ သတ္တိကို ပြစမ်းပါ။ မင်းနဲ့ ငါ နပန်းသတ်ကြရအောင်” စသည်ဖြင့် ကြိမ်းဝါး ပြောဆိုလေလျှင် ဘီလူးလည်း အမျက် ဒေါသထွက်ကာ ကြီးမားသောကိုယ်ဖြင့် ထင်ရှားပြလေ၏။ အစွယ် နှစ်ချောင်းလည်း ငေါငေါထွက်ကာ မျက်လုံးနှစ်ဘက်မှာလည်း မီးလျှံများ ထွက်လျက် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကြရလေသည်။ အမတ်ကြီးမှာကား ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိ၊ ဘီလူးကြီးနှင့် အပြန် အလှန် စကားနိုင် ကြိမ်းဝါးပြောဆိုကာ လက်ဝှေ့လက်ပမ်းသတ်ရန် စိန်ခေါ်လေ၏။ ထိုအခါ ဗယသေနဘီလူးကြီးက’ " “ဟေ့…ငက္ခ၊ ယခု ငါ လက်ဝှေ့ မသတ်နိုင်သေးဘူး။ နောင် ခုနစ်ရက် ကြာယင် သုသာန်ကိုလိုက်ခဲ့။ အဲဒီအခါကျမှ ငါ့အစွမ်းကို ငါ့ အပေါင်းအဖော် မြင်စေချင်သေးတယ်”ဟု ဆို၍ အမတ်ကြီးကလည်း ပြန်လည် ကြိမ်းဝါးကာ ထွက်သွားရန် ပြောဆိုသဖြင့် ဘီလူးလည်း ထွက်ခွာသွားလေ၏။ ခုနစ်ရက်မြောက်သောနေ့တွင် တမ္ဗပဏ္ဏိသုသာန်၌ ဘီလူးများ စည်းဝေး နေကြစဉ် အမတ်ကြီးလည်း နံနက်စောစော အိမ်မှတယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့ သည်။ နေအိမ်မှထွက်၍ လမ်းသို့ရောက်လျှင် နတ်များက မသွားရန် တားဆီး ကြ၏။ ရန်သူမှန်သမျှကို နိုင်သောကြောင့် ဇယသေန ခေါ် ကြောင်း. စသည်ဖြင့် ဖျောင်းဖျ ပြောဆိုကြသော်လည်းက “ဒီအကောင်ဟာ သူ့ထက် အားကောင်းတဲ့လူကို မတွေ့ဖူးသေးလို့ပါ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ့အကြောင်းသိစေ့မယ်”ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုလေ၏။ သုသာန်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် နတ်များတားဆီးကြသည်ကို· မနာယူပဲ သုသာန်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။ ဘီလူးကြီးမှာ ဘီလူးများနှင့် စည်းဝေးနေကာ “ဒီလူမလာတော့ ဘူးနဲ့ တူပါရဲ့”ဟု ပြောဆိုနေစဉ် အမတ်ကြီးက— ## PAGE 590 “ဂေါဋ္ဌဣမ္မရ သူရဲကောင်းဆိုတာ ငါပဲက္ခ၊ ဒီမှာရောက်နေပြီ”ဟု ကြွေး ကြော်လိုက်သည်။ ဘီလူးကြီးလည်း ကြိမ်းဝါး ဟိန်းဟောက် လက်ပမ်းပေါက် ခတ်ကာ ခံတွင်းမှ မီးလျှံများထုတ်လွှတ်လျက် အမတ်ကြီးထံပြေးလာ၏။ အမတ် ကြီးလည်း ဘီလူးကြီး မိမိအနီးသို့ရပ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် အပေါ်သို့ ခုန်ပျံ တက်ပြီး ဘီလူးကြီး၏မေးရိုးကို မိမိ၏ ဗယ်ဘက်ခြေဖျားဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် ခတ် လိုက်ရာ ဘီလူးကြီး၏ဦးခေါင်းပြတ်ထွက်သွား၏။ တကောသလောက်ဝေးသော အရပ်သို့ လွှင့်စဉ်ကျသွားလေတော့သည်။ ဘီလူးပရိသတ်ကြီးမှာ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွား၏။ ဘီလူးများ နှင့်တကွ တောစောင့်နတ်များအားလုံးက ... “သာဓု-သာဓု ဂေါဋ္ဌဣမ္မရ…. ကဿပဘုရား လက်ထက် တော်တုန်းက သင်လှခဲ့တဲ့ နို ့ဃနာဆွမ်းကျေးဇူးပေပဲ”ဟု တခဲနက် ချီးကျူး ဩဘာပေးကြ လေ၏။ အမတ်ကြီးလည်း အိမ်သို့ပြန်လာကာ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ယခင် ပွဲလမ်း ဘဘင်ထက် ကြီးကျယ်သော အောင်သေသောက်ပွဲကြီး ကျင်းပလေ၏။ မင်းကြီး အတွေ့မခံ၍ အတီးအမှုတ် အကအခုန် အောင်လံ တံခွန်များ လွှင့်ထူကာ ဝတ်စား တန်ဆာ ဂွာဒရာအမျိုးမျိုးဆင်ယင်၍ ပရိသတ်များနှင့်အတူ ဒုဋ္ဌဂါမဏိမင်းကြီးထံ အခစားဝင်မည်ဟု သွားကြရာ . အောင်စည် အောင်မောင်းသံများကို ကြား၍ မင်းကြီးက မေးလေလျှင် အနီးရှိ အမတ်ကြီးများက ဂေါဋ္ဌဣမ္မရ ဘီလူးရန် အောင်ပွဲရ၍ မင်းကြီးထံ ဖူးမြော်ရန်လာကြောင်း သံတော်ဦးတင်ကြရသည်။ ဒုဋ္ဌဂါမဏိမင်းကြီးက အမတ်ကြီးများအား’ “ဒီ ယစ်ထုတ် ငမူးကြီး ငါကိုယ်တော်မြတ်ထံ အဖူးအမြော် ဝင်ခွင့်မပေး ကြလင့်”ဟု မိန့်တော်မူသဖြင့် အမတ်ကြီးများသည့် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ အခ စား ဝင်လာသော ဂေါဋ္ဌဣမ္မရ အမတ်ကြီးအား နန်းတော်သို့မဝင်မီ ကြိုတင် သတင်းပို့ ကြရလေ၏။ ထိုအခါ ဂေါဋ္ဌဣမ္မရသည် စိတ်ခုသွားကာ… " “ဪ… ဒီလိုလား…၊ ကောင်းပါပြီ မိတ်ဆွေတို့၊ အမိန့်တော်မြတ် အတိုင်းပါ။ ဒီကနေ့ကစပြီး မင်းကြီးကို ကျွန်ုပ် မဖူးမြင်တော့ပါ။ မင်းကြီးလဲ ကျွန်ုပ်ကို ဒီနေ့ကစပြီး တွေ့မြင်ခွင့်မရှိတော့ပါဘူး။ ကဲ….ဒါဖြင့် ကျုပ်ပြန်မယ်’ ဟု ဆိုကာ ပရိသတ်များကို ခေါ်၍ နေအိမ်သို့ လှည့်ပြန်သွားလေတော့၏။ အိမ်သို့ရောက်လျှင်ပင် အမတ်ကြီးကတော်နှင့် သားသမီး အခြွေအရံများ စီမံခန့်ခွဲမှာကြား၍ ချက်ချင်း အိမ်မှထွက်ခွာသွားလေ၏။ ၁၂-ယူဇနာဝေး သော နာဂဒီပကျွန်းသို့ နေ့ချင်းပေါက် ခြေကျင်သွားရောက်လေ၏။ တဖန် နာဂ အား ## PAGE 591 ' ဒီပ ကျွန်းမှ ၂၄-ယူဇနာ အပြောကျယ်သော ဂေါဋ္ဌ (ဣန္ဒိယ) သမုဒ္ဒရာကြီးကို လက်ပစ်ကူးကာ ကာဝီရ သင်္ဘောဆိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။ အသက်စွန့်၍ အရိယာ ဖူးမြင်လိုသူ ကာဝီရပဇ္ဇုနဣန္ဒိယဆိပ်ကမ်းသို့ရောက်လျှင် ထိုအရပ်ဒေသရှိလူများအား’ “မိတ်ဆွေတို့၊ ဂုဏ်ကျေးဇူးအထူးကြီးတော်မူကြသော ဘုရားရှင်ရဲ့တပည့် သား သံဃာတော် အရှင်မြတ်များ ဘယ်အရပ်မှာ သီတင်းသုံးတော်မူကြ ပါသလဲ။ နေရာသိလျှင် တဆိတ် ပြောပြပေးကြပါ”ဟု ခရီး ရောက်မဆိုက် မေးမြန်းရာ လူအများက’ “မိတ်ဆွေ...၊ ဒီအနားမှာ သံဃာတော်များ သီတင်းသုံးတဲ့ကျောင်းရယ် လို့တော့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဟောဟိုနားက ရွာမှာတော့ ဟိမဝန္တာမှာ ၁၂-ယူဇနာရှိတဲ့ လိုဏ်ဂူထဲ သီတင်းသုံးတော်မူကြတဲ့ သံဃာတော်အရှင်မြတ်များ ကောင်းကင်ကအမြဲသက်ဆင်းကြွလာပြီး ဆွမ်းခံတော်မူကြတယ်။ ဆွမ်းခံပြီးယင် အဲဒီနေရာကပဲ ကောင်းကင်ပြန်တက်ပြီး ဟိမဝန္တာကို ပြန်ကြွကြတာပဲ”ဟု ပြောဆို ကြကုန်၏။ ပါဋ္ဌဣမ္မရလည်း သတင်းကြားရသည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ“ကောင်းပါ့ ပြီ”ဟုဆိုကာ ဟိမဝန္တာသို့ ရှေးရှု၍ ဆက်လက် ခရီးထွက်လေသည်။ ဟိမဝန္တာမှ ရဟန္တာအရှင်မြတ်များ အမြဲ ဆွမ်းခံကြွသည်ဆိုသော ရွာသို့ ရောက်သောအခါ ရွာသူရွာသားများအား အကြောင်းစုံ မေးမြန်းစုံစမ်းပြန်၏။ လမ်းခရီးစဉ်များကိုလည်း သေချာစွာမှတ်သားပြီးနောက် ခရီးတထောက်ဆက် ပြန်သည်။ လမ်းခရီးစဉ်တလျှောက်၌ တွေ့မြင်ရသူများကိုလည်း ဆင့်ကာဆင့်ကာ မေးမြန်း၍သွားလေရာ ဟိမဝန္တာတောင်စသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ဦးစွာ တောင်တခုကိုတွေ့ရာ တောင်ပေါ်သို့တက်သွား၏။ ထိုတောင်မှ ဆင်းကာ အခြားတောင်ကြီးတခု၌ မွေ့လျော်ဖွယ်ကောင်းသော ရဟန္တာအရှင် မြတ်များသီတင်းသုံးရာ လိုဏ်ဂူကျောင်းတော်ကြီးကို လှမ်း၍ မြင်နေရ၏။စိတ်ထဲ တွင်လည်း အလွန်ကြည်နူးလျက်ရှိသည်။သို့ရာတွင် ထိုကျောင်းတော်ကြီးသို့သွား ရန်မှာ နက်စောက်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီး ဆီးတားနေသဖြင့် လူသာမန်တို့ သွားရောက်နိုင်သော ဌာနမဟုတ်ကြောင်း တွေ့ရှိရလေ၏။ ဂေါဋ္ဌဣမရသည် ချောက်ကမ်းပါးထိပ်၌ ရပ်တန့်ငေးမောပြီး လိုဏ်ဂူတော် ကြီးဆီသို့ မျှော်၍ကြည့်ရှုနေမိ၏။ရောက်စတွင် ဝမ်းသာရသော်လည်း သွားနိုင် သောအခွင့်မရှိတော့သဖြင့် လက်မှိုင်ချ၍ နေရလေသည်။အတန်ကြာစဉ်းစားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တခု ချလိုက်၏။