## PAGE 619 ၅ ၇ ၆ 660 “ဒီလောက် ကြမ်းကြုတ်ယုတ်မာတဲ့ ပိယောလ မုဆိုးကြီးတောင်မှ ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူသွားသတဲ့၊ အံ့စရာပဲ၊ တရားတော်ဟာ တကယ်လုပ်ယင် အဟုတ်ဖြစ် ပါကလား”စသည်ဖြင့် အားကျစံယူ နမူနာထား၍ ကုသိုလ်တရား ပွားများ အားထုတ်ကြလေသည်။ ငတ်မွတ်သူတို့အား အလှူအကျိုးကြီးစေသော ရူဝက ဝိဋ္ဌိရွာ ဆွမ်းခံထေရ် [မဓုရ-၄ဂ-ရုက္ခဒေဝတာ ဝတ္ထု။] သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ တချိန်က ဗြာဟ္မဏတိဿ တိုင်းပြည်ဖျက် သူပုန်ဘေးကြီး နှင့်အတူ ဒုဗ္ဘိက္ခန္တရကပ်ကြီး ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရာ တကျွန်းလုံး ငတ်မွတ် သေကြေ ခဲ့ကြရဖူး၏။ အိမ်ခြေငါးရာခန့်ရှိသော ရူဝကဝိဋ္ဌိရွာသည် အလှူရေစက် လက်နှင့် မက္ခ သံဃာတော်များအား အမြဲလှူဒါန်းနေသောရွာ ဖြစ်၏။ ငတ်မွတ်ဘေး ကြီး ဆိုက်လာသောအခါ မည်သူ တဦးတလေမျှ လှူဒါန်းနိုင်သူ မရှိ၊ မိမိတို့ အသက်ကိုပင် ကြံဖန်၍ မွေးမြူနေကြရကုန်၏။ JIL တကွမ်းစားမျှလောက်သော ဆန်ကိုပင် အဝတ်ဖြင့်ထုပ်ကာ ရေနွေးဖြင့် ကြိတ်ပြီး နေပူလှမ်းအခြောက်ခံထားကြရ၏။ ခိုးယူ လုယက်သောဘေးမှ ကင်း ဝေးစေရန် ထိုထမင်းခြောက်ပြားများကို အိုးဖြင့်ထည့်၍ မြေကြီးထဲ၌ မြှုပ်နှံ ထားကြရ၏။ မသေရုံ ရေဖြင့်ဖျော်ကာ အသက်ဆက်နေကြရသည်။ ထိုအချိန်၌ ရဟန်းတော်တပါးသည် ရွာရိုးလျှောက် ဆွမ်းခံ ကြွတော်မူရာ တဦးတလေမျှ လောင်းလှူခြင်းမရှိ၊ သပိတ်အတိုင်း ပြန်ကြွတော်မူရသည်။ ပြတ်သားစွာ စွန့်ရဲသော ဆွမ်းအကျိုး ထိုအခြင်းအရာကို မြင်၍ အိမ်တအိမ်ရှိ မိသားစုများမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြရ၏။ အိမ်သားများအားလုံး ခေါင်းချင်းဆိုင်၍ တိုင်ပင်ညှိနှိုင်းကာ ဆွမ်း လှူရန် သင့်,မသင့် တဦးသဘောကို တဦး ချက်ချင်းမေးနေကြလေ၏။ " “ကျွန်တော်တို့မှာ ရှေးက အလှူဒါနနည်းခဲ့လို့ ဒီလောက် ဆင်းရဲကျပ် တည်းတဲ့ အငတ်ဘေးကြီးနဲ့ကြုံတွေ့ရတာပဲ။ ဒီလောက်ထိအောင် အသက်မသေပဲ ကျန်နေနိုင်တာလဲ ဒီဆန်ကလေးရှိနေလို့။ ဒီဆန်မှီပြီး အသက်ရှင်နေရတာလဲ ## PAGE 620 ဆင်းရဲခံနေရသလိုပါပဲ။ ဒီဆင်းရဲကြီးကိုလဲ မခံလို့ မကြား မမြင်လိုတော့ပါဘူး။ ဒီအရှင်မြတ်ကို လှူပြီး သေကြရတာကမှကောင်းပါသေးတယ်။ မိသားစုအားလုံး သဘောတူညီကြသဖြင့် ဆွမ်းခံရဟန်းတော်အား အမြန် ပင့်လျှောက်, နေရာပေး၍ ဆွမ်းကို အမြန် စီစဉ် ချက်ပြုတ်ကြလေ၏။ ဆွမ်း ကျက်၍ တအိုးလုံး လောင်းလှူပြီးနောက် မိမိတို့ဆွမ်းအလှူကိုသာ ဝမ်းမြောက်၍ နေကြရကုန်၏။ ဝမ်းထဲကမူ ဆာလောင်နေကြလေသည်။ ဆွမ်းခံအရှင်မြတ်အား လောင်းလှူပြီးနောက် ထမင်းအိုးကို ဆေးကြော ရန် ယူလိုက်သောအခါ သလေးထမင်းများ စပယ်ဖူးပမာ တအိုးလုံး ပြည့်လျှ ံနေ သည်ကို တွေ့ကြရသဖြင့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာကြရလေ၏။ “အရှင်မြတ်အား ယခုလို အခါမျိုးမှာ လှူရတဲ့ဒါနဟာ အလွန် အကျိုး ကြီးကြောင်း ချက်ချင်း သိရဘာပဲ”ဟုဆိုကာ မိသားစုအားလုံး ဝမ်းသာအားရ စားသောက်ကြကုန်၏။ ခပ်ယူတိုင်းပင် လျော့သွားသည်မရှိ၊ ပြန်၍ ပြည့်မြဲ ပြည့် နေသဖြင့် အိမ်နီးနားချင်းများမှအစ တရွာလုံးကိုပင် ပေးလှူကြရ လေတော့ သည်။ ထိုမိသားစုအတွက် ရာသက်ပန် မကုန်တော့သော … ထမင်းအိုးတလုံး ဖြစ်ပေတော့သည်။ အရိယာသံဃာတော်၊ အရိယာဖြစ်ရန် ကျင့်ကြံဆဲသော သမ္မုတိသံဃာ တော် အရှင်မြတ်တို့ဟူသည်ကား သီလ, သမာဓိ,ပညာဖြင့် မိမိလည်းချမ်းသာ၊ သတ္တဝါအများ တလောကလုံးအားလည်း ကြီးပွားချမ်းသာရအောင် ဆောင်ရွက် တော်မူနေကြသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ပါပေတကား။ နတ်မဲ့ ချမ်းသာ သံဃာကျေးဇူး ဆွမ်းအလှူခံ သွားသော အရှင်မြတ်လည်း ရွာမှထွက်ခွာပြီးနောက် ရွှာနှင့် မလှမ်းမကမ်း တဘက်ဆည်ကန် ကန်ဘောင်ရိုးရှိ နှံပဲပင်ကြီးအောက်၌ ရေမိုး အရိပ်အာဝါသ ကောင်းလှသဖြင့် ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန် ထိုင်တော်မူလေ၏။ အရှင်မြတ်သည် မျက်လွှာကိုချ၍ သပိတ်ထဲက ဆွမ်းများကို တရားသတိ ဖြင့် ဖြည်းလေးအေးဆေးစွာ ဘုဉ်းပေးတော်မူနေစဉ် နှံပဲပင်စောင့် နတ်မင်းကြီး သည် အစာရေစာပြတ်လပ်သဖြင့် အရှင်မြတ်ကိုမြင်လျှင် မချင့်မရဲ၊ ဝမ်းထဲက တကြုတ်ကြုတ်၊ မည်သို့လုပ်ရမည်မသိ ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာကြည့်မျှော်၍သာ နေရရှာလေ၏။ နောက်ဆုံး သူအိုယောင်ဖန်ဆင်းကာ အနီးသို့ရောက်လှာ၏။ အရှင်မြတ်မှာ မျက်လွှာချ၍ အပ္ပမာဒသတိဖြင့် ဘုဉ်းပေးဘော်မူနေလေရာ ရုတ်တရက်မမြင်ပဲရှိနေ၍ သူအိုကြီးမှာ ချောင်းဟန့်သံ ပေးလေ၏။ အရှင်မြတ် လည်း လှည့်၍ကြည့်လိုက်ရာ ဆာလောင်ငတ်မွတ်ဟန်ရှိသော သူအိုကို တွေ့မြင်ရ ## PAGE 621 လျှင် သံပိတ်ထဲ၌ ဆွမ်းတလုတ်စာမျှသာ . ကျန်ရှိတော့၍ အလွန် သနားတော် ` မူလျက် ရှိလေ၏။ ကျန်ရှိသော ဆွမ်းတလုတ်ကိုပင်ယူ၍ သူကိုလက်ထဲသို့ လှမ်း၍ ထည့်ပေး လိုက်ရာ သူအိုကြီးမှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်လှစွာ ကတုန်ကယင်ဖြင့် ထမင်းလုတ် ကို ကိုင်ယင်း မှိုင်တွေချလျက် ရုတ်တရက် မစားနိုင်ပဲ ငိုင်၍နေရှာ၏။ “ဪ… ငါကား ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ၊ နတ်ဖြစ်ပါလျက် အစာရေစာမဝ၊ အရှင်မြတ်ဆီကတောင် တောင်း၍ စားနေမိချေပြီ။ရှေးအခါက သူတော်သူမြတ် များနဲ့ ယုတ်စွာအဆုံး ဆင်းရဲငတ်မွတ်သူ၊ ခွေး ငှက် တိရစ္ဆာန် များကိုသော်မျှ အစာရေစာ မပေးလှူခဲ့ဖူးချေသဖြင့် နတ်ဖြစ်ပါလျက်လဲ ငတ်မွတ်၍ နေရချေ သည်တကား။” နွံပဲပင်စောင့်နတ်ကြီးသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ထိုထမင်းတလုတ်ကိုပင် စားရန်မျိုမကျအောင် နောင်တဖြစ်ရရှာလေ၏။ ထမင်းစားလိုသော အာသာကို မျိုသိပ်လျက်… " “အရှင်ဘုရား…၊ သည်းခံတော်မူပါ၊ တပည့်တော်အား ချီးမြှောက် ကယ်မသောအားဖြင့် ဆွမ်းတလုတ်ကို အလှူခံယူတော်မူပါ။အရှင်မြတ်အား ပြန်၍ လှူပါသည်။ဤကုသိုလ်အတွက် ယခုဘဝမှာရှိပါစေတော့၊ တမလွန်ဘဝအတွက် ချီးမြှောက်တော်မူပါဘုရား။” ပြောပြောဆိုဆို အရှင်မြတ်သပိတ်ထဲသို့ ပြန်၍လောင်းလှူလိုက်၏။ သပိတ် ထဲသို့.ထမင်းလုတ် ကျသွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် နတ်သုဓာ ခဲဖွယ် ဘောဇဉ်များ ရုတ်တရက် ရှစ်ပွဲပင် ဖြစ်ပေါ်လာလေတော့သည်။ အရှင်မြတ်လည်း နတ်လှူသောဆွမ်းတလုတ်ကိုဘုဉ်းပေး၍ ကျောင်းတော် သို့ `ကြွတော်မူလေ၏။ နှံပဲပင်စောင့်နတ်မင်းကြီးသည် အရှင်မြတ် ဆွမ်းတလုတ် ဘုဉ်းပေးပြီး၍ ကြွသွားတော်မူသည်ကို ကြည်ညိုနေပြီးနောက် မိမိဗိမာန်၌ ကြည့်လိုက်ရာ နတ် သုဓာရှစ်ပွဲကို တွေ့မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းသာမဆုံး ရှိရလေတော့၏။ “ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့၏ စိုက်ပျိုးရာ လယ်တာ မြေကောင်းသဖွယ် ဖြစ် သီလဝန္တသံဃာတော်အရှင်မြတ်တို့၏ကျေးဇူးကား ကြီးမြတ်လှပါပေစွ။ ငါ့အား ဤအရှင်မြတ်နှင့် တွေ့ကြုံသည်မှာ အရတော်ပေစွ” စသည်ဖြင့် သံဃာ တော်၏ ကျေးဇူးဂုဏ်များကို မဆုံးနိုင်အောင် တအောက်မေ့မေ့ ဆင်ခြင်ဝမ်းသာ လျက် ရှေးအခါက မလှူ-မဒါန်းခဲ့မိသည်ကို နောင်တဖြစ်လျက်နေလေ၏။ ထိုအခါမှစ၍ ဆွမ်းလုတ်ဒါနကြောင့် သုံးစား ပေးလှူ၍ မကုန်သော နတ်သုဓာရှစ်ပွဲဖြင့် အသက်ထက်ဆုံး ပေးလှူ၍ ရတနာသုံးပါး ကျေးဇူးဂုဏ်ကို အာရုံပြု ကြည်ညို၍ နေလေတော့သတည်း။