## PAGE 67 ပထမဆုံးနှင့် နောက်ဆုံး ဉာတတ္ထစရိယာ ရှင်မဟာ မဟိန္ဒမထေရ်သည် ကျောင်းတော်အထွက် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့် တော်မူ၍ သာသနာပြုရန်အချိန်အခါနှင့် အခြေအနေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်တော် မူ၏။ သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ နန်းတက်ဆဲဖြစ်သော မုဋသီဝမင်းကြီးသည် သက်ရွယ် တော်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုမင်း၏အကူအညီကိုယူ၍ သာသနာပြုရန်မလွယ်၊ မင်းပျိုမင်းလွင်ဖြစ်သော သားတော် ဒေဝါနံပိယတိဿ(မရုပိယတိဿ) နန်းတက် သော အခါမှသာလျှင် သာသနာပြုခရီးတွင်မည်ကို မြင်တော်မူ၏။ ` နန်းတက် ချိန် နီးကပ်နေပြီကိုလည်း မြင်တော်မူလေသည်။ ယင်းသို့ အချိန်အခါကို ငံ့လင့်ယင်း မယ်တော်ကြီးနှင့်တကွ ဆွေတော် မျိုးတော်များအား တရားဖြင့် ချီးမြှောက်လို၍ မယ်တော်ရှိရာ ဝေဒိသ မြို့သို့ ကြွရန် ဆုံးဖြတ်တော် မူလိုက်၏။ သီဟိုဠ်သို့ သာသနာပြု ကြွလျှင် ဤရပ်ဒေသ ဤဌာနသို့ နောက်ထပ်တဖန် ပြန်လည်ရောက်ကောင်းမှ ရောက်ပေတော့မည်ဟု လည်း စဉ်းစားမိဟန် တူလေသည်။ ထိုသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် ဒက္ခိဏဂိရိ (ဣန္ဒိယတောင်ပိုင်း) နယ်ဘက်သို့ ခရီးဆက်တော်မူ၏။ ထိုဒေသ၌ ခြောက်လခန့် ခရီးဒေသစာရီ လှည့်လည်တော်မူ ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးနေထိုင်ရာ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်နယ်ရှိ ဝေဒိသမြို့သို့ ကြွတော် မူ၏။ ဝေဒိသမြို့ကလေးကား ဝိဘရန်ကြောင့် သာကီဝင်မင်းမျိုးများ စစ် ပြေးခိုရာမြို့ ဖြစ်၏။ အသောက မင်းကြီးသည် ငယ်စဉ် မင်းပျို မင်းလွင်ဘဝ . ပြည်နယ်ကို အုပ်ချုပ်ရစဉ် အ၀န္တိတိုင်း(ယခုဘိုပေါလ်နယ်)ဥဇ္ဇေနီပြည်အသွား ဝေဒိသမြို့သို့ ရောက်သောအခါ သာကီဝင် ဝေဒိသ သဌေးသမီးကို ကြင်ရာတော်မိဖုရား မြောက်ခဲ့၏။ မဟိန္ဒသတို့သားကို ဥဇ္ဇေနီ၌ ဖွားသန့်စင်တော်မူ၍ သားတော် နှစ်နှစ်သားရှိလျှင် သမီးတော်သင်္ဃမိတ္တာကို ဖွားမြင်တော်မူပြန်သည်။ သားတော်မဟိန္ဒ ၁၄-နှစ်သားအရွယ် (မဟာဝံသအလို ၇-နှစ်) ရောက် လျှင် အသောကမင်းသားသည် ခမည်းတော် ဗိန္ဒုသာရမင်းကြီး နာမကျန်း ဖြစ် နေကြောင်း သတင်းရသည်နှင့် မဟိန္ဒူမိသားစုအား ဝေဒိသမြို့ကလေး၌ ထားခဲ့ ရကာ ပါဋလိပုတ် နေပြည်တော်သို့ အမြန်ထွက်ခွာသွားရလေသည်။ ခမည်းတော်ကြီး နတ်ရွာစံ၍ အသောကမင်း နန်းတက်ရသောအခါ တွင်လည်း ဝေဒိသကဒေဝီမှာ သားတော် သမီးတော်တို့ကိုသာ နေပြည်တော်သို့ ပို့လွှတ်ကာ မိမိမှာမူ ဝေဒိသ မြို့ကလေး၌သာ အေးငြိမ်းစွာ စံနေခဲ့လေသည်။ ## PAGE 68 ကားတော် သမီးတော်တို့နှင့် အတန်ကြာ ကွဲကွာ၍နေရသော ဝေဒိသက ဒေဝီ မယ်တော်ကြီးမှာ သားတော်ကြီးနှင့် မြေးတော်တို့ သာသနာပြု ခရီးအထွက် မိမိထံလာရောက်၍ နှုတ်ဆက်ချီးမြှောက်ကြသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ကြည်ညိုမဆုံး ရှိရ လေ၏။ မယ်တော်ကြီးသည် သားတော်မဟိန္ဒ၊ မြေးတော် သုမန သာမဏေနှင့် သီဟိုဠ်သာသနာပြုအဖွဲ့ အား ဝေဒိသမြို့အနီးတောင်ကုန်းမြင့်ပေါ်(ဝေဒသဂီရိ)၌ ကျောင်းဆောက်လှူ၍ ပစ္စည်းလေးပါးဖြင့် ပူဇော်ခွင့်ရလေ၏။ အဖွဲ့ ခေါင်း ဆောင် သားတော် ရှင်မဟိန္ဒသည်လည်း ရောက်သည့် (ကဆုန်လပြည့်) နေ့မှစ၍ တရားဖြင့် ကျေးဇူးတုံ ့ဆပ်တော်မူ၏။ မယ်တော် မိဖုရားကြီး၏ ညီမတော်၊ ညီမတော်သမီးမှ ဖွားမြင်သော အသက်၁၉-နှစ်ကျော် ဘဏ္ဍုကခေါ် လူငယ် တဦးလည်း မိဘဆွေမျိုးများနှင့်အတူ တရားနာလေရာ အနာဂါမိဖိုလ်၌ တည် လေ၏။ ဘာ့ကကား အိမ်မှာမနေတော့ပဲ တောင်ပေါ်ကျောင်း. ရှင်မဟိန္ဒ မထေရ်မြတ် အထံတော်၌သာ နေလေတော့သည်။ [ဘဏ္ဍုကအကြောင်း မဟာဝံသအစီအစဉ်သို့ လိုက်၍ပြသည်။ အဋ္ဌကထာ သို့မလိုက်။သာဝကကြီးနှစ်ပါးနှင့် အရှင်မောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿ စသော အရှင်မြတ် ကြီးများ၏ ဓာတ်တော်များ ဌပနာ၍ အသောကမင်းကြီး တည်ထားခဲ့သော ဆံချီစေတီမှာ ဝေဒိသမြို့ တောင်ကုန်း၌ရှိသည်။] လူမင်းဘုန်းကြီး နတ်မင်းမနေသာ အရှင်မဟိန္ဒသည် ဝေဒိသဂိရိ တောင်ပေါ်ကျောင်း၌ တပါးတည်း ကိန်း အောင်းစဉ် “ဆွေတော် မျိုးတော်များအထံမှာ ပြုရန်ကိစ္စကား ပြီးပေပြီ၊ သီဟိုဠ် ကျွန်းသို့ ကြွဖို့ အချိန်ကျပြီလော”ဟု စဉ်းစားဆင်ခြင်တော်မူ၏။ မုဋသီဝမင်းကြီး နတ်ရွာစံ၍ သားတော်ဒေဝါနံ ပိယတိဿမင်းသား ထီးမွေ့နန်းမွေ ဆက်ခံရသည် ကို သိမြင်တော်မူ၏။ ဘုန်းကံကြီးမားသော မင်းဖြစ်သဖြင့် ဆက်ခံသည်နှင့်တပြိုင်နက် အံ့ဖွယ် သရဲ ထူးကဲမြင့်မြတ်၍ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများ မြေအောက် ရေ အောက်မှ အလိုလိုထွက်ပေါ်လာကြ၏။ အသောကမင်းကြီးနှင့် အပြန်အလှန် သံတမန်များစေလွှတ်ကာ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာများ လဲလှယ်ပေးကမ်း၍ ရွှေလမ်း ငွေလမ်း ဖောက်နေကြလေသည်။ အသောကမင်းကြီးကမူ မင်းမြှောက်တန်ဆာ ငါးပါး ရာဇာဘိသေက·စာတမ်းများနှင့်တကွ လောကီ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာများ ## PAGE 69 သာမက