## PAGE 607 နှာမောင်းကို ကိုင်လျက် ဆင်ဦးကင်းကို သိသိညက်ညက်ကြေအောင် ရိုက်သတ် လိုက်လေ၏။ ဆင်ကြီးမှာ ထိုနေရာ၌ပင် ဟစ်အော်မြည်တမ်းယင်း သေရရှာလေ၏။ ဘုရင့်တပ်မတာ်သားများလည်း ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မြင်တွေ့ကြရလျှင် အသီး အသီးချုံကွယ်မှ ထွက်ပြေးကြလေ၏။ ဇမ္ဗူဒိပ်သို့ ထွက်ပြေးခြင်း အမတ်ကြီးသည် စစ်မြေပြင်၌ ပြိုင်ဘက်မရှိ၊ အဖော်မရှိပဲ တဦးတည်း ရပ်လျက် မိမိခွေရေးအတွက် အမြန်ဆုံးစဉ်းစားကာ ဆုံးဖြတ်ချက်တခု ချမှတ် နေလေ၏။ “ငါသည် နန်းစည်းစိမ်ကို ယူသော် ရနိုင်ပေ၏။ သို့သော် မင်းကြီးကား ငါ၏ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည်။ ကာယဗလအားကိုးဖြင့် ကျေးဇူးရှင်ကို ငါမပြစ်မှား ထိုက်။ မင်းကြီးကား ငါမြတ်နိုးသော သာသနာတော်ကို ကြည်ညိုသူလဲ ဖြစ် ပေသည်။ လောဘ, ဒေါသကို သည်းခံအောင်မြင်နိုင်မှ တကယ့် သူရဲကောင်း ဖြစ်မည်။ ထာဝရချမ်းသာ ဘေးကင်းမည်။ငါသည် လောဘ,ဒေါသကို အောင် နိုင်သူဖြစ်အောင် လုပ်တော့မည်။” အမတ်ကြီးသည် မည်သူ ့အားမျှ မပြောဆို မမှာကြားတော့ပဲ ထိုနေရာမှ တကိုယ်တည်း ထွက်ခွာ၍ မင်္ဂလရာသို့ရောက်လေ၏။ ထိုမှတဆင့် သမုဒ္ဒရာအနီး ဇလ္လိကမည်သော တံငါရွာသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုရွာ၌ မဟာဗလ္လိကမည်သော တံငါသည်၏သားသည် အားခွန်ဗလနှင့်ပြည့်စုံသူဖြစ်၍သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေမှ သဲများ ရေများကို ပိန်းကောလှေဖြင့်တိုက်ကာ သင်္ဃမိတ္တာ မဟာဗောဓိရင်ပြင်၌ တဦး တည်း သဲရေများ လှူနေသည်ကိုတွေ့ရသဖြင့် တံငါသည်က အမတ်ကြီးအား ၎င်းအိမ်သို့ခေါ်သွားသည်။ အမတ်ကြီးသည် မဟာဗလ္လိကအိမ်၌နေစဉ် ဟောဗလ္လိကက သူရဲကောင်း ကြီးမှန်းသိ၍ အားအစွမ်းကိုမြင်လိုသဖြင့် ပြောင်းဆန်ခုနစ်ကွမ်းစားကိုချက်စေ၍ သီးသီးထောင်းနှင့်နယ်ကာ ခုနစ်ဆုပ်ဆုပ်စေ၏။အမတ်ကြီးသည် မိမိစားမည်ပြုစဉ် မစားနိုင်အောင်လည်မျိုကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် မဟာဗလ္လိကအား အားကုန်ဖျစ် ညှစ်၍ အသတ်ခိုင်းလေ၏။ အမတ်ကြီး ထမင်းတဆုပ်ကို စားမည်ပြုစဉ် လက်ဖြင့် ဖျစ်ညှစ်သော မဟာဇလ္လိကသည် လက်မြဲအောင်မကိုင်နိုင်ပဲ အဝေးသို့ လွှင့်စဉ် ကျသွားသည်။ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖျစ်ညှစ်သော်လည်းမရ၊ ပို၍ဝေးရာသို့ လွှင့်စဉ်၍လဲကျလေ၏။ ## PAGE 608 ၅ ၆ ၅ နောက်ဆုံး အမတ်ကြီးသည် မဟာဗလ္လိကထံမှ ပိန်းကောလှေတစင်းကို တောင်း ကာ သမုဒ္ဒရာကိုဖြတ်၍ နာဂဒီပကျွန်းသို့ သွားရန်စီစဉ်လေ၏။ လှေရလျှင် လှေပေါ်၌ခြေတဘက်နင်း၍ ခြေတဘက်ဖြင့် ဆိပ်ကမ်းခြေကို တချက်မျှဆောင့်ကန်လိုက်ရာ လှေသည်ရွက်တိုက်သကဲ့သို့ (၁၂-ယူဇနာခန့်ဝေး သော) နာဂဒီပကျွန်းသို့ တရှိန်တည်း ဆိုက်ရောက်သွားလေ၏။ နာဂဒီပကျွန်းသို့ရောက်လျှင် ပုဆိုးနှင့် ဆံပင်များကို မြဲမြံအောင် ဖွဲ့ချည် ထုံးနှောင်၍ ၅၅-ယူဇနာအပြောကျယ်သော သမုဒ္ဒရာကြီးကို လက်ပစ်ကူးသွား ရာစောဠတိုင်း ကာဝီရပဋနသင်္ဘောဆိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။လူအများတအံ့ တဩ ချီးကျူးပြောဆိုနေကြသည်ကိုပင် ဂရုမမူပဲ… “မိတ်ဆွေတို့…၊ ဘုရားရှင့်သားတော် အရိယာသံဃာတော် အရှင်မြတ် များ အဘယ်အရပ်မှာ သီတင်းသုံးတော်မူနေကြပါသလဲ”ဟု မိမိသိလိုသော ကိစ္စ ကိုသာ မေးမြန်းလေတော့သည်။ ကာဝီရဆိပ်ကမ်း မြို့သူမြို့သားများသည် အမတ်ကြီးအား ၁ ၂-ယူဇနာ ဝေးသော တက္ကသိုလ်မြို့၌ (ယခုအခါ အနောက်ပါကစ္စတန်၌ရှိသည်။) ရဟန္တာ အရှင်မြတ်များ သီတင်းသုံးတော်မူနေကြောင်း ပြောကြားလျှင် ခရီးဆက်၍သွား လေ၏။ ၁၂-ယူဇနာခရီးကို ကုန်းကြောင်းသွားရာ မကြာမတင် ရောက်ရှိသွား သည်။ ခက်ခဲစွာ. တရားရှာခြင်း တက္ကသိုလ်မြို့သူမြို့သားများသည် တောတောင် လျှိုမြောင် အထပ်ထပ် ဖြတ်ကျော်သွားရသော သားမျိုး ငှက်မျိုးစုံလင်၍ ဥမင်လိုဏ်ကျောင်း များဖြင့် ခမ်းနားဆိတ်ငြိမ်လှသည့် အနိဝတ္တန (အနိဝတ္တိယ အဝဇ္ဇနိယ) တောင်ပေါ် တောကျောင်းကြီးရှိရာ (ဝိဉ္စာ)တောင်တန်းကြီးကို ပြညွှန်ကြလေသည်။ အမတ်ကြီးသည် အနိဝတ္တန တောင်ပေါ် တောကျောင်းကြီးသို့ရောက်လျှင် မဟာဝရုဏ်မည်သော ရဟန္တာအရှင်မြတ်ကြီးထံ သွားရောက်ဝတ်ပြု၏။ " “အို ဒကာ….၊ အဘယ်အကျိုးငှာ ဤအရပ်သို့လာသနည်း”ဟု မေးတော် မူလျှင် အကြောင်းစုံလျှောက်ထားကာ ရဟန်းပြုခွင့် လျှောက်တောင်းခံလေ၏။ ရဟန်းပြုပေးပြီးနောက် ကမ္မဋ္ဌာန်းတရား ရှုပွားရန်လည်း ပြညွှန်ပေးတော်မူသေး ၏။ ဒါဌာသေနမထေရ်သည် ကမ္မဋ္ဌာန်းတရား ရှုပွားနေရသော်လည်း သမာဓိ မဂ္ဂ ဝိက်င္ဆာ ဖြစ်ပွားနေသဖြင့် နှစ်ရက်ခန့်ရှိလျှင်- ## PAGE 609 * " “ဆရာတော်ဘုရား…၊ တပည့်တော်ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားကို ကြိုးစားရှုပွားပါ သော်လည်း သမာဓိမရနိုင်အောင် ရှိနေပါသည်။ အခြားသင့်လျော်ရာဌာနရှိလျှင် ပြညွှန်ပေးတော်မူပါဘုရား”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။ မဟာဝရုဏ မထေရ်ကြီး လည်း အဘိညာဉ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သုံးသပ်တော်မူရာ တရားအားထုတ်သောပုဂ္ဂိုလ်များ များပြားလှသောကြောင့် ရှုပွား၍မရကြောင်းမြင်တော်မူလျှင် အခြားသပ္ပာယ ဖြစ်မည့် နေရာတခုကိုလည်း ရှုဆင်ခြင်တော်မူလေ၏။ " “ငါ့ရှင် ဒါဌာသေန…၊ ဤအရပ်မှ ယူဇနာခြောက်ဆယ်ဝေးကွာသော အရပ်၌ လူသူမရောက် မြင့်စောက်လှသော တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ သိကြားမင်း ဖန်ဆင်းဆောက်လှူထားတဲ့ ဝေရမ္ဘကျောင်းဆိုတာ ရှိလေရဲ့။ အဲဒီကျောင်းမှာ မထေရ်အိုကြီးတပါး၊ သာမဏေငယ် တပည့်တဦးနှင့်သာ သီတင်းသုံး နေတော် မူတယ်။ အဲဒီ ဝေရမ္ဘကျောင်းမှာ ချမ်းသာစွာနဲ့ မိမိ၏ ထောက်တည်ရာရအောင် ကြိုးစားပါလေ”ဟု မိန့်မှာ စေလွှတ်တော်မူ၏။ ဒါဌာသေနမထေရ်သည် သပိတ်သင်္ကန်းကိုယူ၍ ဆရာမထေရ်ကြီး ညွှန်ပြ သည့်အတိုင်း သွားလေရာ ဝေရမ္ဘတောင်ပေါ်ကျောင်းရှိရာ တောင်သို့ရောက်လျှင် တောင်ခြေမှနေ၍ မော့လျက်သာ ကြည့်မျှော်နေလေ၏။ လူသာမန်တို့ တက်၍ ရနိုင်သောတောင် မဟုတ်ချေ။ ချီတုံချတုံဖြင့် တောင်ခြေ၌သာ ရပ်လျက် နေရ လေ၏။ · မကြာမီ သာမဏေတပါး မိမိအနီးသို့ ရောက်လာမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့၏။ ဆရာမထေရ်ကြီး၏အမိန့်အရ တန်ခိုး အဘိညာဉ်ဖြင့် တောင် ပေါ်သို့ ပင့်ခေါ်ရန် သာမဏေငယ်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ကာယဗလ စွမ်းရည်အားကိုးဖြင့် အောင်ပွဲအမျိုးမျိုးရခဲ့သော သူရဲကောင်းကြီးများ အစွမ်း တုံးရသော ဒေသ၊ တန်ခိုးရှင်ရဟန်းတော်များသာ သီတင်းသုံးရာဌာန ဖြစ်နေ ပေတော့သည်။ ထိုကျောင်း၌လည်း တရက်နှစ်ရက်မျှသာနေနိုင်၍ သမာဓိမရ၊ ဝိတက်တွေ သာ ဖြစ်ပွားနေသဖြင့် အခြား သင့်လျော်ရာဌာနတခုကို ညွှန်ကြားပေးပါရန် တောင်းခံရပြန်လေ၏။ " “ကောင်းပြီ ငါ့ရှင်…၊ ဒီကနေ မြောက်ဘက် ၁၅-ယူဇနာ အရပ်မှာ လောဟကူဋ(ကြေးနီတောင်)ရှိလေရဲ့၊ အဲဒီကြေးနီတောင်ထိပ်မှာ ရတနာမျိုးစုံ စီခြယ်ပြီး အလွန်မွေ့ လျော်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကျောင်းကန်မဏ္ဍပ် ဇရပ်တန်ဆောင်း တွေရှိတယ်။ သိကြားမင်းကောင်းမှုတော်တွေချည်းပဲ။ အဲဒီမှာ အရှင်မြတ်များ သီတင်းသုံးတော်မူနေကြတယ်။ လူသာမာန်တို့ရောက်နိုင်ဖို့တော့ မလှယ်လှပေဘူး။ ဒါပေမယ့် တခုတော့ရှိတယ်။ တောင်နံရံမှာ ပေါက်ရောက်နေတဲ့ ညောင်ပင်ကြီး ဟာ လေအဟုန်နဲ့ အောက်ဘက်ကို ယိမ်းညွတ်လာတဲ့အခါများမှာ ညောင်ကိုင်းကို