## PAGE 79 ဂေါတမဘုရားရှင်၏ ဓာတ်တော် တဒေါဏ (တစရွတ်)ခန့် ကျိန်းဝပ်ရာ သံတောင် -၁၂ဝရှိ “ဟေမမာလီ'မည်သော မဟာစေတီကြီး ဖြစ်ပေါ်မည်ကို လည်း မိန့်တော်မူလေသည်။ [ဒေါဏ-လေးပြည်= တစိတ်ဟု ဆိုသော်လည်း မြန်မာနှစ်ပြည်နှင့် ညီမျှ သည်။ သီဟိုဠ်တပြည်သည် နို ့ဆီဗူး လေးလုံးသာ ဆံ ့သည်။] မင်းကြီးက သူကိုယ်တိုင် တည်ထားကိုးကွယ် လိုပါသည်ဟု လျှောက်လေ လျှင် ‘မြေးတော် ဒုဋ္ဌဂါမဏိအဘယမင်းပြုလတ္တံ့ ”ဟု မိန့်တော်မူရာ မထေရ်မြတ်၏ ယင်းဗျာဒိတ်တော်ကို ကျောက်စာတိုင် ရေးထူတော်မူလေ၏။(မင်းကြီး၏ညီတော် မဟာနာဂ၊ ၎င်း၏သားတော် ယဌာလကတိဿ၊ ၎င်း၏သားတော် ဂေါဋ္ဌာဘယ၊ ၎င်း၏သားတော် ကာကဝဏ္ဏတိဿ၊၎င်း၏သားတော် ဒုဋ္ဌဂါမဏိ။) အခြားကုန်းမြင့်တနေရာကား ဘုရားသုံးဆူတို့၏ ရေစစ်တော်(ကကုသန်)၊ ခါးပန်းထော် (ကောဏာဂုံ)နှင့် ရေသရုပ်တော် (ကဿပ)များ တည်ရှိရာ ဘုရားရှင်တိုင်း သီတင်းသုံးဖူးရာ “ထူပါရုံစေတီ’ တည်မည့်နေရာ ဖြစ်ကြောင်း အကျယ်ဟောပြတော်မူလေသည်။ မထေရ်မြတ်သည် ထိုနေရာသို့အရောက် ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန် အချိန်ကျ သဖြင့် နန်းတော်သို့ကြွ၍ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးတော်မူ၏။ပြီးလျှင် နန္ဒနဥယျာဉ်တော်သို့ ကြွကာ “အဂ္ဂိက္ခန္ဓောပမသုတ္တန်ကို ဟောတော်မူရာ လူတထောင်တို့ သောတာပတ္တိ မဂ်ဉာဏ်ရကြလေ၏။ မဟာမေဃဝန်သို့ ပြန်လည်ကြွဘော်မူသည်။ ၃-ရက်မြောက်သောနေ့တွင်လည်း နန္ဒနဥယျာဉ်တော်၌ပင် “အာသီ ဝိသောပမသုတ္တန်ကို ဟောတော်မူရာ ရှေးနည်းအတူ လူထထောင်တို့ အကျွတ် တရား ရကြကုန်၏။ " “အရှင်မြတ်ဘုရား၊ တပည့်တော်တို့သည် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ ဉတ်ကမ္မဝ ါ အာဏာစက်တော် အတွင်းမှာသာ နေလိုကြပါသည်။ အနူရာဓနေပြည်တော် တခုလုံးကို အတွင်းပြု၍ အမြန် သိမ်သမုတ်တော်မူပါ”ဟုလျှောက်ပြီးလျှင် ၄-ရက် မြောက်နောက်တနေ့နံနက်မှစ၍ နေပြည်တော်တခုလုံး တန်ခွန်ကုက္ကား မုလေးပွား စသည်တို့ဖြင့် ပြင်ဆင်မွမ်းမံစေ၏။ မင်းကြီးလည်း မင်းမြှောက်တန်ဆာများ ဆင်ယင်၍ မှူးမတ်ဗိုလ်ပါခြံရံလျက် ဆင်နှစ်ကောင်ကသော ထွန်ကြီးကို လှည့်ပတ် မောင်းနှင်၍ သိမ်နယ်နိမိတ်ကို သတ်မှတ်လေသည်။ ပြီးလျှင် မထေရ်မြတ်များ သိမ်သမုတ် ပေးတော်မူကြ၏။ ထိုနေ့ နံနက်ပိုင်းမှာလည်း နန္ဒနဥယျာဉ်တော်၌ “အနမတဂ္ဂသုတ္တန်ကို ဟောတော်မူရာ ရှေးနည်း လူတထောင်တို့ အကျွတ်ဆုရ ကြလေ၏။ ## PAGE 80 ☑ ရှင်မဟာ မဟိန္ဒမထေရ်မြတ်သည် ၅-ရက်မြောက်နေ့၌ “ခဇ္ဇနီယသုတ္တန် ၆-ရက် “ဂေါမယပိဏ္ဍိကသုတ္တန်’၊ ၇-ရက် “ဓမ္မစက္ကပဝတ္တနသုတ္တန်´ တို့ကိုလည်း ဟောကြားဘော်မူရာ ရှေးနည်းအတူ တရားတဖွဲ့လျှင် အကျွတ်ဘရားရသူ တ ထောင်စီဖြစ်၍ စုစုပေါင်း - ဂ ၅ဝဝ ရှိလေပြီ။ (မင်းကြီးလည်း မကြာမီ ထိုယာယီသီတင်းသုံးရာ မဟာမေဃဝန်ဥယျာဉ် တော်အတွင်း၌ “မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်တော်ကြီးကို ကျောင်းရံများစွာဖြင့် သံဃာ့အရံကြီးတည်ဖန်လှူဒါန်းတော်မူ၏။ လောဟပါသာဒခေါ် ဘုံခုနစ်ဆင့် ရှိသော ကြေးပြာသာဒ်ကြီးကိုလည်း ဆောက်လှူလေသည်။) ဤနည်းအားဖြင့် ၂ ၆-ရက်လုံးလုံး … မဟာမေဃဝန် ဥယျာဉ်တော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူကြသည်။ (မဟာဝံသသို့ လိုက်၍ပြသည်။) လင်္ကာဒီပ မူလစံတော်ဝင် ငါးကျိပ်ငါးပါး ဝါဆိုလဆန်း ၁၃-ရက်နေ့။ မထေရ်မြတ်သည် နောက်ပါသံဃာများနှင့်အတူ ဥယျာဉ်တော်မှ နန်း တော်သို့ကြွကာ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးတော်မူ၏။ ပြီးလျှင် “မဟာအပ္ပမာဒသုတ္တန်”ကို ဟောတော်မူသည်။ " “ဒကာတော်မင်းကြီးနှင့်တကွ ဒကာဒကာမ များ အားလုံး ဘုရားရှင် အဆုံးအမဖြစ်တဲ့ ဤအပ္ပမာဒ သတိပဋ္ဌာန်တရားကို လက်ကိုင်ထား၍ ဖြစ်ပေါ်ဆဲ ရုပ်နာမ်တရားများကို အမြဲမပြတ် ရှုမှတ်ပွားများပြီး မမေ့မလျော့ ကြိုးစား အားထုတ်ရစ်ကြ”ဟု တရားဟောပြီးသည်နှင့် ဝါဆိုရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်၍ မိဿကတောင်ဘက်သို့ ကြွတော်မူလေ၏။ ထိုသတင်းကို မင်းကြီး ကြားတော်မူလျှင် တခါတည်း ပြန်ကြွသွားပြီ အထင်နှင့် စိတ်မောကိုယ်မော ယောက်ယက်ခတ်ကာ အမတ်များအား မေးစမ်း ကြည့်တော်မူ၏။ “အရှင်မြတ်များဟာ အလာတုန်းကလဲ ဘယ်သူကမှမပင့်ဖိတ်ရပဲ သူ ့သ ဘောနှင့် သူ ကြွလာတော်မူကြတာဆိုတော့ ပြန်ကြွတဲ့အခါမှာလဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပန်ကြားစရာမလိုတဲ့အတွက် ခုလို အသိမပေးပဲ ကြွသွားတာလဲ ဖြစ်နိုင်တာပဲအရုပ် မင်းကြီး”ဟု လျှောက်တင်ကြခါမှ သာ၍ပင် သောကဝင်ကာ “ဟာ...