## PAGE 91 မင်းစည်းစိမ်ဖြင့် သုံးကြိမ် ပူဇော်ခြင်း မင်းကြီးသည် ဗောဓိပင်ကို မော်ကြည့်လေလျှင် ပင်စည်နှင့်တောင်ဘက်သို့ သွားသော လက်ျာကိုင်း၏ အရင်းပိုင်း လေးတောင်ခန့်မျှကိုသာ ဖူးမြင်ရ၏။ ကျန်သော အကိုင်းခက်ရွက်များ အားလုံး မျက်စိအမြင်၌ ပျောက်ကွယ်သွား လေ၏။ (စတုဟတ္ထကို လေးမိုက်ဟုလည်း ယူသော် ရနိုင်ပေရာ၏။)သစ္စာအဓိဋ္ဌာန် ပြုကာ နံ ့သာရေသွန်းမှ ပင်လုံးကျွတ် ဖူးမြင်ရသည်။ ဝမ်းသာ ကြည်နူးလှ၍ မင်းစည်းစိမ်ဖြင့် ပူဇော်လေ၏။ တောင်ဘက်သို့သွားသော (ဒက္ခိဏသာခါ = လက်ျာကိုင်း)လေးတောင် ခန့်နေရာ၌ သစ္စာဓိဋ္ဌာန်ကာ ဆေးဒန်းမြင်းသီလာရည်ကို ရတနာရွှေစုတ်ဖြင့်ယူ၍ လှည့်ပတ်ရစ်သားလိုက်လျှင်ပင် ဒက္ခိဏသာခါ လက်ျာကိုင်းတော်သည် အလိုလို ပြတ်ကာ နံ့သာညွန်ပြည့်သော ရွှေအိုးကြီး၌ တည်လာ၏။ အချိန်မှာ သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့ ညနေချမ်းအချိန် ဖြစ်လေသည်။ ပင်စည်အမြင့် ဆယ်တောင်၊ ခက်မငါးဖြာ လေးတောင်စီ အသီးကြီး ငါးလုံး၊ တထောင်သော အခက်ငယ်တို့ဖြင့် တင့်တယ်လျက်ရှိရာ ပင်စည်အခြေမှ စ၍ လက်လေးသစ်၊ သုံးသပ် ဆေးဒန်းမြင်း သီလာဖြင့် ရပ်၍ရစ်၍ ပေးလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အမြစ်များလက်လေးသစ်ခန့် ဆင့်ကာဆင့်ကာ အမြွာမြွာထွက် လာ၏။အထက်ဆုံးအရစ်မှ ထွက်လာသောအမြစ်မြွှာတို့ကား ရွှေအိုးကြီး နှုတ်ခမ်း ပတ်လည်၌ ပုလဲကွန်ရက်အုပ်သကဲ့သို့ ကုပ်လျက် ရစ်ဖွဲ့ နေကုန်၏။ မင်းကြီးလည်း အသံကုန် ဟစ်အော်၍ ကြွေးကြော်လိုက်ရာ မထေရ်ကြီး များမှအစ ရဟန်းရှင်လူ ပရိသတ်ကြီး၏ သာဓုသံမှာ ခြိမ့်ခြိမ့်ညံ့လေတော့ သည်။ ဘုမ္မစိုးနတ်များမှစ၍လည်း ဆင့်ကာ ဆင့်ကာ ကောင်းချီးညာသော ဩဘာ သာဓုသံကြီးမှာ ဗြဟ္မာ့ပြည်မဆံ ့ ရိုက်ခတ်သွားလေတော့၏။ " သက်မဲ ဖြစ်သော မဟာပထဝီ မြေကြီးလည်း ငလျင်တော်လည်း ပဲ ့တင် ဟည်း၍ ကောင်းချီးသာဓုပေးလေ၏။ မိုးကောင်းကင်နှင့် တောတောင် အရပ်ရပ် တို့မှလည်း စောင်းငြင်းပတ်သာ တုရိယာသံများ ကြားကြရကုန်၏။ ထိုသို့ ရှိခိုးပူဇော်နေကြခိုက် ဒက္ခိဏသာခါ မဟာဗောဓိပင်တော်သည် ရောင်ခြည်တော်ခြောက်သွယ် ယှက်လှယ်မှူးကွန့်၍ တိမ်ညွှန့်ဆီးနှင်း ကောင်းကင် တွင်းသို့ ချက်ချင်း တက်ပျံ၍ ကြွတော်မူ၏။ ခုနစ်ရက်ရှိမှ ရွှေအိုး၌ .. သက်ဆင်း တည်နေတော်မူသည်။ မင်းကြီးလည်း ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် မဟာဗောဓိ၌ မင်းစည်း စိမ်ဖြင့် ပူဇော်လေ၏။ 1 ## PAGE 92 သီတင်းကျွတ် လကွယ်နေ့ ပါဋလိပုတ် နေပြည်တော်အရောက် နေ့ချင်း ပေါက် ပင့်ဆောင်၍ မြို့တော်အရှေ့အင်ကြင်းပင်ရိပ်၌ထားကာ ရွှေအိုးအိုး များဖြင့် ရေချမ်းသွန်းစေလျက် နေ့စဉ်ပူဇော်လေသည်။ တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း သုံးရက်နေ့တွင် အညွန့်သစ်များ ထွက်ပေါ်လာပြန်သဖြင့် မင်းကြီးသဒ္ဓာကြည်ညို ကာ မင်းစည်းစိမ်ဖြင့် ပူဇော်ပြန်လေသည်။ မြေးတော်သုမနသာမဏေ ဓာတ်တော်ပင့်ရန် ပါဋလိပုတ်နေပြည်တော်သို့ တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့ ကောင်းကင်မှ ကြွလာသောအခါ ဒက္ခိဏသာခါ ပူဇော်ပွဲကို တွေ့ကြုံ ဖူးမြော်သွားခဲ့ရလေသည်။ (မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့သည် မြင့်မြတ်သော ရဟန်း၊ (ဝါ)ဦးပြည်းဖြစ်သော ဘုရားရှင်အား နတ်ဖြစ်လေဟန် မင်းဖြစ် လေဟန် အချွန်အတက် ဘယက်ဒွာဒရာ တန်ဆာ အမျိုးမျိုး ခြယ်လှယ်၍ ချီးကျူးသလိုလိုနှင့် လမ်းဖဲသွားနေကြရာ ထေရ ဝါဒီတို့လည်း ရောယောင်၍ ပါနေကြ၏။ “ဒက္ခိဏသာခါ” ဟု ဆိုကာ ကြာဖက်ကို ဦးခေါင်း၌ ရွက်စေ၍ . မှိုကိုးချက်ရိုက်ခြင်း၊ ဝါ-သံကိုးချောင်း ရိုက်ခြင်း စသည်ဖြင့် ရူပအစိန္တေယျဖြစ်သော ဘုရားရှင်အား လောကီ အစီအရင်များ . ဖြင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရုပ်အဆိုးဆုံးရုပ်တုတော်အဖြစ် ဖန်တီး ထိုးနှက်လာသည်ကိုလည်း ထေရဝါဒီ အချို့သည် လောကီနှင့် အထူးအဆန်းကိုငဲ့၍ လမ်းဖဲ ့လိုက်ပါနေကြပြန် လေသည်။ ကြပ်ကြပ်သတိပြုတော်မူကြပါကုန်။) အ သောကမင်းကြီး သောကနှင့် ကျန်ရစ်ခြင်း အသောကမင်းကြီးသည် သီဟိုဠ်သို့ သာသနာပြုကြမည့်သမီးတော် သင်္ဃ မိတ္တာနှင့် ရဟန္တာအရှင်မ, တကျိပ်တဦးတို့ကို လည်းကောင်း၊ အရိဋ္ဌအမတ် ဦးစီး သော ဓမ္မဒူတသီဟိုဠ်သံအဖွဲ့ ဝင်များကိုလည်းကောင်း နန်းတော်သို့ပင့်၍ ဒက္ခိဏ သာခါမဟာဗောဓိပင်အပ်ပွဲ ကျင်းပ၏။ သီဟိုဠ်အထိ လိုက်ပါမည့် ဗောဓိပင်ပြုစု စောင့်ရှောက်ရေးအဖွဲ့ကိုလည်း တပါတည်း ဖွဲ့စည်းအပ်နှံလိုက်သည်'။ မင်းကြီးသည် သီဟိုဠ်ကျွန်းသို့ နယုန်လမပြည့်မီကတည်းက ဗောဓိပင်တဆူ ပို့ လှူရန် အာရုံညွတ်မိသည်မှအစ အဘယ့်ကြောင့် ဗောဓိပင်ကို ယခုကဲ့သို့ကြည်ညို ပူဇော်နေရပုံ၊ သာသနာ့ကံ, မိမိကံ၏ အစီအမံများကိုတံမျှော်တခေါ် စဉ်းစား ## PAGE 93 ကာ ကံတရား၏အစီအမံကို အပြည့်အစုံမသိသော်လည်း