## PAGE 73 မထေရ်မြတ်သည် မင်းကြီး၏ ဉာဏ်ရည် ဉာဏ်သွားကိုကောင်းချီးစကား မြွက်ဆိုပြီးလျှင် “ဆွေမျိုး ရှိမရှိ၊ ဆွေမျိုးမတော်သူ ရှိ-မရှိ၊ ဆွေမျိုးမတော်သူမှ တပါး အခြားသူ တစုံတယောက် ရှိ-မရှိကိုလည်း ဆက်၍ မေးတော်မူရာတပည့် တော်သာလျှင် ဖြစ်ပါကြောင်း လျှောက်ထားလေ၏။ မထေရ်မြတ်လည်း တရားဟောလျှင် မုချ နားလည်နိုင်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိတော်မူ၍ ကောင်းချီးသာဓုပေးကာ “စူဠဟတ္ထိပဒေါ-ပမသုတ္တန်ကို ဟောတော် မူလေသည်။ [ယင်းသုတ္တန်ကား မူလပဏ္ဏာသ ပါဠိတော်၌ လာ၏။ “ဘုရား လောက်ပညာရှိသူမှ ဘုရားရှင်၏ပညာကို သိနိုင်ပုံ၊ ချီးကျူးကြ တာထက် ပိုလွန်နေပုံ၊ ၀ါဒပြိုင်သူတိုင်း တပည့် ခံသွားကြရပုံ ဗြာဟ္မဏပဏ္ဏိတ်တဦးနှင့် ပရိဗိုဇ်တဦး ဆွေးနွေးခန်းကို အစချီ၍ ရတနာသုံးပါး ကျေးဇူးဂုဏ်ကို သီလမှအစ ဈာန် မဂ်ဖိုလ်ကျင့်စဉ် များထိ အပြည့်အစုံ ပါဝင်အောင် ဆင်ခြေရာ ဥပမာဖြင့် ဟော သော ဒေသနာ” ဖြစ်သည်။] ဒေဝါနံပိယတိဿ မင်းကြီးသည် ယင်းသုတ္တန်ကို နာကြားရသည်မှစ၍ အခြွေအရံ မင်းချင်းလေးသောင်းနှင့်အတူ သမ္မာဒိဋ္ဌိ (ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်=သရဏဂုံ တည်သူ)ဖြစ်သွား၏။“ဗုဒ္ဓ …ဆရဏမ်…ဂတ်ချ ..မိဟူသော အသံမှာ တတောင် လုံး ညံသွားလေတော့သည်။ တရားနာအပြီး မင်းကြီးအား နေ့လယ်ပွဲတော်စာ လာရောက် တည်ဆက် ကြရာ မင်းကြီးမှာ နာယူရသော တရားတော်ဖြင့်ပင် ရဟန်းတော်များ နေမွန်းလွဲ လျှင် အာဟာရမသုံးဆောင်ကြောင်း သိရှိထားသော်လည်း မထေရ်များအား မပန် (မဖိတ်)ကြားပဲ ပွဲတော်တည်ရန် ဝန်လေးနေ၏။ ´ `တော်ခွက်ကို ကိုင် လျက်— .86 “ဘုဉ်းပေးတော်မူကြပါသလားဘုရား”ဟု လျှောက်ရာ မထေရ်မြတ်က မွန်းမလွဲမီသာ ဘုဉ်းပေးကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။ အချိန်လင့်ပြီဖြစ်၍ ပွဲတော်တည်အပြီး မထေရ်များအား မြို့တော်သို့အတူ ကြွပါရန် လျှောက်ရာ တောင်ပေါ်မှာပင် နေရစ်ကြမည့်အကြောင်း မိန့်တော် မူလျှင် ဘဏ္ဍက ဥပါသကာကိုမူ အတူထည့်လိုက်ရန် လျှောက်ထား၏။ " “မင်းကြီး…၊ ဤဥပါသကာသည် အနာဂါမ်တည်၍ ဘုရားအဆုံးအမ ရရှိပြီးသူ ရဟန်းလောင်းဖြစ်သည်။ယခုပင်သူ ့အား ရဟန်းပြုပေးကြတော့မည်” ဟု မိန့်တော်မူသဖြင့် နက်ဖြန်နံနက် မြင်းကသော ရထားများ အကြိုအပင့် La ## PAGE 74 ၃ ဝ ပို ့လွှတ်မည့်အကြောင်းလျှောက်ထားကာ ရှိခိုးဦးညွတ်၍ တောင်ပေါ်မှ ပြန်ဆင်း နှုတ်ဆက် အလေးပြုကြလေ၏။ ca မင်းကြီးသည် မထေရ်အပါးမှထပြန်စဉ် အနီးရှိ ဘဏ္ဍုကဥပါသကာအား မျက်ရိပ် ပြကာ ခေါ်လာပြီးလျှင် မထေရ်များနှင့် မနီးမဝေးနေရာသို့ ရောက် သောအခါ မထေရ်များအား တချက်လှမ်း၍ အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက်’ “အမောင်….အမောင်တို့ဆရာ ရဟန်းများရဲ့အမည်နာမ နေရပ်ဌာနများ ကို ့ တဆိတ်ပြောပြပါဦး”ဟု စုံစမ်းမေးမြန်းလေ၏။ အသောက မင်းကြီးရဲ့ သားတော်နှင့် မြေးတော်များဖြစ်ကြောင်း ဘွဲ့အမည်တော်နှင့်တကွ ရှင်းပြသော အခါ မင်းကြီးမှာ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းနပန်းကြီးမျှ ကြက်သီးထ၍ ဝမ်းသာ အားရဖြစ်သွား၏။ အတန်ကြာ စကားဆိတ်သွားပြီးလျှင် လူချင်း မတွေ့ဖူး ငသာ်လည်း ခင်မင် လေးစားရင်းရှိသော အသောကမင်းကြီး၏ သားတော် မြေးတော် ရဟန်းတော်များဖြစ်၍ အရတော်ကြောင်း ကျူးရင့် ပြောဆိုကာ နန်းတော်သို့ ပြန်သွားလေသည်။ ဘဏ္ဍုက ဥပါသကာအားလည်း ထိုမိဿကတောင်၌ ထိုနေ့ ညချမ်းမှာ ပင် ရှင်ရဟန်းပြုပေးတော်မူကြလေသည်။ကျွန်းသီဟိုဠ်မြေ၌ ပထမဆုံး ရှင်ရဟန်း ရသူဖြစ်၏။ ရဟန်းခံပြီး မကြာမြင့်မီအချိန်အတွင်း၌ ရဟန္တာဖြစ်တော်မူသည်။ ၅ိ ပသာဒက = ကျွန်းလုံးကြည်ဖြူ ညွတ် ရ သူ နယုန်လပြည့်နေ့ နေဝန်းသည် အနောက်လောကဓာတ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ သက်ဆင်းနေခိုက် လပြည့်ဝန်းကြီးမှာလည်း ထွန်းလင်းတောက်ပရန် အာကာသ တခွင်၌ ဟန်ပြင်လျက်ရှိ၏။ မထေရ်မြတ်သည် သီဟိုဠ်ကျွန်း မိဿကတောင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်များ အား တရားဟောလိုသဖြင့် တူတော် သုမန သာမဏေအား တရားနာ ဖိတ်ခေါ် ရန် ကြွေးကြော်ခိုင်းတော်မူ၏။ “အဘယ်မျှလောက်ကြားအောင် ကြွေးကြော်ရမည်ကို လျှောက်မေးရာ တကျွန်းလုံးကြားအောင် ကြွေးကြော်ခိုင်းတော်မူလျှင် သာမဏေသည် စတုတ္ထ ဈာန် ဣဒ္ဓိပါဒ်ဝင်စားကာ တခုသောကျောက်ဖျာကြီးပေါ်တက်၍ ကြွေးကြော် လိုက်၏။ သာမဏေ၏အသံမှာ ယူဇနာသုံးရာအဝန်းရှိသော သီဟိုဠ် တကျွန်းလုံး ပဲ ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။ (ကျောက်ဖျာကြီး ယခုတိုင်ရှိနေ၏။) မင်းကြီးလည်း နန်းတော်သို့မရောက်ရှိသေးပဲ လမ်းခရီးအကြား နာဂစက္က ရေအိုင်အနီး၌ ညမာပွဲတော် တည်ခိုက်ဖြစ်၍ ရုတ်တရက် လန့်ဖျပ်သွားကာ ## PAGE 75 အရှင်မြတ်များအား တစုံတခုသော ဘေးဥပဒ် တွေ့နေပြီအထင်ဖြင့် မင်းချင်း တယောက်ကို အထောက်တော်လွှတ်၍ လျှောက်ထား .