## PAGE 94 i ၅ဝ ဗောဓိပင်တော်ကို ကူးပြောင်းတင်ပို့ရာ၌ သမုဒ္ဒရာရေတွင်း လည်းပင်းနစ်မျှ သက်ဆင်းလျက် လက်အုပ်ချီကာ လိုက်ပါတော်မူလေ၏။ သင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ ဗောဓိပင်တော်ကို ကူးပြောင်းတင်ဆောင်ပြီးလျှင် သင်္ဘောထွက်မည်ရှိသောအခါ အရိဋ္ဌအမတ်သည် မင်းကြီးအား လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်လေ၏။ လှမ်း၍’ " မင်းကြီးလည်း ဗောဓိပင်တော်အား ရှိခိုးလျက် အရိဋ္ဌအမတ်အား ရေထဲမှ “အမောင်အရိဋ္ဌ…၊ ငါကိုယ်တော်မြတ်သည် ဗောဓိပင်တော်ကို မင်းစည်း စိမ်ဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပူဇော်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ငါရဲ့အကြည်တော် ဒေဝါနံပိယတိဿ မင်းလည်း ငါကဲ့သို့ပင် သုံးကြိမ်ပူဇော်ပါစေ။ အမောင့်အရိဋ္ဌ... ငါကိုယ်တော် မြတ်သည် ဗောဓိပင်တော်ကို သမုဒ္ဒရာရေအတွင်း လည်ပင်းနစ်အောင်ဆင်းပြီး လိုက်ပါပူဇော်သလို ငါရဲ့အကြည်တော်လဲ ရေမှာဆင်းပြီး ကြိုဆို ပူဇော်ပါစေ အမောင်”ဟု ပြုံးရွှင်စွာ မှာကြားတော်မူ၏။ ထိုအခိုက်သမုဒ္ဒရာလှိုင်းများ တိတ်ကာ ငြိမ်သက်လျက်ရှိ၏။ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာကြာမျိုးငါးပါးတို့လည်း ပွင့်ပေါ်လာကြ၏။ ကောင်းကင်တခိုမှ နတ်တုရိယာ စောင်းငြင်းသံများလည်း ကြားကြရလေသည်။ သမီးတော်သင်္ဃမိတ္တာ ရဟန္တာထေရီမကြီးမှာ တည်ငြိမ်စွာ မင်းကြီး မြင်လောက်သောနေရာသို့ ကြွတော်မူ၍ သင်္ဘောအစွန်၌ရပ်တော်မူလျက်- “ခမည်းတော် သာသနဒါယကာမင်းကြီး သက်ရှည် ကျန်းမာပါစေ၊ ခမည်းတော်မင်းကြီး၊ သမီးတော်တို့သွားပါတော့မည်” မေတ္တာနှုတ်ခွန်း ဆက် တော်မူ၏။ မင်းကြီးလည်း ဗောဓိပင်နှင့်တကွ သမီးတော်များအား လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ စကားတုံ ့မျှမပြန်နိုင်ရှာတော့ပဲ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် မျက်လုံး ရွဲ့ကြီးဖြင့် တွေတွေကြီး ကြည့်နေရှာလေ၏။ ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီးမှာ တရိပ်ရိပ်ထွက်ခွာစပြုနေ၏။ သာသနဒါယကာ … ဓမ္မာသောက မင်းတရားကြီးကား သားတော်၊ မြေးတော်၊သမီးတော်တို့နှင့် နောက်တဖန်ပြန်လည်၍ တွေ့ဆုံရန် အခွင့်မသာ၊ ဤအခါသည် နောက်ဆုံးဖူးတွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်ကို မသိရှာပေ။ သမီးတော် သင်္ဃ မိတ္တာမှာမူ ထိုအကြောင်းကိုသိမြင်တော်မူမည်သာဖြစ်၏။ခမည်းဘော်ကြီးအတွက် မေတ္တာပွားလျက်သာ လိုက်ပါတော်မူလေ၏။ မင်းတရားကြီးကားရေထဲမှနေ၍မျက်စိတဆုံးမျှော်ကြည့်ကာကြည့်၍မမြင် ရတော့မှပင် ပါးပြင်ပေါ်သို့မျက်ရည်များ ကျလာသော်လည်း အားယူအံ ကြိတ်လျက်က--- 1 ## PAGE 95 " “ဂစ္ဆတိဝတရေ… သက်တော်ထင်ရှားမြတ်စွာဘုရားကဲ့သို့ ခြောက်ပါး သော ရောင်ခြည်တော်သခင် ဗောဓိပင်တော်ဟာ..