## PAGE 592 “ငါသည် အရိယာသံဃာတော်အရှင်မြတ်များကို ဖူးတွေ့ရအောင် ကြိုးစား လာခဲ့ရသော်လဲ လာရကျို.ပနပ်ပြီ။ သံဃာတော်အရှင်မြတ်တို့ကို မဖူးတွေ့ရလျှင် သေတာကမှ ကောင်းပါသေးတယ်။ မဖြစ် ဖြစ်တဲ့နည်းနဲ့. ငါသွားမယ်၊ သေလဲ သေပါစေတော့။” ဂေါဋ္ဌဣမ္မရသည် နက်ရှိုင်း မတ်စောက်လှသော ကမ်းပါးချောက်ကြီးကို အသက်စွန့်ကာ ကြံမိကြံရာ စမ်းရှမ်း၍ ဆင်းလေ၏။လက်နှစ်ဘက် ခြေနှစ်ဘက် ဖြင့် ဆွဲမိဆွဲရာ ထောက်မိထောက်ရာ ဆွဲ၍ ထောက်၍ တွားပြီးဆင်းကြည့်သည်။ အောက်သို့ ငုံ ့ကြည့်သောအခါ မည်သည့်နေရာ၌ မြေပြန့်ရှိကြောင်း မမြင်ရချေ။ အဆုံးမရှိသော ကောင်းကင်ကဲ့သို့ ရှိလေ၏။ ဂေါဋ္ဌဣဋ္ဌရသည် စမ်း၍ဆင်းယင်းနှင့်ဆင်း၍မှမကြာမီ အဆုံးမမြင်ရသော ချောက်ကြီးထဲသို့ ခြေလွတ်လက်လွတ် ပက်လက်လန်၍ ကျသွားလေ၏။ ရဟန္တာ အရှင်မြတ်ကြီးတပါးသည် ထိုအဖြစ်ကိုမြင်တော်မူလိုက်သဖြင့် တန်ခိုးဖြင့် လက် ဆန့်တန်းကာ လှမ်း၍ဆွဲယူတော်မူလိုက်သည်။ မိမိကျောင်းသင်္ခမ်းသို့ ရောက်လာ သော ဂေါဋ္ဌမ္မရအား အကြောင်းစုံ မေးမြန်းသိရှိရလျှင် ရဟန်းပြုပေးကာ ၀ိပဿနာတရားကို ဟောကြားညွှန်ပြတော်မူ၏။ ဂေါဋ္ဌဣမရမထေရ်လည်း မကြာမြင့်မီ အာသဝေါကုန်ခန်း၍ ရဟန္တာဖြစ် တော်မူလျှင် မိမိဘဝကို ဆင်ခြင်သိမြင်တော်မူသဖြင့် ရဲစွမ်းသတ္တိ ခွန်အားဗလနှင့်ပြည့်စုံ၍ ဘီလူးရိုင်းကြီးရန်ကိုပင် အောင်နိုင် ခဲ့သော ငါသည် ယခုမှပင် ကိလေသာရန်ကို အောင်ပွဲခံရပေ၏။ " “ကဿ ပ ဘုရားသာသနာ၌ သံဃာတော်အရှင်တို့အား ပေးလှူခဲ့ရသော နို ့ဃနာစာရေးတံ ဆွမ်းဒါနကြောင့် နောက်ဆုံးကာလတွင် ရှေးရှေး သူတော် ကောင်းများပမာ ငါလည်း အမြိုက်နိဗ္ဗာန်ကိုရရှိခံစားရပေပြီ”ဟု ဥဒါန်းကျူး ရင့်တော်မူလေသတည်း။ ဦးရီးဆရာနှင့်မိဘ ကို တရားပြသော မိဂပေါတက သာမဏေ [၁-မိဂပေါတက ဝတ္ထု၊ မဓုရ ရသဝါဟိနီ။] အဘယမထေရ် သီတင်းသုံးသော ဥဒ္ဒလောဠကကျောင်းသည် တောအုပ် ကြီးနှင့်ဆက်စပ်နေသဖြင့် အေးချမ်းသာယာ ဆိတ်ငြိမ်လှစွာ၏။ ဥယျာဉ်ပန်းမန် ရကန် တံတား ဘုရားစေတီ တို့ဖြင့်လည်း စိတ်ကြည်နူးဖွယ် တင့်တယ်ပေသည်။ ## PAGE 593 ၅၅ ဝ အဘယမထေရ်ကြီးသည် နံနက်မိုးသောက် အရုဏ်တက်ချိန်သို့ရောက်တိုင်း ကျောင်းသင်္ခမ်းတောအုပ်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းစောင့်နတ်, တောစောင့်နတ်, များအား တရားနာလှည့်ရန် ကြွေးကြော်တော်မူလေ့ရှိ၏။ နေအရုဏ်တက်သည် နှင့်မထေရ်၏ တရားရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်သံမှာဆိတ်ငြိမ်သောအကာလတွင် သာယာ နာပျော်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ တရားသံကိုကြားလျှင် တောတိရစ္ဆာန်များပင် ရပ်တန့်၍ နာကြားလေ့ရှိကြ၏။ ထိုသဘောကိုသိထားသော မုဆိုးတယောက်သည် တနေ့သော အာရုဏ် တက်တွင် မထေရ်၏တရားသံကြောင့် လည်ကိုဆန့်လျက် လက်ျာခြေကို မြေသို့ မချပဲ နားနှစ်ဘက်လုံး စွင့်စွင့်ကား၍ တရားသံကို နားစိုက် ထောင်နေသော သမင်ငယ်တကောင်အား လေးမြားဖြင့် ရက်စက်စွာ ပစ်သတ်လိုက်၏။ အဖော် သားကောင်များလည်း လန့်ဖျပ်ထွက်ပြေးကြလေ၏။ အဘယမထေရ်၏ တရား သံကား အရှိန်မပျက် စည်ညီလျက်ပင်ရှိနေသည်။ သမင်ငယ်လည်း မြားဒဏ်ရာ ကြောင့် လဲကျသွားသော်လည်း မထေရ်၏တရားသံ၌သာ နားစိုက်ကြည်ညိုယင်း သေရရှာလေ၏။ အဘယမထေရ်သည် နေ့စဉ် နှမတော်အိမ်သို့ ဆွမ်းခံကြွရောက်တော် မူလေ့ရှိရာ နှမတော်မှမွေးဖွားသော သားငယ်ကလေးမှာ မထေရ်၏အသံကို ကြား ရလျှင် အငိုပင် တိတ်သွား၏။ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ဦးရီးတော်မထေရ်အား လွန်စွာ စိတ်ပါဝင်စားသော အမူအရာကို ပြလေ့ရှိရာ စကားပီ နားလည်သော အရွယ်မှစ၍ မယ်တော်ထက် ဦးရီးတော်ကို ပို၍ ခင်မင်နေ၏။ ဦးရီးတော်အပါး က မခွာချေ။ ဦးရီးတော်၏ တရားသံကြောင့် လူဖြစ်လာရသော သူငယ်ပေ တည်း။ " ဦးရီးတော်ကလည်း “ဟဲ…..သမင်ကလေး”ဟု ခေါ်လေ့ရှိ၏။ ခုနစ်နှစ် အရွယ်ရှိလျှင်ပင် ရှင်သာမဏေဝတ်၍ ပေးလိုက်သည်။ ရှင်ပြုရန် ဆံချပြီးသည် နှင့်တပြိုင်နက် ပဋိသမ္ဘ ိဒါလေးတန် အဘိညာဉ် ခြောက်ပါးနှင့်တကွ ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူ၏။ ဦးရီးတော်မထေရ်ကြီးကား လောကီအဘိညာဉ်မျှသာ ရရှိတော် မူသေး၏။ သို့ရာတွင် ရဟန်းကိစ္စပြီးပြီဟု ထဒ်မှတ်နေလေသည်။ လ,ကို ကိုင်သောလက် တူသာမဏေငယ်သည် တခုသော နံနက်စောစော ဦးရီးတော်မထေရ် အနီးသို့ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်ပြုရန်သွားစဉ် ဦးရီးတော်သည် လက်ကို ရှည်လျား သွယ်ပျောင်းအောင် ဖန်ဆင်း၍ ကောင်းကင်ရှိ လမင်းကြီးကို ကိုင်တွယ်သုံးသပ် နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ထိုအခါ သာမဏေငယ်က- ## PAGE 594 (0 ၅ ၅ ၁ ဦးရီးတော်ဘုရား...ဒီတရားမျိုးကို မြဲမြံ ခိုင်ခံ့အောင် စောင့်ရှောက် တော်မူနိုင်ယင် ကောင်းမှာပဲ ဘုရား”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။ မထေရ်လည်း တူတော်၏စကားကို မကြားယောင်ပြုနေ၏။တူရဟန္တာဖြစ်သွားပြီကိုလည်း မသိ သဖြင့် ကလေးဘာဝ အားကျပြီး ပြောနေခြင်းမျှသာဟု ထင်မိလေသည်။စကား ပြန်ဖို့ မဆိုထားဘိ တူတော်ကို လှည့်၍မျှ မကြည့်ချေ ။ တူတော်လည်း ဦးရီးတော်အား သံဝေဂဖြစ်အောင်ကြံဆောင်၍ ကောင်း ကင်၌ လ,အစင်းပေါင်း တထောင်မက ချက်ချင်း ဖန်ဆင်းလိုက်၏။ မထေရ်လည်း ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်ကာ တူတော် သာမဏေငယ်အား လှည့်၍ကြည့်နေစဉ်- “ဦးရီးတော်ဘုရား…၊ လမင်းပေါင်း တရာ,တထောင်,တသောင်း ကိုင် ဆောင်ဖို့ကား ဘာမျှမခက်ပါ။ရဟန်းမြတ်မည်သည်မှာ တခုထဲသာရှိတဲ့ တဏှာ ကို ပယ်သတ်နိုင်ဖို့က ပိုပြီး အရေးကြီးလှပါတယ် အရှင်ဘုရား ။ “ထိုမှတပါး သမုဒ္ဒရာကမ်း တခုမှာ ရပ်တည်၍ ကြည့်မြင်ရရုံမျှဖြင့် “ငါ သမုဒ္ဒရာကြီးကို မြင်ရတယ်” ပြောဆိုသူကဲ့သို့ ဈာန်,သမာပတ်ကြောင့် ကိလေသာ တခဏ ကင်းကွာ ငြိမ်းစဲနေရုံမျှဖြင့် ကိလေသာ ကုန်ပြီဟု အထင်အမှတ် လွဲမှား နေပါက ဒကာတို့လှူသော ပစ္စည်းလေးပါးကို သုံးဆောင်နေရတာဟာ သန်လျက် ကို မျိုနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်တတ်ပါတယ် ဘုရား။ လောကီတန်ခိုးဟာ အခိုင်အမာ အားကိုးလောက်တဲ့ တရားမဟုတ်သေးပါ။” " ခုနစ်နှစ်သား၏ တရားနှင့် တန်ခိုး အဘယမထေရ်ကြီးသည် တူတော်သာမဏေငယ်၏စကားကို ကြားရလျှင် ပြင်းစွာသံဝေဂ ဖြစ်တော်မူလေ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် လက္ခဏာရေး သုံးပါး ထင် အောင် ရုပ်နာမ်နှစ်ပါးကို ဆင်ခြင်တော်မူရာ ရဟန္တာဖြစ်တော်မူသွားသည်။ တနေ့သောအခါ သာမဏေ၏မယ်တော် အဘယမထေရ်၏ နှမတော်သည် မောင်နှင့်တူအား နောက်ရက်၌ ဆွမ်းကပ်ရန် စီစဉ်၍ ကျောင်းသို့လာရာ မောင် တော်က- “နှမတော်….နက်ဖြန် သင့်အိမ်မှာ ငါတို့ တူအရီးနှစ်ပါးသာ မဟုတ်။ ရဟန္တာအများ ဆွမ်းအလှူခံ ကြွလာလိမ့်မယ်။ သို့သော်လဲ ငါတို့ တူအရီးနှစ်ပါး စာသာ ပြုလုပ်ထားလေ”ဟု မိန့်တော်မူလိုက်၏။ နောက်တနေ့တွင် ရဟန္တာ အရှင်မြတ်သုံးသောင်း ဆွမ်းအလှူခံ ကြွတော် မူလာကြရာ နေရာ ထိုင်ခင်းမှ အစ အလှူဒကာများ အခက်အခဲ တွေ့နေကြစဉ် တူအရီးနှစ်ပါး၏ တန်ခိုးတော်ကြောင့် အစစအရာရာ ပြည့်စုံသွား၍ ခမည်းတော်