## PAGE 595 မယ်တော်တို့မှာ ဝမ်းသာမဆုံး ရှိကြရလေ၏။ ဆွမ်းကျွေးပြီးလျှင် မထေရ်ကြီး များက သာမဏေငယ်အား ဆွမ်းအနုမောဒနာ တရားဟောကြားစေရာ ခမည်း တော် မယ်တော်နှင့်တကွ ပရိသတ် ငါးရာတို့ သောတာပန် တည်ကြလေ၏။ (သဟဿဝတ္ထု၊ ဝတ္ထုနံပါတ် ၂-သီဟိုဠ်မူ၌ လမင်းနှင့်စပ်သော စကားများကို ဦးရီးတော်က ပြောဆိုကြောင်း ပါရှိရာ ဝတ္ထုသွားအရ စဉ်းစားကြရာ၏။) တောရ ကျောင်းနေ မဟာ အဘယ ထေရ် ဝေ [၄-အာရညိက မ က မဟာ အဘယတ္ထေရဝတ္တု မဟာဝါဠိကကျောင်းနေ မဟာအဘယထေရ်သည် ပိဋကသုံးပုံကိုဆောင်၍ ပရိယတ္တိကို အချိန်များစွာ သင်ကြား ပို ့ချ လေ့လာတော် မူသော မထေရ် ဖြစ်သည်။ တနေ့သောအခါ တောရဆောက်တည်ရန် မဟာဝါဠိက စာသင်တိုက် ကြီးမှ ထွက်ခွာ၍ ထိုကျောင်းနှင့် မဝေးလှသော တောအုပ်ကြီး တခု အတွင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူသည်။ ထိုအခါမှစ၍ “အာရညိက မဟာအဘယထေရ်” ဟု ခေါ်တွင်ကြသည်။ ဒကာတဦးသည် မထေရ်၏ အကျင့်သီလ ‘တရားဓမ္မများကို လေးစားကြည်ညို၍ တဆယ့်နှစ်နှစ်ပတ်လုံး ပစ္စည်းလေးပါး ထောက်ပံ့ လှူဒါန်း နေ၏။ သင်္ကန်းဒကာနှင့် သူခိုး အခါတပါး မထေရ်၌ သင်္ကန်းများ ဟောင်းနွမ်း နေသဖြင့် ပစ္စည်း လေးပါး ဒကာသည် စိတ်ကြိုက် ချုပ်ဆိုး၍ သုံးစွဲနိုင်စေရန် သင်္ကန်းအတွက် ပိတ်ဖျင်နှင့်အပ်၊ အပ်ချည်များကို လှူဒါန်းလေ၏။ သို့ရာတွင် မထေရ်ကြီးမှာ သင်္ကန်းအဟောင်းကိုချည်းသာ ဝတ်ရုံမြဲ ဝတ်ရုံနေသည်။ သင်္ကန်းဒကာမှာ စိတ် ထဲ၌ သံသယဖြစ်နေ၍ ကျောင်းကလေးအတွင်း၌ သိမ်းဆည်း ထားသေးသည် အထင်နှင့်ဝင်၍ကြည့်ရာ ကျောင်းမှာလည်းမတွေ့ရ။တစုံတဦးအား ပေးလှူသည်ဟု လည်း မကြားသိ မတွေ့မြင်ရချေ။ တစုံတခု အကြောင်းရှိရမည်ဟု စဉ်းစားကာ အဝတ်များ ထပ်မံ လှူပြီးနောက် တညတွင် ဓားထမ်း၍ ကျောင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်း လမ်းဘေးချုံကွယ်၌ အကဲခတ် စောင့်ကြည့်လေသည်။ ## PAGE 596 ၅ ၅ ၃ ထိုအခါ မိမိနှင့်အိမ်နီးချင်းဖြစ်သောအရတိဆိုသူ ကျောင်းဘက်မှ အချိန် မတော် ပြန်လာသည်ကို တွေ့မြင်ရှိ၏။ အနီးသို့ရောက်၍ သေသေချာာချာ ကြည့် သောအခါ အရတိလက်ထဲ၌ သင်္ကန်းလျာ အဝတ်များကို တွေ့ရသဖြင့် ချုံ့ ကွယ်မှ ထ၍လိုက်ရာ ခိုးထုပ်ခိုးထည်နှင့် တကွ ဖမ်းမိလေ၏။ JIL “လူယုတ်မာ…၊ မင်း ဘာပြောအုံးမလဲ၊ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ငါလှူတဲ့ သင်္ကန်းများ မလွတ်တမ်း