တရားလက်ဆောင် ရွှေပေလွှာများကိုပါ သီဟိုဠ် သံတမန်များမှတဆင့် ပေးပို့လိုက်၏။ “အကြည်တော် ဒေဝါနံပိယတိဿ…၊ အကျွန်ုပ်ကား ဘုရား တရား သံဃာ ရတနာတော်မြတ်သုံးပါးကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်၍ မြတ်စွာဘုရား သာသနာတော်၌ ဥပါသကာအဖြစ် ခံယူထား ပါသည်။ အကြည်တော်လည်း ပစ္စုပ္ပန် သံသရာ နှစ်ဖြာ စီးပွား များထက်များအောင် ရတနာသုံးပါးဆည်းကပ်၍ တရားမင်းမြတ် ဖြစ်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်း မေတ္တာပို ့သ လိုက်ပါသည့် အကြည်တော်...” မထေရ်မြတ်သည် ထိုအခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သိမြင်တော်မူ၏။ “ဒေဝါနံပိယတိဿသည် ငါ၏ခမည်းတော်မင်းကြီး ပို့လွှတ်သော လက် ဆောင်ပဏ္ဏာ ရာဇာဘိသေကစာတမ်းဖြင့် ရွှေနန်းစိုးစံ၍ အဘိသိက် ခံပစေဦး၊ ရတနာသုံးပါး ကျေးဇူးဂုဏ်ကိုလည်း ကြားနာနှင့် ပစေဦး၊ ပွဲသဘင်အတွက် မြို့တော်ကထွက်၍ မိဿကတောင်ပေါ်တက်ပစေဦး၊ ပက်ပင်း ထိုအခါမှ တွေ့ရ တော့မည်”ဟုလည်း.စဉ်းစားတော်မူလေသည်။ ဝေဒိသမြို့၌ တလတိတိ ရှိပြီဖြစ်သော နယုန်လပြည့်နေ့၌ ဥပုသ်ပြုရန် သာသနာပြုမထေရ်ငါးပါးတို့ ဆုံစည်း၍ သာပြုကြွရန်အချိန်သင့်-မသင့် ဆွေးနွေး တော် မူနေကြ၏။ ထိုအခိုက် မထေရ်များအပါးသို့ သိကြားမင်းလာရောက်၍ မထေရ်မြတ်များအား ရှိခိုးလျက် ဤသို့ လျှောက်လေ၏။ “အရှင်မြတ်ဘုရား … သီဟိုဠ်ကျွန်း၌ မုဋသီဝမင်းကြီး နတ်ရွာစံ၍ သားတော် ဒေဝါနံပိယတိဿ အဘိသိက်ခံပါပြီ။ သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရား ဘုရား ဖြစ်တော်မူဦးစ ဗောဓိမဏ္ဍိုင်၌ စံနေတော်မူသော အချိန်ကပင်လျှင် ဗုဒ္ဓစက္ခုဖြင့် သုံးလောကလုံး ရှုကြည့်တော်မူရာ “နောင်သောအခါတွင် ငါ၏သားဘော်ကြီး မဟိန္ဒသည် တမ္ဗပဏ္ဏိ သီဟိုဠ်တနိုင်ငံလုံးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိ မျက်စိအမြင် ပွင့်ပေးကာ သာသနာပြုလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ သင်လည်း ကူညီစောင်မ,ရမည်”ဟု ဗျာဒိတ်စကား မြွက်ကြားတော် မူခဲ့ပါသည် အရှင်မြတ်…. ဒကာတော်လည်း အရှင်မြတ်အား လိုအပ်သမျှ စောင်မကူညီပါမည် အရှင်မြတ်ဘုရား” မထေရ်မြတ်လည်း သိကြားမင်း လျှောက်ထားသည်ကို လက်ခံပြီးနောက် သုမနသာမဏေ, ဘဏ္ဍုကဥပါသကာ၊ သာသနာပြုမထေရ်မြတ် ငါးပါးတို့နှင့် အတူတကွ ဝေဒိသကတောင် (ယခုဆံချီမြို့ ဆံချီစေတီများရှိရာ)မှ ရွှေဟင်္သာမင်း အလား ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ သီဟိုဠ်ကျွန်း အနုရာဓနေပြည်တော်၏ အရွှေ့