ခုတော့...ငါတို့ကိုပစ်...ထား ခဲ့ပြီးကြွသွား…တော်မူပါလေပြီကော..”ဟု ဟစ်အော်ငိုကြွေးယင်း တာမလိတ္တိ ကမ်းထိပ်တွင် လွမ်းစိတ်ကို ဖြေမဆည်နိုင်ရှာတော့ပဲ ခွေယိုင်လဲကျ၍ ကျန်ရစ် ရှာလေဘော့၏။ သင်္ဃမိတ္တာထေရီမကြီးသည် လမ်းခရိုးအကြား၌ နဂါးတို့ရန်ကိုတန်ခိုးဖြင့် ကာကွယ်ကာ. ဒက္ခိဏသာခါကိုပင့်ဆောင်စဉ် နဂါးမင်းတို့တောင်းပန်၍ခုနစ်ရက် ခွင့်ပြုတော်မူခဲ့၏။ခုနစ်ရက်မြောက် ဗေဓိပင် သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သော နေ့မှာပင် သီဟိုဠ်ကျွန်း၊ဇမ္ဗူကောလဆိပ်ကမ်းသို့ ဆိုက်ရောက်တော်မူ၏။ ဗောဓိပင် တန်ခိုးကြောင့် ရဟန္တာ တထောင်တိုး ဒေဝါနံပိယတိဿမင်းကြီးလည်းနတ်တော်လဆန်း၁-ရက်နေ့မှစ၍အနုရာဓ မြို့တော်မြောက်တံခါးမှ ဇမ္ဗူကောလဆိပ်အထိ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ မွမ်းမံ ပြင်ဆင်တော်မူစေ၏။ မြို့တော် မြောက်ဘက်တံခါးမှ ထွက်တော်မူကာ “ရောက်ခဲလှသည်'ဟု တံခါးအနီးကပင်အကြိမ်ကြိမ်မျှော်လင့်ရှုစားတော်မူရာ ရှင်မဟာမဟိန္ဒ မထေရ် မြတ်၏ တန်ခိုးတော်ကြောင့် ပင်လယ်တွင်းမှ လာနေသော သင်္ဘောလှေတော်ကို (မှန်ဘီလူး၊ ရေဒါ၌ပေါ်ထင်သကဲ့သို့) အဝေးကပင် မြင်ရလေသည်။ မင်း ကြီးလည်း ဝမ်းသာအားရ ခရီးလမ်းတလျှောက် ပန်းမျိုးစုံ ကြဲဖြန့်ကာ ဝဲယာ ကာရံ၍ ပန်းစေတီများတည်ထားလေ၏။ တီးမှုတ်ကခုန်၊ မွှေးမျိုးထုံလျက် မကြုံ စဖူးသော အခမ်းအနားဖြင့် သင်္ဘောဆိပ်အရောက် နေ့ချင်းပေါက် ကြိုဆိုရန် ချီတော်မူလေသည်။ သင်္ဘောဆိုက်လုရှိလျှင် လည်ပင်းနစ်မျှ ရေ၌ဆင်း၍ ဗောဓိပင်တော်ကို ဦးခေါင်းဖြင့်ရွက်၍ မဏ္ဍာပ်သို့ပင့်ဆောင်၏။ မဇ္ဈိမဒေသမှပါလာသော အဖွဲ့ဝင် များလည်း ပိုင်းကူမ၍ ချပေးကြသည်။ သင်္ဃမိတ္တာနှင့်တကွ ထေရီမကြီးများ အားလည်း ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်ကန်တော့လေ၏။ အနုဠာဒေဝီ စသော ယောဂီမ တထောင်တို့လည်း ဝမ်းသာမဆုံးကြချေ။ မင်းကြီးလည်း ဗောဓိပင်ပင့်ဆောင်လာသော အဖွဲ့ ဝင် မဇ္ဈိမဒေသအမျိုး သားများအား မင်းစည်းစိမ်သုံးရက်ပေးကာ မိမိမှာမူ တံခါးစောင့် လုပ်၍ပင် ပူဇော်လေသည်။ ## PAGE 96 ၅.. နတ်တော်လဆန်း ဆယ်ရက်နေ့တွင် သင်္ဘောဆိပ်မှ အနုရာဓနေပြည်တော် အရွှေ့မျက်နှာ, သာယာသော မြေအရပ်သို့ ပင့်ဆောင်စေ၏။ အရှင်မဟာမဟိန္ဒ အမှူးရှိသော ရဟန်းတော်များ, သင်္ဃမိတ္တာ အရှင်မ အမှူးရှိသော ရဟန်းတော်မ တကျိပ်တပါးတို့ကို အမှူးထား၍ လာသမျှ ပရိသတ်တို့အား ကျွေးမွေးပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားရှင် သီဟိုဠ်ကျွန်းသို့ ကြွလာတော်မူစဉ်က သမာပတ် ဝင်စားတော် မူရာ ဌာနတို့၌ ဗောဓိပင်တော်ကို စေ့ငအောင် ကိန်းဝပ်တော်မူစေ၏။ နတ်တော်လဆန်း ၁ ၄-ရက်နေ့ မှုန်းလွဲချိန်သို့ရောက်လျှင် မြို့တော်မြောက် တံခါးသို့ ပင့်ဆောင်၍ မြို့လယ်သို့ရောက်လျှင် တောင်ဘက်တံခါးမှ ထွက်ကာ ထူပါရုံစေတီ၏ အနောက်မျက်နှာ မဟာမေဃဝန် ဥယျာဉ်တွင်းသို့ ပင့်ဆောင် ကြသည်။ သုမနသာမဏေ ညွှန်ကြားချက်အရ ရှေးဘုရားရှင် သုံးဆူတို့၏ ဗောဓိ ပင် တည်ရှိဖူးရာ ဌာနသို့ ဆက်လက်ပင့်ဆောင်ရ၏။ သာမဏေပြသော နေရာသို့ ရောက်လျှင် မချီသော အမျိုးသား တကျိပ်ခြောက်ဦးတို့သည် လက်မှ ရွှေအိုး ကြီးကို လွှတ်လိုက်ကြ၏။ လက်မှ လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဗောဓိပင်တော်သည် အတောင် ရှစ်ဆယ်ခန့် အရပ်သို့ရောက်အောင် ကောင်းကင်သို့ပျံတက်ကာ ရောင်ခြည်တော် များ ကွန့်မြူးထွက်ပေါ်၍ အပူဇော်ခံတော်မူ၏။ ရောင်ခြည်တော်တို့သည် နေဝင်သည့်တိုင်အောင် ဗြဟ္မာ့ပြည်အထိ ကွန့်မြူး လေရာ လွန်စွာ ဝမ်းမြောက် ကြည်နူး ဖူး၍မဝ ရှိကြရလေ၏။ နေဝင်သော အခါတွင်မှ ကောင်းကင်က သက်ဆင်းကာ မြေ၌တည်လှာ၏။မြေ၌ တည်လှာ ကိန်းဝပ်သည်နှင့် မြေကြီး သိမ့်သိမ့်လှုပ်ကာ တရာသော အမြစ်တို့လည်း မြေ၌ သက်ဆင်းကြကုန်၏။ နှစ်ရက်မြောက်လျှင် ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး မိုးကြီးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်း၍ ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ဗောဓိပင်တော်ကို မဖူးမြော်ကြရ။ ခုနစ်ရက်ကျော်မှသာ ဖူးတွေ့ကြရလေသည်။ . ဒက္ခိဏသာခါ မဟာဗောဓိပင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ဖူးမြော် ကြရသဖြင့် အမျိုးသား တထောင်ခန့် ဝိပဿနာရှုပွားကာ ရဟန္တာဖြစ်၍ ရဟန်းပြုတော် မူကြလေသည်။ ရဟန်းသံဃာ မင်းပရိသတ်များ အစုံအညီ ပူဇော်နေကြစဉ် ဗောဓိပင်၏ သီးမှည့်တလုံး ကြွေကျလာ၏။ မထေရ်မြတ်က မင်းကြီးအား စိုက်ပျိုးရန် ပေးတော်မူသည်။ မင်းကြီး စိုက်ပျိုးစဉ်မှာပင် အပင်ငယ်ရှစ်ပင် ချက်ချင်း ပေါက်ကာ တနေ့တည်းဖြင့် လေးတောင်ခန့် ရှိလေ၏။ ထီးဖြူ ဆောင်းကာ မင်းကြီးကိုယ်တိုင် အဘိသိက်သွန်းတော်မူသည်။. ဇမ္ဗုကောလဆိပ်၊ ထူပါရုံစေတီ အနီး စသော ရှစ်ဌာနတို့၌ စိုက်ပျိုး ပူဇော်တော်မူလေသည်။ ကြွင်းကျန်သော