လုပ်ထိုက်၍ လုပ်နေရ ကြောင်း ဝမ်းသာ၍မဆုံး ရှိရလေ၏။ မင်းကြီးသည် ကြီးစွာသော သာသနာ့ အဆောင်အယောင်၊ မင်းခမ်း မင်းနားဖြင့် (ပစ္စုနားခေါ်) ပါဋလိပုတ်နေပြည်တော်မှ မြောက်အရပ် ယမုနာ, အစိရဝတီ, မဟီ, သရဗူ မြစ်လေးစင်းတို့၏ဆုံစည်းရာ ဂင်္ဂါဟု ခေါ်တွင်သော မြစ်သို့ ဗောဓိပင်ကိုပင့်ဆောင်ကြလေ၏။ ဂင်္ဂါမြစ်သို့ရောက်လျှင် လှေတော်ဦး၌ ဗောဓိပင်၊ အရှင်မ သင်္ဃမိတ္တာနှင့်အဖွဲ့ ၊ အရိဋ္ဌနှင့် သံအဖွဲ့များကို မိမိနှင့်အတူ စီးစေ၍ သာသနာပြုခရီး စတင်ခဲ့ကြလေသည်။ လှေတော်များသည် ဝိဉ္စ၂ာဝီခေါ်သော တောအုပ်တောင်တန်းကြီးကို ရစ်ဝဲ၍ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် သွားကြရ၏။ ထိုတောင်တန်းကြီးတွင် မိုင်ပေါင်း နှစ်ရာကျော်လုံးလုံးမှာ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၏ တခုတည်းသော ကမ္မဋ္ဌာန်းရိပ်သာကြီး အဖြစ် အဿဂုတ္တမထေရ်ကြီး ဦးစီးညွှန်ပြ၍ သီတင်းသုံးရာဌာန ဖြစ်ပေသည်။ [အသောကမင်းကြီးမယ်တော်ဓမ္မာမိဖုရားကြီး၌ ကိုယ်ဝန်သန္ဓေ အာ ရှိစဉ်ကပင် “မြေအောက်တယူဇနာ၊ကောင်းကင်တယူဇနာ ဏာစက်ပျံ့နှံ့၍ မိစ္ဆာအယူအားလုံးကို ချေမှုန်းကာ ဘုန်းတန်ခိုး ကြီးမား၍ ဘုရားရှင် သာသနာတော်ကို ကြည်ညို အားပေမည့် တရားမင်း ဖွားသန့်စင်လိမ့်မည်”ဟု နိမိတ်ဖတ်ခဲ့၍ မင်းအပူဇော် ခံရန် ထမ်းစင်ဖြင့်အလာ အဿဂုတ္တရဟန္တာ အရှင်မြတ်ကြီးနှင့် တွေ့၍ ရဟန္တာဖြစ်တော်မူသွားသော ဗိန္ဒုသာရမင်းကြီး၏ဆရာ ဇနသာနအာဇီဝက ဆရာကြီးလည်း ထိုဝိဉ္စာတောင်တန်းကြီး ၌ပင်ရှိနေပေမည်။ အဿဂုတ္တမထေရ်ကြီးအကြောင်း အခန်း-၄ ရှူပါ။ ဂင်္ဂါမြစ်မှလာသော ဒက္ခိဏသာခါလှေတော်များသည် ခုနစ်ရက်ကြာလျှင် “တမလ=တာမလိတ္တိ”ခေါ်(ယခုအခါ ကာလကတ္တားမြို့) ပင်လယ် ဆိပ်ကမ်းသို့ ဆိုက်ရောက်ကြလေသည်။ တာမလိတ္တိ ပင်လယ်ဆိပ်ကမ်း၌ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး သုံးကြိမ်မြောက် မင်းစည်းစိမ်ဖြင့် ပူဇော်၍ အဘိသိက်သွန်းလေ၏။ ထိုနေ့ကား နတ်တော်လဆန်း ၁-ရက်နေ့ဖြစ်၏။ သင်္ဃမိတ္တာအမှူးရှိသော ရဟန္တာထေရီမကြီးများနှင့် သံအဖွဲ့ ့ဝင်များ၊ ဗောဓိပင်အမှုထမ်းများအားလုံး သီဟိုဠ်ကျွန်းသို့ကူးမည့် ပင်လယ်ကူးသင်္ဘော လှေကြီးပေါ်သို့ ကူးပြောင်းတက်စီးကြ၏။ မင်းကြီးလည်း မင်းချင်းများနှင့် အတူ ဒက္ခိဏသာခါ လှေတော်ကို ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီးအနီးသို့ ဆိုက်ကပ်၍