ခိုးယူလုယက်နေတာ မင်းပဲ မဟုတ်လား” ဟု ဆံပင်ကို ကိုင်ဆွဲ၍ ရိုက်ပုတ်မေးစစ်ရာ အရတိလည်း ဟုတ်မှန်ကြောင်း ဝန်ခံရလေ၏။ သင်္ကန်းဒကာလည်း ထိုမျှဖြင့် အခဲမကျေသေးပဲ ခိုးသူအရတိအား အနီးရှိ သုသာန်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။ သုသာန်သို့ရောက်လျှင် လတ်တလောပစ်ထားသော အလောင်းကောင် တခုကို မှောက်လျက်ထားကာ ခိုးသူအား အလောင်းကောင် အပေါ်၌ ကျောပေး၍ ထက်အောက် ပြောင်းပြန် ပက်လက်လှန် အိပ်စေ၏။ ဖြေ၍မရနိုင်အောင် ကြိုးများဖြင့် ချည်တုပ်လိုက်သည်။ ခိုးသူ မတ်တတ်ရပ်လျှင် အလောင်းကောင်ကြီးမှာ ကျောဘက်၌ ဇောက်ထိုးကပ်လျက် နေ၏။ သင်္ကန်းဒကာလည်း အရတိအား သုသာန်ထဲ၌ တုံးလုံးလှဲ ပစ်ထားခဲ့၍ ရေမိုးချိုးပြီး အိမ်သို့ပြန်လာ၏။ ရပ်ရွာရှိ လူအများကိုလည်း ရွာထဲသို့ ယနေ့ည ဘီလူးကြီးတကောင် ဝင်လာလိမ့်မည်။ အိမ်တံခါးပိတ်၍ နေကြရန် လိုက်လံ ပြောကြားထားလေသည်။ .. " ည သန်းခေါင်ကျော်လောက်တွင် ခိုးသူလည်း သုသာန်မှ ထလာကာ အိမ် သို့ သွားလေ၏။ ဇနီးလုပ်သူမှာ တံခါးကိုပိတ်၍ အပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လေရာ မကောင်းဆိုးဝါး ဘီလူးကြီး လာနေသည်ထင်၍ တံခါးကို ဖွင့်မပေးချေ။ “ငါ အရတိပါ”ဟု ဆိုသော်လည်း အသံမပေး။ ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်၍ တိတ်တိတ် ကလေး နေလိုက်ရာ အရတိသည် မိဘများအိမ်ဘက်သို့ လှည့်ထွကသွားသည်။ မိဘများအိမ်ကလည်း ဖွင့်မပေးပဲ အိမ်ထဲ၌ ပုန်းလျှိုးနေကြ၏။ ခိုးသူလည်း အခြား ရင်းနှီးသူများအိမ်သို့ တအိမ်ပြီးတအိမ်သွား၍ အကူအညီတောင်းရာ မည်သူကမျှ အရတိမှန်းမသိ၊ ဘီလူးကြီးထင်ကာ ပုန်း၍ပင် နေကြလေ၏။ အဘယ မထေရ်၏ မေတ္တာ အရတိသည် နောက်ဆုံး ညတွင်းချင်းပင် အဘယမထေရ်၏ တောကျောင်း သို့ သွားကာ’ " “အရှင်ဘုရား…၊ ဘုရားတပည့်တော် ခိုးသူ အရတိပါဘုရား။ ဘုရားတပည့် တော်အား အရှင်ဘုရားမှတပါး ကယ်မည့်သူမရှိပါ။ ကယ်တော်မူပါဘုရား စသည်ဖြင့် အကြောင်းစုံကို လျှောက်ထားလေ၏။ ## PAGE 597 မထေရ်လည်း သနားတော်မူလှသဖြင့် ခိုးသူ၏ကျော၌ ပူးကပ်ချည်နှောင် ထားသော အလောင်းကောင်ကို ကြိုးဖြေ၍ ကျောင်း ဥပစာ အပြင်ဘက်သို့ သွားပြီး စွန့်ပစ်လိုက်၏။ ခိုးသူအားလည်း ရေမိုးချိုး၍ ပေးရန် ရေနွေးကျိုတော် မူ၏။ အနံ့အသက်များ ပျောက်ကင်းစေရန် ရေနွေးဖြင့် ချိုးပေးပြီးနောက် ဆီ ကျည်တောက်(ဆီးဗူး)မှ ဆီကိုငဲ့၍ ရိုက်ပုတ်ခံထားရသော ဒဏ်ရာများကို ကိုယ်တိုင် နှိပ်နယ်ပေးလေ၏။ ဆရာ သင်္ကန်းဒကာလည်း တညလုံး မအိပ်တော့ပဲ အရတိသူခိုး အဘယ်အရပ်သို့ သွားသည်ကို အကဲခတ်လျက်ရှိ၏။ နံနက် အရုဏ်တက်လောက်တွင် မိမိ မထေရ်၏ တောရကျောင်းကလေးဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ရာ မထေရ်သည် ခိုးသူအား ဆီဖြင့် လိမ်းကျံ နှိပ်နယ်၍ ပေးနေသည်ကို တွေ့ရလေ၏။ သင်္ကန်းဒကာမှာ သူတော်ကောင်းများအား ညှဉ်းဆဲရ ကောင်းလားဟု ပို၍ပင် ဒေါသထွက် လာကာ— " “အရှင်ဘုရား…သူခိုးကို မသနားပါနှင့်ဘုရား။ သူခိုးဆိုတဲ့ အကောင် မျိုးဟာ ငါ့မိတ်ဆွေပဲ၊ ကျေးဇူးရှင်ပဲရယ်လို့ မထားပါဘူး။ ပါးစပ်ကပြောတော့ တမျိုး၊ လုပ်တော့တမျိုး၊ ဒီလိုလူစားမျိုးကို မိဘကတောင် အဝေးက ရှောင်ပါ တယ် ဘုရား”ဟု လျှောက်ရာ မထေရ်က ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် “ဒကာကြီး…၊ ဒကာကြီးပြောတာတွေဟာ အမှန်တွေချည်းပါပဲ။ ဒါပေ မယ့် တခု စဉ်းစားရမှာက ဥပမာ- ဒကာကြီးရဲ့ခြေထောက်ကို လူတယောက်က ကုန်းပြီးကိုက်ပါပြီတဲ့။ ဒကာကြီးက တဖန် သူ ့ခြေထောက်ကို မခံချင်လို့ ပြန်ပြီး ့ကိုက်မယ်ဆိုယင် ဘယ့်နှယ်နေမလဲ။ ဒါ့ကြောင့် မိမိအား ပြစ်မှားတဲ့ လူကို ကိုယ်ကပြန်ပြီး ပြစ်မှားမယ်, စိတ်ဆိုးမယ်ဆိုယင် မိုက်တဲ့ လူထက် ပိုပြီး မိုက်ရာကျ တော့မပေါ့ ဒကာကြီး…။ “ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ လူမိုက်ကို မေတ္တာကြိုးနှင့်သာ ချည်တုပ်ရမယ် ဒကာကြီး...၊ အဲသလိုမတုံ့မပြန် သည်းခံပြီး မေတ္တာစိတ်ထားနိုင်သူကိုမှ အသိ ဉာဏ်ရှိသူလို့ ဆိုရတယ်။ ဒကာကြီး မောင်အရတိအပေါ် သည်းခံ ခွင့်လွှတ်လိုက် ပါ။ ဒကာကြီးလဲ ချက်ချင်းစိတ်ချမ်းသာကရောပ”ဟု နှစ်သိမ့်စေတာ်မူ၏။ သင်္ကန်းဒကာလည်း စိတ်ပြေကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားလေတော့သည်။ “အမောင် အရတိ…၊ သင်္ကန်းဒကာအပေါ် သင် စိတ်မဆိုးလေနှင့်။ သင်ရဲ့ကံနှင့် သင် ခံရတာပဲ။ သင်ရဲ့အဒိန္နဒါန်ကံရဲ့ အကျိုးပဲ”ဟု. ခိုးသူအားလည် ဆုံးမတော်မူ၏။ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ပြေပျောက်၍ အားခွန်ဗလ ပကတိ ကျန်း မာလာသည်အထိ နှစ်ရက်သုံးရက် ကျွေးမွေး စောင့်ရှောက်တော်မူထားသည်။ အရတိ ခိုးသူကြီးလည်း သူတော်ကောင်း အနှီး၌ သုံးလေးရက်နေရသော အခါ သူတော်ကောင်းကြီးများ၏ မေတ္တာ,ကရုာကို သိရှိကြည်ညိုလှသဖြင့်—