ဒီလိုဆို ခက် ရချေရဲ့”ဟု ပြောပြောဆိုဆို မိဖုရားနှစ်ဦးကို ရတားပေါ်တင်၍ အမတ်များ ခြံရံကာ မထေရ်မြတ်နောက်သို့ ရထားကိုအသော့နှင်စေ၍ လိုက်တော်မူ၏။ ## PAGE 81 နေကလည်း ပူလွန်းသဖြင့် မထေရ်မြတ်လည်း မိဿကတောင်အသွား ခရီး လမ်းခွတ်လတ်ရှိ နာဂစတုက္ကရေအိုင်၌ ရေသုံးသပ်ပြီး ဆက်၍ကြွရန်ဟန်ပြင်နေခိုက် ဖူးတွေ့ရလေ၏။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားများကိုထားကာ မထေရ်မြတ်အပါးသို့ တဦးတည်း အပြေးအလွှား ချဉ်းကပ်သွားစဉ် ချွေးသီး ချွေးပေါက်များနှင့် ညှိုးငယ်စွာ ရှိခိုးနေသော မင်းကြီးအား- “ဒကာတော်မင်းကြီး၊ ရေးကြီးသုတ်ပျာ ဘာကိစ္စ နေပူကျဲကျဲမှာ ဆင်းရဲ ပင်ပန်းခံပြီး လိုက်လာရသနည်း”ဟု မေးတော်မူလျှင်… " “မှန်လှပါ အရှင်မြတ်ဘုရား၊ တပည့်တော်များအား ရာသက်ပန်နေတတ် အောင် အပြည့်အစုံ အခိုင်အမာ ချည်တုပ်ဆုံးမပြီး “မမေ့မလျော့ ကြိုးစား အားထုတ်ရစ်ကြ”လို့ ဩဝါဒ ပေးတော်မူတာထောက်တော့ တပည့်တော်များ အား ပစ်ထားကာ တခါထဲ ကြွသွားတော်မူကြပြီလားထင်မိလို့ အကြောင်းစုံ သိရအောင် လိုက်လာရခြင်းပါ အရှင်ဘုရား”ဟု ညှိုးငယ်စွာ လျှောက်ထား လေ၏။ “တခါထဲ ပြန်ကြွတာမဟုတ်ဘူး ဒကာတော်၊ ယခုအခါကား ရဟန်း တော်များအတွက် ဝါဆိုရန် အခါဖြစ်ပေတယ်”ဟု အမိန့်ရှိခါမှပင် ပြုံးရွှင်နိုင် လေတော့သည်။ မထေရ်မြတ်လည်း မိုးတွင်းကာလ၌ ဝါဆိုရပုံ “ပနာယိ ကက္ခန္ဓက=ဝါဆိုဝါကပ်ဝိနည်း ပညတ်တော်”ကို အပြည့်အစုံ ဟောပြတော်မူ ပြန်လေသည်။ မင်းကြီးနှင့်အတူ ပါလာသူ တူတော် ‘ပဟာအရိဋ္ဌ’အမတ်နှင့် ညီတော် နောင်တော် ငါးကျိပ်ငါးဦးတို့လည်း သမဏသုခ ရဟန်းတို့ဘဝကို အားကျ ကြည်ညိုကာ နောင်တော်မင်းကြီးအား ခွင့်ပန်၍ ရဟန်းပြုကြလေရာ ဆံချပြီး သည်နှင့် အားလုံး အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်တော်မူကြ၏။ ပထမဆုံးသော လင်္ကာဒီပ သီဟိုဠ်စံတော်ဝင် အရှင်မြတ်များ ဖြစ်တော် - မူကြသည်။ မင်းကြီးလည်း မိဿကတောင် သရက်ပင်ကုန်းမြင့်၌ ရဟန္တာအရှင်မြတ် ခြောက်ကျိပ်နှစ်ပါးတို့ သီတင်းသုံးရန် လိုဏ်ဂူ ၆၂-ခုနှင့်တကွ သိမ်၊ တန်ဆောင်း စသည်များကို ချက်ချင်း စီမံဆောက်လှူ၏။ ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး ရဟန္တာ အရှင်မြတ် ၆၂-ပါးတို့သည် သပိတ်ကိုယ်စီလွယ်ကာ မိဿက တောင်ပေါ်မှ နေအရုဏ်နှင့်အတူ ဆင်းကြွတော်မူ၍ အနုရာဓနေပြည်တော်၌ ဆွမ်းခံလှည့်တော် မူရာ မင်းနှင့်ပြည်သူတို့ ကြည်ဖြူအားရ သူ ့ထက်ငါ ပူဇော်ကြလေ၏။