## PAGE 622 သိဟိုဠ်ခေတ် စံတော်ဝင် အရိယာများ (မဓုရ ရသဝါဟိနီ၌ သံဃာတော်၏ကျေးဇူးစကားများ များစွာလာ၏။ သဟဿဝတ္ထု ဂ၉-၌ “ရူဝကဝိဋ္ဌိဂါမဝတ္ထု'ဟု လာရှိသောဂတ္ထုမှာ ယခုပြဆိုခဲ့ သည်နှင့် မတူချေ။ မဓုရ ၄၇-၌လာသော “ဇာယမ္ပတိကဝတ္ထု'သာ ဖြစ်သည်။ ဤဝတ္ထုကား မဓုရ ၄ဂ၌ ‘ရုက္ခဒေဝတာ ဝတ္ထု’အမည်ဖြင့် လာသည်။) ဆင်ရိုင်းကြီးဝမ်းဗိုက်အောက်မှ အုရဟတ္တဖိုလ်ရသော တိဿ မဟာနာဂ ထေရ် [၅၈-မဓုရ ရသဝါဟိနီ၊ ၉၁-သဟဿဝတ္ထု] သီဟိုဠ်ကျွန်း ရောဟဏနယ်၌ ကုမ္မိယ ကျောင်းတိုက်ကြီး ရှိ၏။ ထို ကျောင်းတိုက်၌ တိဿမဟာနာဂ မထေရ်သည် သံဃာတော်များအား ပရိယတ် စာပေပို ့ချသင်ကြားလျက် ကျောင်းတိုက်ကြီး၏ အကြီးအမှူးအဖြစ် သီတင်းသုံး တော်မူ၏။ ထိုကျောင်းတိုက်နှင့် အတန်ဝေးကွာသော တောင်ခြေတခု၌ အမရလိုဏ်ဂူ တခုရှိရာ ထိုလိုဏ်ဂူ၌ ပဋိသမ္ဘိဒါပတ္တ ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူသော တိဿမည်သော မထေရ်မြတ်ကြီးတပါး သီတင်းသုံးတော်မူလျက်ရှိသည်။ တိဿမဟာနာဂမထေရ် သည် တနေ့သောအခါ အမရလိုဏ်ဂူ၌ သီတင်းသုံးတော်မူသောတိဿမထေရ် ကြီးထံ သွားရောက်ဖူးမြော်ရာ မထေရ်ကြီးက ပဋိသန္ဓာရစကား ပြောကြားပြီး နောက် တရားနှင့်စပ်သောစကားများကို ဟောကြားဆုံးမတော်မူသည်။ 65 သီလရှိမှ၊ ဘေးရန်ပ၊ လိုတ - ရစမြဲ “ငါ့ရှင် နာဂ…၊ ပုထုဇဉ်တို့ရဲ့ ဂတိဆိုတာ မမြဲဘူး။သဒ္ဓာသဖြင့် ရဟန်း ပြုသော ရဟန်းဆိုတာ ပရိယတ္တိ သာသနာဝန်ကိုထမ်းဆောင်၍ စာပေသင်ကြား ပို့ချကာမျှနှင့် ပုထုဇဉ်သေခြင်းသေရမည်ဆိုယင် မသင့်တော်လှပေဘူး။ရဟန်းတို့ မည်သည်မှာ- ၁။ ဝိနည်းပရိယတ်မှာ လာတဲ့အတိုင်း ပါတိမောက္ခ သံဝရသီလ ခေါ်တဲ့ ပါဠိမောက်မှာလာတဲ့ သိက္ခာပုဒ်များကို လုံခြုံအောင် စောင့်ထိန်းပြီး အပြစ်ကင်းအောင် နေနိုင်ဖို့ ပထမဆုံး လိုအပ် ပေတယ်။ 1 အာစာရ သမ္ပန္နလို့ဆိုတဲ့ စေတီယင်္ဂဏဝတ်,ဗောဓိယင်္ဂဏဝတ် ဆရာသမားဝတ် စတဲ့ကျင့်ဝတ်များကိုလဲ မလစ်ဟင်းစေရဘူး။ ## PAGE 623 ၅၈ဝ ၂။ . ဣန္ဒိယသံဝရသီလခေါ်တဲ့ မျက်စိ, နား,နှာ စသည်မှ ဖြစ်ပေါ် တတ်တဲ့ အာရုံခြောက်ပါးကိုလဲ သတိနဲ့သိမ်းဆည်းရလိမ့်ဦးမယ်။ ၃။ အာဇီဝပါရိသုဒ္ဓိ သီလခေါ်တဲ့ ရဟန်းတို့နှင့် မအပ်စပ်တဲ့ လာဘ် ရှာခြင်း၊ အသက်မွေးခြင်း၊ လူဒက,ဒကာမတို့ရဲ့ သဒ္ဒာတရားကို ဖျက်ဆီးရာကျတဲ့ ကုလဒူသန, အနေသန အလုပ် (၂၁-မျိုး)မှ ရှောင်ကြဉ်ပြီးသကာလ ၄။ ပစ္စယသန္နိဿိတ သီလခေါ်တဲ့ ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး ပစ္စည်းလေးပါးကို သုံးစွဲတိုင်းပစ္စဝေက္ခဏာဘင်ဆင်ခြင်ပြီး သုံးစွဲ ကြရပေတယ်။ “ဒီသီလတွေနှင့် ပြည့်စုံပြီလားဆိုမှဖြင့် သီလဝိသုဒ္ဓိဖြစ်နေလို့ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် ဟာ လွယ်ကူစွာရဖို့ အကြောင်းရင်းကြီး လုံလောက်သွားပြီ။ “သီလပြည့်စုံနေလျှင် လောကမှာ လူနတ်ချမ်းသာ အလိုရှိရာ ပြည့်စုံပြီး နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကြီးကို အလွယ်တကူ ရနိုင်တော့တယ်။ " ၁။ သီလဝန္တံ န ဗာဓေန္တိ၊ အာသဝါ ဒိဋ္ဌဓမ္မိကာ။ သမ္ပရာယိကာ ဒုက္ခာနံ၊ မူလံ ခဏတိ သီလဝါ။ ၂။ ယာ မနုသု သမ္ပတ္တိ၊ ယာစ ဒေဝေသု သမ္ပဒါ။ န သာ သမ္ပန္နသီလဿ၊ ဣစ္ဆိတော ဟောတိ ဒုလ္လဘာ။ “ပစ္စုပ္ပန်မှာရော သံသရာမှာရော တွေ့ရကြုံရတဲ့ဘေးရန်အန္တရာယ် တွေဆိုတာလဲ အကြောင်းခံက ကိလေသာအာသဝေါတရားတွေ ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာကြရတာပဲ။ သိလစောင့်စည်းတဲ့, လုံခြုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဒီကိလေသာတွေကိုပယ်သတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်လို့ အကြောင်းရင်းချုပ်ငြိမ်းပြီး ဘယ်ဘေးရန် အန္တရာယ်မှ ဖြစ်ပေါ် နှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိတော့ဘူး။ " “သီလပြည့်စုံလျှင် လူနတ်နိဗ္ဗာန် ချမ်းသာတွေဟာ မရနိုင်တာ ရယ်လို့ မရှိတော့ဘူး ငါ့ရှင်- “ဒါ့ကြောင့် ဒီရဟန်းသီလပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးသကာလ ဘုရားအရိယာ အရှင်မြတ်တိုင်းကြွတော်မူရာ တခုတည်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်တဲ့ သတိပဋ္ဌာန် တရားကို ကြိုးစားရှုမှတ်ဖို့ သင့်ပြီ။ စာသင်စာချ သံဃပရိသတ်ကို ထိန်းသိမ်းပြီး ပရိယတ္တိသာသနာ့ဝန်ကိုလဲ ကြာမြင့်စွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီပဲ။ ကိုယ်ကျိုးကိုယ် စီးပွားကို ကြိုးစားအားထုတ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။” ## PAGE 624 ဆင်ရိုင်းကြီးအောက်ဝင်၍ မိုးခိုရာမှ တိဿမဟာနာဂ မထေရ်သည် တိဿမထေရ်ကြီးထံမှ တရားကို ရိုသေစွာ နာယူမှတ်သား၍ ကျောင်းသို့ ပြန်ကြလေ၏။ အပြန်လမ်းတလျှောက်လုံးတောကြီး အတွင်း၌ မေတ္တာဘာဝနာများ ပွားပို ့ကာ အထူးသဖြင့် သတိပဋ္ဌာန်တရားရှုမှတ် ခြင်းဖြင့် တလှမ်းချင်းပြန်ကြွအလာ လမ်းခရီးအကြား၌ မုန်ယစ်သော တောဆင် ရိုင်းကြီးတကောင်နှင့် ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်တိုးမိလေ၏။ လမ်းခရီးမှာ ကျဉ်းကျပ်လှသဖြင့် တိမ်းရှောင်သွား၍လည်း မရသာ ရှိလေ၏။ ပထမတွင် ဆင်ရိုင်းကြီးမှာ မာန်စောင်၍ ကြည့်နေရာ မထေရ်၏ မေတ္တာ ကြောင့် မကြာမသင် မုန်ယစ်ပြေသွား၏။ ထိုအခိုက် ရုတ်တရက် အရပ်လေးမျက် နှာ၌ မိုးတိမ်များ အုံ့ဆိုင်းမှိုင်းမှုန်လာကာ မိုးကြိုးများ ထစ်ချုန်းလျက် မိုးကြီး သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းချလေတော့သည်။ ဆင်ကြီးမှာ လမ်းကျဉ်းကလေး၌ ပိတ်ဆို့ ကာဆီးနေမြဲ နေလျက် ရှိရာ မထေရ်လည်း ကြံရာမရ ထိုဆင်ရိုင်းကြီးအနီးသို့သွားကာ ဆင်ရိုင်းကြီး၏ဝမ်းဗိုက် အောက်၌ မိုးခိုတော်မူရလေသည်။ ဆင်ရိုင်းကြီးလည်း မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက် စ္စာမိုးအန္တရာယ်ကို ကာကွယ်၍ပေးနေ၏။ မိုးသည်ပို၍ပင် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်း နေသဖြင့် မထေရ်သည် သတိပဋ္ဌာန်တရားကိုသာ အားစိုက်ခွန်စိုက် စိတ်လိုက် မာန်ပါ ရှူပွားနေ၏။ ပန်းမိုးရွာ၍ နံ့သာလွှမ်းထုံခြင်း တိဿမဟာနာဂထေရ်သည် ရဟန်းသီလနှင့် ပရိယတ္တိ အသိဉာဏ်မျာ ပြည့်စုံထားပြီးသူ ဖြစ်တော်မူသည့် အတိုင်း မကြာမြင့်မီပင် သောတာပတ္တ မဂ်ဉာဏ်ဖြင့် နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုတော်မူ၏။ ထိုအခိုက် ပတ်ဝန်းကျင် တောတောင်တခွင်လုံး အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် သွက်သွက်ခါမျှဝဲယာရွှေ့နောက်လှုပ်ခြောက်မြည်ဟည်းပဲ တင်တီး၍မြေငလျင်ကြီး လှုပ်လေ၏။ မိုးလည်း သည်းစွာရွာသွန်းမြဲရွာသွန်းနေသဖြင့် မထေရ်သည် သတိ ပဋ္ဌာန်တရားကိုသာ ဆက်၍ပေါက်မြောက်အောင် ရှုမှတ်မြဲ ရှုမှတ်တော်မူနေ၏။ ဆင်ရိုင်းကြီးလည်း မလှုပ်မယှက် မိုးဒဏ်ကိုအကာအကွယ်ပေးလျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်မြဲရပ်နေလေသည်။