စုံစမ်းရသေး၏။ သာမဏေ၏ အသံကို ကြားကြရသဖြင့် ဘုမ္မစိုးနတ်များမှအစ အကနိဋ္ဌ ဗြဟ္မာ့ပြည်တိုင်အောင် နတ်ဗြဟ္မာများ အဆင့်ဆင့် တရားနာရန် ကြွေးကြော် ကြ၏။ မိဿကတောင်ပေါ်သို့ နတ်ဗြဟ္မာများ မရေမတွက်နိုင်အောင်လာရောက် စုဝေးကြသည်။ အရှင်မြတ်လည်း “သမစိတ္တသုတ္တန်” (အင်္ဂုတ္တရ၊ဒုက-သမစိတ္တဝဂ်) ကို ဟောတော်မူရာ တရားထူးရသော နတ်ဗြဟ္မာအရေအတွက်ကား အတိုင်းမသိ ရှိ၍ ဂဠုန်နဂါးအများပင် သရဏဂုံတည်ကြလေ၏။ (အရှင်သာရိပုတ္တရာ ယင်း သုတ် ဟောတော်မူစဉ်ကကဲ့သို့ ဖြစ်၏။) အနုရာဓနေပြည်တော်မှစ၍ တကျွန်းလုံး တယောက်စကား တယောက် နားဖြင့် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော မထေရ်များ အကြောင်းကိုသာ တညလုံး ဝိုင်းဖွဲ့ ပြောဆိုနေကြလေသည်။ . မင်းကြီးနှင့်တကွ နန်တွင်းသူ နန်းတွင်းသားတို့ကား နောက်တရက်အရုဏ် ဆွမ်းကပ်ရန် စီမံသူကစီမံလျက် မဏ္ဍပ်ကနားကိုလည်း နန်းတော်တွင်း၌ ချက်ချင်း ဆောက်လုပ်ကာ ခုံရှည်များချ၍ အခင်းများ၊ ပိတ်မျက်နှာကြက်များ စသည်ဖြင့် အလှအပ မွမ်းမံသူက မွမ်းမံနေကြ၏။ တညလုံး အလုပ်များကာ မထေရ်များ နှင့်စပ်၍ အမျိုးမျိုးသော ထင်မြင်ချက်များ ပြောဆိုဆွေးနွေးယင်း မိုးလင်းရန် ကိုသာ ကြိုဆိုနေမိကြလေ၏။ နန်းမတော်ကြွ၍ တရာ၊မိုး သွန်ချခြင်း လပြည့်ကျော် တရက်နေ့ မိုးလင်းလျှင် မင်းစီးရထားကိုပြင်ဆင်မွမ်းမံစေ၍ မိဿကတောင်သို့ .ရထားထိန်းအား အပင့်လွှတ်လိုက်ရာ “ငါတို့ ရထားကိုမစီး၊ ရွှေ့ကသွားနှင့်” ဟု မထေရ်များက လွှတ်လိုက်၍ ရထားထိန်းပြန်လာရ၏။ မင်းကြီးလည်း အခမ်းအနားဖြင့် နန်းတော်မှထွက်ချီကာ အနုရာဓနေပြည် တော် မင်းလမ်းမတော်အတိုင်း မြို့တော်အရှေ့ပြင်ဘက်သို့ ခရီးဦးကြိုရန် စိတ်စော ပြီးထွက်လာ၏။ မြို့ဦးတံခါး မရောက်မီ မြို့တွင်းလမ်းမ၌ပင် ရထားထိန်း တဦးတည်း ရထားခွက်ချည်း ပြန်လာသည်ကို တွေ့မြင်ရသဖြင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ရထား ထိန်းအားမေးတော်မူ၏။