## PAGE 601 လူသားစားသူများနှင့် အဘယမထေရ် အဘယမထေရ်သည် နေ့စဉ် နတ်သုဓာဆွမ်းများကိုချည်း ဘုဉ်းပေးနေရ သဖြင့် သပ္ပာယမျှကာ တင့်တယ်ဆူဖြိုးနေ၏။ စေတီ ဗောဓိပင်များ၏ ဝတ်ကြီး ဝတ်ငယ်နှင့် ရဟန်းတရားတို့ကို မကြောင့်မကြ ဆောင်ရွက်လာနိုင်၏။ တနေ့သောအခါ မထေရ်သည် ဘုရားပရိဝုဏ်အတွင်း တံမြက်လှည်းပြီး ၍ ပရိဝုဏ်အပြင်သို့ထွက်လာစဉ် ကျောင်းဝင်း၏လေးဘက်လေးတန်မှ“ဝိုင်းဟေ ဖမ်းဟေ ့ စသော ဆူညံသံများကိုကြား၍ ကြည့်လိုက်ရာ တုတ်များ, ဓားများ ကိုယ်စီကိုင်ဆောင်၍ ကျောင်းဆီသို့ ဦးတည်ပြေးလာနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်တော်မူ၏။ စား ° လူတို့သည် ဆာလောင်ငတ်မွတ်လွန်းသဖြင့် လူလူချင်း သတ်ဖြတ်၍ သော သူများ ဖြစ်ကြလေသည်။ နတ်ဆွမ်းစားရသဖြင့် ဆူဖြိုးတင့်တယ်နေသော မထေရ်အား သတ်ဖြတ် စားသောက်ရန် လာကြခြင်းဖြစ်၏။ လူဆိုးများ ကျောင်းဝင်း လေးဘက်လေးတန်မှ ဝင်ကာ ကျောင်းထဲသို့ပင် ရောက်လာပြီး မထေရ်ကို သူ့ထက်ငါ ရှာဖွေနေကြလေသည်။ မထေရ်သည် ယခင် အမတ်ဘဝက ခွေးပိန် ခွေးငတ်အား ရိုက်ပုတ်မည့် သူကို ဟန့်တားခဲ့ဖူးသော ကုသိုလ်ကြောင့် ကျောင်းဝင်းအလယ်၌ ရုတ်တရက် တောင်ကြီးတတောင် ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။ မထေရ်လည်း ထိုတောင်ကြီး၏ လိုဏ်ခေါင်းထဲ၌ အလိုလိုရောက်သွား၍ လူဆိုးများ ရှာမတွေ့ နိုင်ကြတော့ပေ။ ရုတ်တရက် တောင်ကြီးပေါ်လာသည်ကို မြင်ကြလျှင် “ရဟန္တာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်” ဟု ယူဆကာ ကြောက်လန့်ထွက်ပြေးကြလေ၏။ မထေရ်ကား ၁၂-နှစ်ပတ်လုံး ပုထုဇဉ်မျှသာရှိသေး၏။ သံသာရဒုက္ခကို သံဝေဂဖြစ်တော်မူ၍ ဝိပဿနာတရားရှုပွားရာ ရဟန္တာဖြစ်တော်မူ၏။ ၂၄-နှစ် တိုင်တိုင် နတ်ဆွမ်းဘုဉ်းပေးကာ ထိုကျောင်း၌ပင် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတော်မူလေသည်။ ကံတန်ခိုးနှင့် အဘိညာဉ်တန်ခိုး နှစ်မျိုးစုံသော တမ္ဗသုမနထေရ် [၁၂-တမ္ဗသုမနထေရ်ဝတ္ထု၊ သဟဿဝတ္ထု-၂၄။] သီဟိုဠ်ကျွန်း မာလာခေါ်သောရွာ၌ သုမနမည်သော ဒကာတဦးသည် ထက်သန်ပြင်းပြသော သံဝေဂဖြင့် ရဟန်းပြု၏။ တမ္ဗသုမနဟု တွင်သည်။ ရဟန်း ## PAGE 602 ပြုပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏာရာမ ကျောင်း၌ ရဟန္တာအရှင်မြတ်တို့ထံ ပရိယတ် ပဋိပတ် များ နာယူမှတ်သား၍ အားထုတ်လေရာ မကြာမြင့်မီပင် ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူ သွားသည်။ ဗြာဟ္မဏာရာမ ကျောင်းတိုက်ကြီး၌လည်း ရဟန်းတော် အရှင်မြတ် ငါး ရာတို့ သီတင်းသုံးတော် မူနေကြသည်။ ထိုကျောင်းဝင်းကြီးအတွင်း၌ တည်ပင် ကြီးတပင်ရှိရာ ထို တည်ပင်စောင့် နတ်မင်းကြီးသည် တမ္ဗသုမနမထေရ်အား လွန်စွာ ကြည်ညိုလှသဖြင့် ၁၂-နှစ်တိုင်တိုင် ဆွမ်းဝတ်ပြုလေသည်။ အ ရေးကြုံမှ တရားအစွမ်း ကို သိ ရ ၁၂-နှစ်ရှိသောအခါ စဏ္ဍာလတိဿဘေးကြီး ဖိစီးလာသဖြင့် ရဟန်းတော် အရှင်မြတ်ငါးရာတို့သည် ဇမ္ဗူဒိပ် (ဣန္ဒိယ) ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ ကြရန် စီစဉ်ကြ ၏။ တမ္ဗသုမနမထေရ်လည်း အခြားမတေရ်များနှင့်အတူ ဣန္ဒိယသို့ကြွရန် စီစဉ် နေ၏။ " ထိုအခါ တည်ပင်စောင့် နတ်မင်းကြီးသည် “အရှင်ဘုရား…၊ ခရီးဒေသစာရီ ကြွမယ်လို့နှင့် တူပါရဲ့၊ အဘယ်အရပ်သို့ ကြွမလို့ပါလဲဘုရား”ဟု လျှောက်ရာ- " “ဒကာတော်နက်မင်း…၊ သီဟိုဠ်အကျွန်းလုံး ငတ်မွတ် ခေါင်းပါးနေပြီ၊ ချောင်းကန်တွေလဲ ရေမရှိ။ မည်သည့် အသီးအပင်မျှ မပေါက်၊ ခြောက်ကပ် လောင်ပြီး တိရစ္ဆာန်တွေကအစ အစာရေစာမရကြလို့ သေကြေကုန်ကြပြီ။ လူ ဒကာ ဒကာမတွေလဲ အသက်ချမ်းသာရာ ရမယ်ထင်တဲ့နေရာ ဒေသများသို့ အသိး အသီး ပြောင်းရွှေ့ သွားကြပြီ။ ဘုန်းကြီးများလဲ ဇမ္ဗူဒိပ်ကို ကူးကြမယ်...”ဟု မိန့်တော်မူလျှင် နတ်မင်းကြီးမှာ ပို၍ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်လေ၏။ “အရှင်ဘုရား…၊ တပည့်တော် စကားတခွန်း လျှောက်ပါရစေ။ “ရှေးအခါက ဤသီဟိုဠ်ကျွန်းမှာ သဒ္ဓာတိဿခေါ်တဲ့ မင်းကြီး မင်းပြု စဉ်က မင်းချင်းတယောက်ဟာ မင်းမှုကိစ္စဖြင့် ကောဋ္ဌသာလရာသို့ သွားရပါ တယ်။ ထိုအခါ ရွာသားများက အမဲဟင်းလျာ ထောပတ်စသော စားကောင်း သောက်ဖွယ်များဖြင့် တည်ခင်းကျွေးမွေး ပြုစုကြရဖူးပါတယ်။ “မင်းချင်းယောက်ျားဟာ ထမင်းစားမည်ပြုခိုက် မထေရ်တပါး ဆွမ်းခံ ကြွလာတာကို မြင်တွေ့ရလို့ မိမိစားမယ့် ထမင်း ဟင်းလျာများနှင့် ထောပတ်ကို လှူခဲ့ဖူးပါတယ်။ ထို မင်းချင်းယောက်ျားဟာ အခြားသူမဟုတ်၊ အရှင်ဘုရားပင် ဖြစ်ပါတယ်။ ## PAGE 603 ၅ ၆ ဝ “အဲဒီ ဆွမ်းတထပ် အလှူဒါနကြောင့် ယခုဘဝမှာ သားမယားများ,စည်း စိမ်များကို စွန့်ပယ်ပြီး ရဟန်းတရား အားထုတ်ရာ အရဟတ္တဖိုလ်ဆုကြီးကို ရရှိလာ ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ယခု တပည့်တော်များ ၁၂-နှစ်တိုင်တိုင် ဆွမ်းဝတ်အလှူဟာလဲ အဲဒီဆွမ်းတထပ်ဒါနရဲ့ အကျိုးဆက်တခုပဲ ဖြစ်ပါတော့ဘယ်ဘုရား။ « “ဒါ့ကြောင့် ယခုလဲ ဒုဗ္ဘိက္ခန္တရကပ်ကြီး ဆိုက်နေစေကာမူ ဘာကိုမျှ ကြောင့်ကြတော် မမူကြပါနှင့်။ ထိုငတ်မွတ်ဘေးကြီး အေးငြိမ်းသည်အထိ သီတင်း သုံးမြဲ သုံးတော်မူကြပါ။ တပည့်တော်အား သနား ချီးမြှောက်သောအားဖြင့် ပစ္စည်းလေးပါး အလှူခံတော်မူကြပြီး ချမ်းချမ်းသာသာဖြင့် မိမိတို့ ရဟန်းတရား ကိုသာ နှလုံးသွင်းတော် မူကြပါဘုရား”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။ , သို့နှင့် ၁၂-နှစ်တိုင်တိုင် တမ္မသုမနမထေရ်သည် တည်ပင်စောင့် နတ်မင်း ကြီး၏ ပစ္စည်းလေးပါးကို ခံယူ၍ ရဟန်းတော်ငါးရာနှင့် အတူသုံးစွဲကာ သီတင်း သုံးမြဲ သုံးတော်မူရလေသည်။ ကျောက်စရစ်ခဲ နေမင်းကြီး ၁၂-နှစ်ရှိ၍ ငတ်မှုတ်ဘေးကြီး ငြိမ်းအေးသောအခါ တမ္မသုမနမထေရ် သည် နတ်မင်းကြီးအား အသိပေးပန်ကြားကာ ရဟန်းတော်ငါးရာတို့နှင့်အတူ ဒေသစာရီ ကြွတော်မူ၏။ ပထမဆုံး ရာဇရဋ္ဌတိုင်း ကဏ္ဍရာဇ ရွာကြီးသို့ရောက်၍ ဆွမ်းခံပြီးအပြန်၊ တခုသောတောအုပ်၌ ဆွမ်းစားကြမည်ရှိသောအခါ ကောင်းကင်တခုလုံး မိုးတိမ် များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် နေကို မမြင်ကြရချေ။ အချို့ရဟန်းတော်များမှာ နေမွန်း လွဲနေပြီလော”ဟု သံသယ ကုက္ကုစ္စဝင်နေ၍ ဆွမ်းမဘုဉ်းပေးပဲထိုင်နေကြလေ၏။ တမ္ဗသုမနမထေရ်သည် ထိုအကြောင်းကို သိမြင်တော်မူသဖြင့် ကျောက်ခဲ တလုံးကို လက်ညှိုးဖြင့်ထိန်း၍ လက်မ လက်သည်းပေါ်သို့တင်ကာ အသာအယာ ကောင်းကင်သို့ တောက်၍ ပစ်တင်လိုက်၏။ ကျောက်ခဲလုံးကလေးသည် မိုးတိမ် ထုအကြား၌ ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကြီးအလား ထွန်းလင်း တာက်ပနေ တော့သည်။ထိုအခါမှ နေမွန်းမလွဲသေးကြောင်းမြင်ကြရသည်နှင့် ဆွမ်းဘုဉ်းပေး ကြလေ၏။ ထိုအခါမှစ၍ ထိုအရပ်ဒေသကို “မဏိသူရိယ” (ကျောက်ခဲနေ)ဟု ခေါ် တွင်ကြလေ၏။